Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

    Ο Έλληνας πληρώνει τα δημόσια έργα πολλαπλάσια..

    Χρυσάφι πληρώνει τα δημόσια έργα ο Ελληνας φορολογούμενος. Συμπληρωματικές συμβάσεις και απευθείας αναθέσεις, κυρίως σε οδικά και λιμενικά έργα, αυξάνουν τουλάχιστον κατά 90% το κόστος τους. Τις υπερβάσεις δεν πληρώνουν τα κοινοτικά ταμεία, καθώς θεωρούνται αντικανονικές, και επιβαρύνουν τον κρατικό κορβανά εκτοξεύοντας έλλειμμα και χρέος.
    Στο 90% υπολογίζεται η μέση «υπερκοστολόγηση» των έργων της προηγούμενης δεκαετίας, ενώ τουλάχιστον 8-10 χρόνια κάνει να ολοκληρωθεί ένα έργο αντί για 6 το μέγιστο με βάση τον...
    αρχικό σχεδιασμό. Το πρόβλημα αφορά κυρίως οδικά και λιμενικά έργα υποδομής, μικρά και μεγάλα, και πλέον οδηγεί σε αδιέξοδο την κυβέρνηση.
    Και τούτο διότι σύμφωνα με το αναθεωρημένο Μνημόνιο, που ανακοινώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, η Ελλάδα καλείται να κόψει εκ νέου το 2012 το πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων στο εθνικό σκέλος του. Μόνο που είναι αυτό το οποίο «τροφοδοτεί» τις απευθείας αναθέσεις και τις συμβάσεις για να ολοκληρωθούν τα μεγάλα έργα υποδομής...
    Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια ημερίδας των τεχνοκρατών του Δημοσίου που «τρέχουν» επί σειρά ετών τα κοινοτικά προγράμματα στην Ελλάδα, δηλαδή των 1.200 υπαλλήλων της ΜΟΔ Α.Ε., οι υπερβάσεις προϋπολογισμού, οι συμπληρωματικές συμβάσεις και οι απευθείας αναθέσεις δεν καλύπτονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ετσι βαρύνουν εξ ολοκλήρου το εθνικό σκέλος του ΠΔΕ.
    Πώς προκύπτει η τεράστια αυτή «τρύπα»: σύμφωνα με μελέτη, που παρουσίασαν αρμόδια στελέχη, για ένα έργο αξίας 1.000.000 ευρώ που χρηματοδοτείται κατά 50% από την Ε.Ε., πρώτα πληρώνει το Δημόσιο το σύνολο του ποσού, δίνει τα τιμολόγια στις Βρυξέλλες και μετά λαμβάνει πίσω τα 500.000 ευρώ από τα κοινοτικά ταμεία.

    Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

    Ένας πολιτικός που να τιμάει τα παντελόνια του δεν υπάρχει στην χώρα

    Γράφει ο Κλεισθένης
    Η σημερινή κατάσταση θυμίζει νοσοκομείο όπου η χώρα, ασθενής ούσα, βρίσκεται στο κρεβάτι, γύρω της οι οικονομολόγοι σαν γιατροί συνεδριάζουν
    για το ποια θεραπεία πρέπει να ακολουθήσουν, οι πολιτικοί παρατηρούν ανήμποροι να πράξουν οτιδήποτε (δεν τολμούν ή δεν θέλουν;) και ο λαός σαν τους συγγενείς περιμένει στον προθάλαμο αγωνιώντας για την τύχη της Ελλάδας.
    Έχω ξαναγράψει ότι η οικονομολογία δεν είναι επιστήμη που να μπορεί τουλάχιστον να υπολογίσει (όχι με ακρίβεια αλλά ούτε για το θετικό ή αρνητικό) τις επιπτώσεις μιας οικονομικής κίνησης γιατί οι παράγοντες που επηρεάζουν την οικονομική εξέλιξη είναι τόσοι πολλοί και τόσο απρόσμενοι που η ίδια κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε καλυτέρευση ή σε χειροτέρευση μιας οικονομικής κατάστασης.
    Οικονομολόγος δεν είμαι αλλά παρακολουθώντας πολλά χρόνια τις αναλύσεις και τις προτάσεις των ειδικών κινδυνεύω να χάσω τα μαλλιά της κεφαλής μου. Οι οικονομολόγοι είναι χειρότεροι και απ’ τους πολιτικούς, εισηγούνται οι μεν άσπρο οι δε μαύρο. «Φάε κάστανα στο θέρο».
    Το σημερινό πρόβλημα της χώρας ανάγεται κατά κύριο λόγο στην υπερχρέωση. Αυτό επιτείνεται και από την αντικειμενική αδυναμία της χώρας να αποπληρώσει τα υπέρογκα δάνεια που φρόντισαν τα πολιτικά μας σαΐνια να μας φορτώσουν. Το πλήρες αδιέξοδο είναι προ των πυλών και όλοι οι υπεύθυνοι ,τρόικα και κυβέρνηση, εθελοτυφλούν και αναπροσαρμόζουν με συχνότητα τριών μηνών τα αναγκαία μέτρα, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι αυτά τα μέτρα και όλα όσα θα προταθούν αδυνατούν να επιλύσουν το πρόβλημα.
    Η οικονομία σαφώς επηρεάζει την πολιτική και το αντίστροφο. Αν ακολουθήσουμε τις οικονομικές διαπιστώσεις πρέπει τους πολιτικούς μας να τους στήσουμε στα τρία βήματα (πολιτικά εννοώ). Αφού μέχρι σήμερα αυτό δεν το έχουμε κάνει μήπως πρέπει να αναλάβει τη λύση η πολιτική υποτάσσοντας την οικονομία;
    Η πρόταση Παπανδρέου είναι «θα πληρώσουμε μέχρι το τελευταίο σεντ αυτών που χρωστάμε», το πώς και από πού δεν μας το διευκρινίζει. Αυτή η πρόταση προϋποθέτει για πολλά-πολλά χρόνια παρουσία της τρόικα ή κάποιου άλλου διεθνή παρατηρητή-κυβερνήτη στην Ελλάδα δλδ επί μακρό χρόνο καθεστώς κατοχής με ότι αυτό συνεπάγεται. Αφήνονται και υπονοούμενα για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
    Με δεδομένο ότι τα χρέη αντί να μειώνονται αυξάνονται μπορεί ο καθένας να συμπεράνει τι σημαίνει για τη χώρα και τους Έλληνες πολίτες αυτή η πολιτική.
    Υπάρχουν και άλλες προτάσεις αλλά το παρόν εξουσιαστικό σύστημα δεμένο στο άρμα της παγκοσμιοποίησης δεν έχει την πρόθεση ούτε την βούληση να τις ακολουθήσει.
    Η πρόταση για άρνηση πληρωμής του χρέους πχ λόγω αντικειμενικής αδυναμίας ή μη αποδοχής της νομιμότητάς του βρίσκει σύμφωνη μόνο την αριστερά αλλά και μερικούς οικονομολόγους που δεν έχουν σχέση με την αριστερά και την ιδεολογία της.
    Όταν γίνει ο υπολογισμός του πόσο είναι το χρέος, σε ποιους τα οφείλουμε και που χρησιμοποιήθηκαν τα ποσά τότε ίσως διαφανεί ότι τα πράγματα δεν είναι όπως μας τα λένε αλλά υπάρχουν μεγάλες ευθύνες και των δανειστών μας. Δεν μπορεί κάποιος που έχει κεφάλαια να δανείζει σε όποιον περπατάει στα δύο πόδια χωρίς να αναλαμβάνει και το ρίσκο να χάσει τα κεφάλαιά του αφού δεν σιγουροποίησε την δυνατότητα εξόφλησή των δανείων. Η συνήθης τακτική του υπέρογκου τοκογλυφικού επιτοκίου δεν εξασφαλίζει πάντα την αποπληρωμή ενός δανείου. Κάτι τέτοιο νομιμοποιεί μια ενδεχόμενη άρνησή μας αποπληρωμής των χρεών ή μέρους των χρεών. Γι’ αυτό ούτε να ακούσουν θέλουν οι κυβερνόντες αλλά και οι παρατρεχάμενοί τους.
    Η λύση πάντως που θα πρέπει να δοθεί πρέπει να είναι πολιτική και όχι τεχνοκρατική γιατί λύση που δεν στηρίζεται απ’ αυτούς που θα αναλάβουν το βάρος (δλδ το λαό) δεν έχει καμία δυνατότητα επιτυχίας.
    Να ένα πεδίο δόξης για τον πολιτικό ή τους πολιτικούς που θα θελήσουν κόντρα στο ρεύμα να δώσουν λύση στο πρόβλημα και να απαλλάξουν το λαό απ’ την επερχόμενη καταστροφή.
    Εμείς πάντως περιμένουμε. Μια σπίθα μπορεί να μετατραπεί σε πυρκαγιά υπό τις παρούσες συνθήκες σε πολύ μικρό χρόνο.
    Υπάρχει κάποιος με @ρχ…@ για να μπει μπροστά;

    Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

    Βαρύτατο κοινωνικό πλήγμα οι συγχωνεύσεις των σχολείων

    Η Άννα της Παιδείας και της Διά βίου Αμάθειας, κτύπησε πάλι! Έτσι και την αφήσουμε να διαχειριστεί τα της Παιδείας μας για κάμποσο καιρό ακόμα, θα πάμε πολλά χρόνια πίσω.
    Θέλει λέει να κάνει εξορθολογισμό στην κατανομή του μαθητικού δυναμικού της χώρας, για να είναι λέει τα σχολειά μας «βιώσιμα»! Τί είναι εν τέλει το ελληνικό σχολείο; Η επιχείρηση που πρέπει να είναι κερδοφόρα και που γι αυτό επιβάλλεται να ελέγχεται η βιωσιμότητά της;
    Η Παιδεία βεβαίως και είναι Επένδυση, αλλά όχι για την κερδοφορία της σε χρήμα και υλικά αγαθά, αλλά ως η σημαντικότερη Επένδυση στην Ποιότητα του Ανθρώπου που παιδεύεται και που αυτός θα είναι ο αυριανός πολίτης! Και τι σκέφτηκε; Σκέφθηκε με περίσσια «σοφία», να κάνει συνενώσεις σχολείων για να εξοικονομήσει προσωπικό και κτήρια. Βρήκε σαν αφορμή, το αναντίρρητο πρόβλημα στην εκπαίδευση των παιδιών της αραιοκατοικημένης ελληνικής επαρχίας και το κατέστησε καθολικό, για ολόκληρη τη χώρα. Το έφερε και στην Αττική, που ως γνωστόν στεγάζει τη μισή Ελλάδα, χώρια τους μετανάστες της.
    Ναι, προτίθεται να στοιβάξει ξανά τα παιδιά σε τμήματα που ο αριθμός των μαθητών θα είναι «εναρμονισμένος» με το νόμο και να συγχωνεύσει, να συνενώσει σχολεία, δηλαδή στην ουσία να καταργήσει σχολεία! H συγχώνευση σχολείων είναι στην ουσία κατάργηση και η κατάργηση σχολείου επιφέρει βαρύτατο κοινωνικό κτύπημα.
    Εντελώς φαρισαϊκά και αφού έχει διαβουλευτεί καιρό τώρα με τους (κομματικούς) διευθυντές της Α/βάθμιας και της Β/βάμιας Εκπαίδευσης και έχει ήδη στα χέρια της τις προτάσεις τους, θυμήθηκε ότι υπάρχει και μια αιρετή Τοπική Αυτοδιοίκηση και την καλεί τάχα σε διαβούλευση, με καθυστέρηση δύο τουλάχιστον μηνών. Άνοιξε υποτίθεται και έναν διάλογο με τους πολίτες, μέσω του opengov του υπουργείου της, για μόνον τέσσερις μερούλες και ήσυχη πια πως ο διάλογος ολοκληρώθηκε στο τετραήμερο, συνεχίζει ακάθεκτη το φιλεκπαιδευτικό της έργο!
    Δεν είδε, ή μάλλον δεν της είπαν οι ακριβοπληρωμένοι σύμβουλοί της, πως υπάρχει ένας νόμος ο γνωστός 1566/85, ο οποίος είναι εν ισχύ ακόμα και ο οποίος καθορίζει πως στις μεταβολές των σχολείων συμμετέχει και έχει καθοριστικό λόγο και η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το γιατί είναι αυτονόητο! Πέρα από τη Σχολική Μέριμνα, την οποία έχει ήδη ως αρμοδιότητα εδώ και πολλά χρόνια, είναι και η κατ’ εξοχήν τοπική εξουσία, η πλησιέστερη προς τον πολίτη και γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ασχετόπουλο της κεντρικής εξουσίας, τα του οίκου της.
    Επειδή λοιπόν η κυβέρνηση του μνημονίου, δεν είπε ποτέ την αλήθεια στον ελληνικό λαό και επειδή πρόσφατα ο ίδιος ο Στρος Καν ξεμπρόστιασε κανονικότατα τον πρωθυπουργό, είναι καιρός να μάθουμε και όλοι εμείς, πως απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, πέρα από τα γνωστά κτυπήματα που επέφερε, κτύπησε αλύπητα και την Παιδεία και έκλεισε σχολεία. Το αν άνοιξε φυλακές δεν το ξέρουμε, αλλά κι αν άνοιξε θα μας το λέγανε;
    Καλούνται την προσεχή Δευτέρα 28/2 οι δήμαρχοι, να πάνε με τις προτάσεις τους για να επικυρώσουν τις ειλημμένες αποφάσεις της κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης, που φρόντισε πριν καλά-καλά ορκιστεί, να απαλείψει από τον τίτλο του υπουργείου τον ορισμό της Παιδείας ως «Εθνική», που ακολουθεί πιστά τις εντολές του ΔΝΤ και μιας υπουργού που «εκτιμά» ιδιαιτέρως πολύ, το δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και δεν του εμπιστεύθηκε το δικό της παιδί, για καμιά από τις βαθμίδες της Δημόσιας Εκπαίδευσης!
    Επειδή όμως εμείς, δεν είμαστε και τόσο πολύ «σοσιαληστές» σαν αυτούς που μας κυβερνάνε, ζητάμε από τους τοπικούς άρχοντες να εναρμονίσουν τις προτάσεις τους, όχι με τα σχέδια της υπουργού αλλά με το κοινό αίσθημα των δημοτών και των κατοίκων του Δήμου τους και να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις το Δημόσιο Σχολείο. Τους ζητάμε να πουν το μεγάλο όχι, σε αυτήν την επιχειρούμενη υποβάθμισή του και να προτάξουν τα αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα, που προβάλουν οι τοπικές κοινωνίες, τόσο σε επίπεδο γονιών όσο και σε επίπεδο εκπαιδευτικών. Οφείλουν να συμβάλλουν στην αναβάθμιση της Εκπαιδευτικής Διαδικασίας και να αντισταθούν στην όποια υποβάθμισή της επιχειρηθεί, για τα σχολεία του Δήμου τους.
    Τα επιχειρήματά τους πολλά! Τα σημαντικότερα όμως συνοψίζονται: 1.Στο ενδιαφέρον τους για την ασφάλεια των μαθητών, οι οποίοι δεν επιτρέπεται να βαδίζουν μεγάλες αποστάσεις μεταξύ σπιτιού και σχολείου και προπαντός να μην διασχίζουν δρόμους μεγάλης κυκλοφορίας. 2.Στο ενδιαφέρον τους να μην χαθεί το σχολείο της γειτονιάς, η απόκτηση του οποίου αποτέλεσε μια κατάκτηση τα τελευταία χρόνια, μετά το αποτυχημένο μοντέλο των τεράστιων και απρόσωπων διδακτηρίων, τύπου Γκράβας. Για να διαφυλαχθεί όμως αυτή η κατάκτηση, οι όποιες συγχωνεύσεις πρόκειται να γίνουν με το πρόσχημα του δήθεν «εξορθολογισμού», δεν πρέπει να επιτρέψουν μετακινήσεις παιδιών και την επαναδημιουργία μεγάλων σχολικών μονάδων.
    3.Στην ιδιαίτερη γνώση τους για τη δυναμική ανάπτυξης, που παρουσιάζουν οι Δήμοι τους τα τελευταία χρόνια και βάσει της οποίας κάποιοι Δήμοι θα έπρεπε να προβλέπουν και να μεριμνούν για απόκτηση νέων σχολικών κτηρίων και όχι να καταργούνται τα ήδη λειτουργούντα σχολεία. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι αυτή τη χρονιά θα γίνει η απογραφή από τη στατιστική υπηρεσία, που διενεργείται κάθε 10ετία, από τα στοιχεία της οποίας θα αντληθούν σημαντικά συμπεράσματα.
    4. Στην πίστη τους πως η αύξηση του αριθμού των μαθητών στα τμήματα είναι στην ουσία πισωγύρισμα, που θα δημιουργήσει προβλήματα σε πολλές περιπτώσεις και κυρίως στη εφαρμογή του προγράμματος του Νέου Σχολείου, που ευαγγελίζεται η υπουργός. Διότι κάθε αύξηση του αριθμού μαθητών στην τάξη , μπορεί προσωρινά να επιφέρει ευημερία στον αριθμό των αιθουσών που ενδεχομένως θα εξοικονομηθούν, αλλά θα αποβεί εις βάρος των ίδιων των μαθητών. Το κέρδος από την εξοικονόμηση των χώρων είναι άνευ σημασίας, όταν συγκρίνεται με τη ζημιά που θα επιφέρει στη διαδικασία της μάθησης. Αναμφισβήτητα η αύξηση του αριθμού των μαθητών θα ταυτιστεί απολύτως με την αύξηση των μαθησιακών ελλειμμάτων.
    5.Στην πεποίθησή τους ότι οι συγχωνεύσεις θα δημιουργήσουν επιπλέον και εργασιακά προβλήματα στους εκπαιδευτικούς, κάποιοι εκ των οποίων θα ξαναγυρίσουν στην «ομηρία» του παρελθόντος, με την υπαγωγή τους στη διάθεση των ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ και με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως αυτή η εργασιακή ανασφάλεια, θα έχει αντίκτυπο δυστυχώς και στην απόδοση του εκπαιδευτικού τους έργου και κατ’ επέκταση στην εκπαιδευτική διαδικασία. Οι εκπαιδευτικοί όμως αποτελούν βασικότατο μοχλό της σχολικής κοινότητας, μαζί με τους μαθητές τους και τους γονείς των και τους αξίζει καλύτερη μεταχείριση.
    Με γνώμονα πάντα, πως η χρηματοδότηση της Παιδείας δεν πρέπει να θεωρείται ως Δαπάνη, ώστε να υπόκειται σε αυξομειώσεις ανάλογα με την οικονομική κατάσταση, αλλά ως η σοβαρότερη και επικερδέστερη Επένδυση για το αύριο της Πατρίδας, ελπίζουμε πως τουλάχιστον η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν θα επιτρέψει να δοθεί το τελειωτικό κτύπημα στο Εκπαιδευτικό μας Σύστημα. Γιατί η Παιδεία είναι δικαίωμα για τους πολλούς και όχι προνόμιο για τους λίγους.

    Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

    H παγκόσμιας ελίτ ΘΈΛΕΙ να πάρει τα πετρέλαια της Λιβύης

    Το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι έριξε κατά των εξεγερμένων μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και πρωταγωνιστεί πλέον η φημισμένη 32η Ταξιαρχία Ειδικών Δυνάμεων που....
    είναι η ελίτ του λιβυκού στρατού, σύμφωνα με πληροφορίες των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών που κοινοποιήθηκαν και στην ελληνική διακλαδική διεύθυνση πληροφοριών του ΓΕΕΘΑ.
    Ακόμα και οι ΗΠΑ αποφεύγουν να εμπλακούν σε αποστολές απεγκλωβισμού των δικών τους πολιτών από τον φόβο των απωλειών. Πριν λίγο, ο δεύτερος στην ιεραρχία του Κανταφικού καθεστώτος, Abdel Fatah Yunes al – Abidi, ο υπουργός Εσωτερικών, υπέβαλε την παραίτησή του και εντάχθηκε στο μέτωπο των εξεγερθέντων. Προφανώς οι υπηρεσίες της Δύσης είχαν διαβρώσει το καθεστώς του Καντάφι παίζοντάς το φίλες μαζί του.
    Ο βασικός υποστηρικτής του καθεστώτος αυτή τη στιγμή είναι η 32ης Ταξιαρχία, η περίφημη Khamis al-Qadhafi's η οποία το 2009 έκανε κοινές με την βρετανική SAS ( special ai service)και άφησε άφησε άριστες εντυπώσεις. Αυτή έχει αναλάβει να...
    εκκαθαρίσει το αεροδρόμιο της Βεγγάζης, ενώ την σύγκρουση με τους διαδηλωτές έχει αναλάβει η Ισλαμική Αφρικανική Λεγεώνα, που αποτελείται από μισθοφόρους από διάφορες χώρες όπως το Σουδάν, την Αίγυπτο, την Τυνησία, την Ακτή Ελεφαντοστού κλπ. Συνολικά ο λιβυκός Στρατός που έχει εμπλακεί ανέρχεται σε 30.000 άνδρες με 120.000 διαθέσιμες εφεδρείες.
    Ο Muammar Gaddafi χαρακτήρισε τους εξεγερθέντες «ναρκομανείς και κατσαρίδες» και ζήτησε τη σύλληψη και την εκτέλεσή τους, καλώντας τους πιστούς Λίβυους «να καθαρίσουν τη Λιβύη σπίτι με σπίτι». Οι ευρωπαϊκές ένωση προτείνει πλήρη απομόνωση του καθεστώτος και εφαρμογή οικονομικού εμπάργκο. Ότι μαθαίνουμε προέρχεται μόνο από αντικανταφικές πηγές. Για ένατη ημέρα γίνονται διαδηλώσεις από χιλιάδες εξεγερμένους, ενώ, όπως αναφέρει το Associated Press, ένοπλες ομάδες μισθοφόρων υποστηρικτών του Λίβυου ηγέτη πυροβολούσαν αδιακρίτως τους πολίτες στους δρόμους της Τρίπολης. Αναφέρθηκε επίσης ότι οι δυνάμεις των διαδηλωτών κατέλαβαν τη δυτική πόλη Misurata και ύψωσαν επαναστατικές σημαίες. Το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο BBC, επικαλούμενο μαρτυρία γιατρού στη Βεγγάζη, έκανε λόγο για πάνω από 2.000 θύματα.
    Είναι η δεύτερη και πιο σοβαρή προσπάθεια της παγκόσμιας ελίτ να πάρει τα πετρέλαια της Λιβύης καθώς και τα πετρέλαια της λιβυκής ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Όπως και να έχει, η προσπάθεια ξεριζώματος των τελευταίων μοναρχιών και της εγκαθίδρυσης δήθεν δημοκρατικών κυβερνήσεων μαριονεττών φαίνεται να πηγαίνει καλά για αυτούς που οργάνωσαν τις "αυθόρμητες" λαϊκές εξεγέρσεις, άσχετα με το αν οι άνθρωποι εκέι ζούσαν σε καθεστώτα τριτοκοσμικά.

    Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

    Παρακρατικούς, βία, πασαρέλα και άδολους αγωνιστές...

    Μαρτυρία από την προβοκάτσια στο Σύνταγμα: Έτσι διέλυσαν την συγκέντρωση
    Έχω κάποιες ώρες που γύρισα από την πορεία στο Σύνταγμα και ακόμα δεν έχουν συνέλθει τα μάτια μου από τα δάκρυα και το τσούξιμο. Η Δημοκρατία του ΓΑΠ και του συστήματος λειτούργησε για μία ακόμη φορά άψογα!
    Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πάρκαρα σε ένα στενό κάτω από την Πατησίων και το "έκοψα" με τα πόδια ως το Σύνταγμα. Ήμουν στο Πεδίο του Άρεως 11.15 και ο κόσμος ήταν ήδη αρκετός. Προχώρησα κατά μήκος όλη την Πατησίων μέχρι την Ομόνοια. Ο κόσμος ήταν πάρα πολύς. Άλλοι ανηφορίζαν προς το Σύνταγμα και άλλοι πηγαίναν αντίθετα για να ενταχθούν σε κάποια πορεία. Η κινητικότητα ήταν μεγάλη.
    Ήμουν στο Σύνταγμα γύρω στις 12.00. Είχε μαζευτεί και εκεί αρκετός κόσμος και ήμασταν όλοι στην αναμονή για να φτάσουν οι διάφορες πορείες. Τότε γύρω στις 12.30 αρχίζει να φτάνει η πορεία του ΠΑΜΕ. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό!
    Κοιτάζοντας το πλήθος του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα έτσι όπως ξεπρόβαλε από την Σταδίου το θέαμα ήταν εκπληκτικό. Χιλιάδες κόσμου, ο ένας δίπλα στον άλλο, δίνοντας σου την εντύπωση ότι δεν θα σταματήσουν ποτέ να καταφθάνουν και άλλοι και άλλοι! Και τότε έγινε το ανεξήγητο. Η πορεία του ΠΑΜΕ δεν σταμάτησε στο Σύνταγμα, ώστε να ενωθεί με τον υπόλοιπο κόσμο που είχε κατέβει αυθόρμητα αλλά συνέχισε! Οι χιλιάδες του ΠΑΜΕ απλά έφυγαν! Έκαναν την παρέλαση τους και εξαφανίστηκαν! Ήταν σαν να έβλεπες ένα τεράστιο τρένο με αμέτρητα βαγόνια που αντί να σταματήσει στον σταθμό αυτό συνέχιζε την πορεία του μέχρι να εξαφανιστεί από τον χάρτη!
    Ο κόσμος ο υπόλοιπος εν τω μεταξύ είχε μεγαλώσει κατά πολύ. Υπήρχε παλμός, υπήρχε ενθουσιασμός και όλοι έδειχναν αποφασισμένοι να μην το κουνήσουν έως ότου λάβει το μήνυμα και έρθει και άλλος κόσμος, έως ότου οι χιλιάδες γίνουν εκατομμύρια και επιτέλους ξεκινήσει η πτώση του σάπιου κομματικού συστήματος. Ιδιαίτερα συγκινητική και φορτισμένη ήταν η στιγμή που ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει το ‘Πότε θα κάνει ξαστεριά’ του αειμνήστου Νίκου Ξυλούρη.
    Το σύστημα όμως είχε άλλη γνώμη. Σε κάποια στιγμή ακούγονται κάτω από το Σύνταγμα, προς το μέρος του Υπουργείου Οικονομικών, έντονοι κρότοι, στο βάθος υπήρχαν καπνοί και ήταν προφανές ότι οι γνωστοί άγνωστοι με τους "συνάδελφους" τους, τους μπάτσους ξεκίνησαν να παίζουν τα γνωστά τους παιχνίδια.
    Ο κόσμος παρόλα αυτά, απτόητος, να ακούγονται φωνές που να λένε, "αφήστε τους προβοκάτορες, εμείς καθόμαστε εδώ και δεν το κουνάμε". Εν τω μεταξύ οι κροτίδες και οι καπνοί όλο και πλησιάζαν. Τότε ξαφνικά δύο κουκουλοφόροι οι οποίοι ήταν στα 2 μέτρα από εμένα και οι οποίοι εισχώρησαν στο πλήθος κάποια ανύποπτη στιγμή, πετάξαν μολότοφ στα ΜΑΤ που ήταν μπροστά από το Σύνταγμα. Αυτό ήταν.
    Το σύστημα "έπιασε το υπονοούμενο" και τότε άρχισαν να πέφτουν βροχή οι κροτίδες και τα καπνογόνα προς το πλήθος που ήταν μαζεμένο στο Σύνταγμα. Ακόμα και τότε ο κόσμος δεν ήθελε να φύγει, αναγκαστικά υποχώρησε λίγο αλλά στο τέλος ήταν αδύνατον να σταθεί κάποιος εκεί.
    Το σύστημα είχε για μία ακόμη φορά νικήσει. Το σύστημα με το μακρύ του χέρι, τους γνωστούς-αγνώστους είχε για μία ακόμη φορά κάνει την δουλειά του. Διέλυσε μία ειρηνική συγκέντρωση εν τη γεννέσει της. Η ‘δημοκρατία’ τους είχε πάλι νικήσει.
    Αύριο ένα άλλο πλοκάμι του συστήματος θα συνεχίσει την ‘δουλειά’. Οι διορισμένοι δημοσιογράφοι θα εστιάσουν στα επεισόδια (τα οποία τα έχει προκαλέσει το ίδιο το σύστημα!), θα προσπαθήσει να τρομοκρατήσει τον κόσμο ώστε να μην κατέβει στην επόμενη διαδήλωση αφού γίνονται έκτροπα, ενώ παράλληλα για την ταμπακιέρα τσιμουδιά. Αντιθέτως θα περάσεθ το μήνυμα ότι η ‘νομιμοποιημένη’ κυβέρνηση παρά τις αντίξοες συνθήκες προσπαθεί να τελέσει το έργο της για να σώσει την χώρα μας. Τόσο όμορφα.
    Ερωτήματα που δημιουργούνται αυθόρμητα σε όποιον παρευρέθη στην συγκέντρωση:
    1. Γιατί ρε "σύντροφοι" του ΠΑΜΕ δεν σταμάτησατε στο Σύνταγμα ώστε να ενωθείτε με τον απλό κόσμο; Γιατί δεν ενώσατε τις φωνές σας με τις δικιές μας;
    2. Τι είναι η πορεία; Πασαρέλα; Έτσι θα πέσει το απολυταρχικό καθεστώς; Θα δίνουμε κάθε 2 μήνες "ραντεβού", θα έρχεστε εσείς στρατιωτάκια το ένα πίσω από το άλλο με τις σημαιούλες σας, θα κάνετε την βόλτα σας και μετά σπίτι; Νομίζετε ότι έτσι τρομάζετε το σύστημα; Μήπως τελικά είστε μέρος του συστήματος;
    3. Τι θα γίνει επιτέλους με τους γνωστούς-αγνώστους; Είναι πια τόσο προφανές που έχει καταντήσει γελοίο. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί η αστυνομία να τους πιάσει. ο κόσμος προσπαθούσε να τους διώξει και τα ΜΑΤ απλά τους κοιτούσαν. Πόσο φανερό είναι πια ότι εξυπηρετούν τέλεια τους σκοπούς σας, λαμόγια του συστήματος και δημοκράτες της πεντάρας. Τρέμετε μην εξεγερθεί ο κόσμος και έχετε τους γνωστούς-αγνώστους για την καταστολή και διάλυση των διαδηλώσεων. Ξεφτυλισμένοι. Θα έρθει όμως σύντομα η στιγμή που την οργή του κόσμου ότι και να κάνετε δεν θα μπορέσετε να την σταματήσετε. Και τότε … απλά να έχετε τις μηχανές των ελικοπτέρων αναμένες…
    Συνθήματα που ακούστηκαν από τον απλό, τον αυθόρμητο κόσμο μπροστά στην Βουλή:
    1. Κλέφτες! Κλέφτες! συνοδευόμενο βεβαίως με το γνωστό παράσημο της ανοιχτής παλάμης!
    2. Δεν σε θέλει ο λαός, πάρε την τρόικα και μπρος!
    3. Γιωργάκη προπονήσου και βάλε τα κολάν, έρχονται οι Έλληνες και σε κυνηγάν!
    4. Κουφάλες κουφάλες έρχονται οι κρεμάλες!
    5. Ο λαός στην Βουλή οι προδότες στο Γουδί!
    6. Ψωμί Παιδεία Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73!
    7. Αέρα αέρα να φύγει η χολέρα!
    8. Το πασόκ είναι εδώ να ληστεύει το λαό!
    9. Τζέφρυ σαν πρώτα θα πας στην Μινεσότα!

    Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

    Οι ναρκισσισμοί των μικρών διαφορών αδρανοποιούν την ελληνική αριστερά

    του Κώστα Δουζίνα από την Εποχή
    Πριν έναν περίπου χρόνο, τον Φεβρουάριο του 2010, όταν οι ευρωπαϊκές και ντόπιες ελίτ επέβαλλαν στην Ελλάδα τα πρώτα μέτρα λιτότητας, το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ήταν ότι χωρίς αυτά η κρίση θα εξαπλωνόταν στην Ευρώπη, απειλώντας το ευρώ. Σε ένα άρθρο μου στην εφημερίδα Guardian υποστήριζα τότε ότι ο κύριος κίνδυνος εξάπλωσης και «μόλυνσης» προερχόταν από την αναμενόμενη αντίσταση του ελληνικού λαού· μια μικρή γνώση της ελληνικής ιστορίας μας προετοίμαζε για το τι μπορούσε να ακολουθήσει.
    Η αντίσταση σαρώνει σήμερα όλη την Ευρώπη: η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ισπανία αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυρίας των τελευταίων τριάντα χρόνων. Οι ελληνικές κινητοποιήσεις ενθάρρυναν τους λαούς, οδηγώντας στην πρώτη πανευρωπαϊκή καμπάνια για τα κοινωνικά θέματα. Άκουσα το σύνθημα «Θα τα κάνουμε Αθήνα» στην Μπογκοτά της Κολομβίας και στο Λονδίνο. Οι άγγλοι φοιτητές που βγήκαν στους δρόμους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του Πανεπιστημίου, ακολούθησαν τις ελληνικές πρακτικές -αν και απέτυχαν να κάψουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Τραφάλγκαρ Σκουέρ. Η εξέγερση στην Αίγυπτο και το κίνημα των μεταναστών εδώ είναι κι αυτές έμμεση απάντηση στην παγκόσμια κρίση. Μπήκαμε πια στο τέλος της «νέας παγκόσμιας τάξης» που κηρύχθηκε το 1989.
    Πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, η οποία αποτέλεσε το υπόδειγμα της αντίστασης; Ως Έλληνας του εξωτερικού, δεν συμμερίζομαι μια σχετική απογοήτευση που εκφράζεται χαμηλόφωνα αυτή τη στιγμή. Ένας ιρλανδός φίλος, μου έλεγε πρόσφατα: «Εσείς οι Έλληνες, είστε έτη φωτός μπροστά σε πολιτική ωριμότητα και ετοιμότητα δράσης». Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να εξετάσουμε πού βρισκόμαστε και να αναζητήσουμε ευθύνες. Και πιστεύω ότι τεράστιες ευθύνες έχουν οι «δημόσιοι διανοούμενοι», οι δημοσιογράφοι και η Αριστερά.
    Η σιωπή των ελλήνων πνευματικών ποιμένων και ταγών, καθώς και των δημοσιογράφων που τους εκπροσωπούν είναι εκκωφαντική. Είναι οι διανοούμενοι και πανεπιστημιακοί που εξευρωπαΐστηκαν πλήρως και πηγαίνουν κάθε τόσο στις Βρυξέλλες ως ειδικοί επί της έρευνας και των χρηματοδοτήσεων. Είναι αυτοί που μας λένε «τι χρειάζεται κοινωνική δικαιοσύνη;», αφού έχουμε Συνήγορο του Πολίτη και ανθρώπινα δικαιώματα –όχι βέβαια για τους μετανάστες και τους άνεργους. Αυτοί που υποστηρίζουν την κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου και την διατήρηση των μεταναστών σε κατάσταση οιονεί δουλείας. Αυτοί που, έχοντας αντλήσει από το δημόσιο ταμείο για δεκαετίες, λένε τώρα στους συνταξιούχους και τους άνεργους ότι χρειάζεται στρατιωτική πειθαρχία, γιατί οι θυσίες τους είναι για το καλό της πατρίδας. Αυτοί που διοίκησαν τη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια. Είναι οι οργανικοί διανοούμενοι ενός κοινωνικοπολιτικού συστήματος και της συμβολικής του τάξης που καταρρέει μπρος στα μάτια μας. Προπαγανδιστές της ηθικής και του νόμου, μπερδεύουν την ιδιωτική τους εξουσία με τη δημόσια αρετή.
    Με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης
    Η ψυχανάλυση κάνει τη διάκριση μεταξύ του ideal ego (ιδεώδους εγώ) και του ego ideal (του ιδεατού εγώ). Το πρώτο οργανώνει φαντασιακά το εγώ μέσα από την ναρκισσιστική προβολή μιας ιδεατής ταυτότητας: βλέπω τον εαυτό μου πετυχημένο, έξυπνο, ωραίο. Το δεύτερο είναι πιο σημαντικό για την ψυχική ισορροπία: για να γίνω αποδεκτός και αντικείμενο επιθυμίας, βλέπω τον εαυτό μου από τη σκοπιά του άλλου, προσπαθώντας να γίνω ή να πράξω αυτό που νομίζω ότι ο άλλος περιμένει από μένα. Αυτό ήταν μέχρι πρόσφατα το μοντέλο των ελληνικών ελίτ: θα εκσυγχρονιστούμε, θα γίνουμε όπως νομίζουμε ότι μας θέλουν οι Ευρωπαίοι. Οι Ευρωπαίοι, ωστόσο, μας είπαν χωρίς ενδοιασμούς διεφθαρμένους, ψεύτες, πάτρωνες. Το κυρίαρχο πολιτισμικό μοντέλο της «εκσυγχρονιστικής περιόδου» κατέρρευσε, και η εναλλακτική πρόταση υπόσχεται μεγαλύτερη δόση νέο-φιλελευθερισμού κατά την αρχή της Μέι Γουέστ «δεν έχεις ποτέ αρκετό από κάτι καλό». H ψυχανάλυση πάλι βοηθά στην κατανόηση της αντίδρασης των προπαγανδιστών της νέας τάξης. Τη στιγμή της αξιακής και συμβολικής απαξίωσης αυτών που διοίκησαν την Ελλάδα στη μεταπολίτευση, έχουν περάσει σε αντεπίθεση που θυμίζει ελαφρά ταξιαρχία: η καταγγελία της βίας και ανομίας αναπληρώνει φετιχιστικά και μονότονα την έλλειψη επιχειρημάτων· η παντελής απουσία διαφορετικής σκέψης έχει αντικατασταθεί με επιθέσεις σ’ αυτούς που έχουν κάποιες απαντήσεις, πρόσφατα με τις μάλλον αστείες επιθέσεις στον Σλ. Ζίζεκ και στους υποστηριχτές των απεργών πείνας. «Λίγη προσπάθεια ακόμη, πατριώτες», μας λένε, «και θα γίνουμε τελικά πλήρως Ευρωπαίοι», θυμίζοντας τον θρυλικό Μαρκήσιο ντε Σαντ.
    Ας ακολουθήσουμε, λοιπόν, τον Τζόναθαν Σουίφτ, με μια «ταπεινή πρόταση» (a modest proposal). Για τον συγγραφέα των «Ταξιδιών του Γκιούλιβερ», αν οι φτωχοί Ιρλανδοί έτρωγαν τα παιδιά τους, τότε τα δυο βασικά προβλήματα της Ιρλανδίας, η πείνα και η υπεργεννητικότητα θα αντιμετωπίζονταν. Ας προτείνουμε, λοιπόν, κι εμείς, οι φτωχοί Έλληνες να ακολουθήσουν τη λογική του δακτυλίου: όσων το όνομα αρχίζει από Α έως Μ θα τρώνε τις μέρες με μονές ημερομηνίες, οι άλλοι με ζυγές. Έτσι, παρά τις συνεχείς μειώσεις μισθών, όλοι θα έχουν αρκετό φαγητό και θα αντιμετωπισθεί και το πρόβλημα της παχυσαρκίας. Ταυτόχρονα, οι διακεκριμένοι μας διανοούμενοι θα μετακομίσουν σ’ ένα έρημο νησί και θα εγκαταστήσουν μια εκσυγχρονισμένη δημοκρατία που θα διοικείται από τις Βρυξέλλες και θα έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια με πλήρη αξιολόγηση. Εκεί οι φοιτητές θα μαθαίνουν υποχρεωτικά τη δεύτερη κριτική του Καντ, τον τρίτο δρόμο του Γκίντενς και τις τέσσερις αρχές του συνταγματικού πατριωτισμού κατά Χάμπερμας.

    Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

    Άγριο "κράξιμο" στον Παπανδρέου στο Βερολίνο απο έλληνες φοιτητές

    Επεισοδιακά εξελίχθηκε η διάλεξη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στο πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου. Ομάδα νεαρών φοιτητών διέκοψε την ομιλία του κ. Παπανδρέου, φωνάζοντας συνθήματα στα ελληνικά, βρίζοντας και προσπαθώντας να ξεδιπλώσουν αντικυβερνητικό πανό. Ένα από τα συνθήματα που φώναζαν ήταν «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, να ληστεύει το λαό».
    Οι νεαροί διέκοψαν επανειλημμένα την ομιλία του πρωθυπουργού, ο οποίος τους παρότρυνε να τον ακούσουν και μετά να διαμαρτυρηθούν. «Εγώ θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις των παιδιών», είπε ο πρωθυπουργός, κάνοντας μάλιστα την πρόταση, αν υπάρχει κάποιος εκπρόσωπός τους, να λάβει το λόγο, χωρίς να εισακουστεί.
    Εμφανώς ενοχλημένος ο πρωθυπουργός είπε:«Χρειάζεται ο διάλογος, εγώ είμαι ανοιχτός στο διάλογο», είπε ο πρωθυπουργός. Πρόσθεσε ότι «στην Ελλάδα χρειάζεται να κάνουμε μεγάλες αλλαγές», σημειώνοντας ότι «μακάρι η διαμαρτυρία από μόνη της να έλυνε το πρόβλημα στην Ελλάδα». Η διάλεξη του πρωθυπουργού συνεχίστηκε μετά την αποχώρηση των φοιτητών από την αίθουσα.

    Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

    Το χρέος, τα ελλείμματα, η ανάπτυξη και οι μύθοι

    Το μνημόνιο δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους. Απλώς μειώνει τα ελλείμματα σταδιακά σε τρία χρόνια.Κάποια στιγμή πρέπει να βάλουμε τα πράγματα σε σειρά. Αυτή την στιγμή η χώρα, δηλαδή όλοι μας, χρωστάμε περί τα 330 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι όλος ο πληθυσμός πρέπει να δουλεύει δωρεάν επί ενάμισι έτος για να ξεπληρώσουμε.
    Το χρέος δεν είναι καν το χειρότερο. Στο υπάρχον χρέος των 330 δισ. και με δεδομένο τον υπερπληθυσμό των δημοσίων υπαλλήλων, τις συντάξεις που δώσαμε νωρίς, τη διαφθορά και τη γενικότερη λειτουργία του κράτους προστίθενται άλλα 19 δισ. τον χρόνο. Αρα έχουμε δύο προβλήματα. Το ένα είναι το χρέος που σωρεύσαμε και το άλλο τα ελλείμματα που εξακολουθούμε να παράγουμε.
    Για τα ελλείμματα αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι. Το ονομάσαμε Μνημόνιο. Κόβουμε από εδώ, αυξάνουμε φόρους από εκεί, κι ελπίζουμε ότι μέχρι το 2013 θα τα φέρουμε σε λογαριασμό, δηλαδή θα περιορίσουμε το γενικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ, περί τα 7 δισ. ετησίως.
    Το Μνημόνιο όμως δεν μάς λύνει .....
    το πρόβλημα του χρέους. Μειώνει απλώς τα ελλείμματα σταδιακά σε τρία χρόνια. Το χρέος παραμένει και τοκίζεται. Και γι’ αυτό κάτι πρέπει να κάνουμε. Υπάρχουν πολλές λύσεις. Η μία είναι η επιμήκυνση, δηλαδή να πληρώσουμε αργότερα όταν μετά το 2013 θα έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα. Σ’ αυτό συμφωνούμε όλοι και η νέα γενιά που θα κληθεί να πληρώσει και αυτό το μάρμαρο δεν μιλάει. Αρα θα το κάνουμε χωρίς να υπάρχουν σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις.
    Η δεύτερη λύση είναι η αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή το «κούρεμα» την οποία προτείνει η Αριστερά. Αυτό σημαίνει ότι από τα 330 δισ. που χρωστάμε θα πούμε στους δανειστές «πάρτε εκατό και να ’στε ευχαριστημένοι». Ακούγεται καλό αλλά δημιουργεί κάποια προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι ανάμεσα σ’ αυτούς τους δανειστές που θα χάσουν τα δύο τρίτα των χρημάτων, που μάς εμπιστεύτηκαν, είναι και τα δικά μας ασφαλιστικά Ταμεία και οι ελληνικές τράπεζες. Δηλαδή, θα χάσουμε και όλοι εμείς, αλλά από την άλλη τσέπη. Αυτό όμως δεν είναι το μεγαλύτερο μέρος των δανείων μας. Το μεγαλύτερο βρίσκεται στο εξωτερικό και το έχουν εκτός των μισητών στην Αριστερά τραπεζών και πολλά ασφαλιστικά Ταμεία του εξωτερικού, άνθρωποι δηλαδή που θέλουν να πάρουν την σύνταξή τους από τα λεφτά που μάς δάνεισαν. «Ας πρόσεχαν», θα πουν πολλοί· αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι. Να συμφωνήσουμε ότι σε μια κακή δανειακή σύμβαση φταίνε και οι δύο κι επομένως πρέπει να πληρώσουν και οι δύο.
    Το πρόβλημα όμως ξεκινά μετά το «ας πρόσεχαν», δηλαδή στο γεγονός ότι «θα προσέχουν». Με άλλα λόγια, δεν θα μάς ξαναδανείσουν, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Πόσο; Κανείς δεν ξέρει. Πάντως, σίγουρα, αποκλείεται να το ξεχάσουν το φέσι σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο. Εμείς, όμως, συνεχίζουμε να ξοδεύουμε περισσότερα, απ’ όσα εισπράττουμε. Πέρα από τα χρεολύσια και παρά τις περικοπές μισθών και όλα τ’ άλλα που προβλέπει το Μνημόνιο, το κράτος ξόδεψε πέρυσι 6,5 δισ. περισσότερα απ’ όσα εισέπραξε. Εάν, δηλαδή, αποφασίζαμε να κουρέψουμε το χρέος στο 100%, δηλαδή λέγαμε στους δανειστές «ουκ αν λάβοις δεκάρα τσακιστή παρά του μη έχοντος» πάλι έπρεπε να βρούμε 6,5 δισ. ευρώ για να τα βολέψουμε στη σημερινή κατάσταση με τους μισθούς και τις συντάξεις κουτσουρεμένες. Επειδή, όμως, κανείς δεν θα μάς δάνειζε, από κάπου πρέπει να περικόψουμε κι αυτά τα 6,5 δισ. Πώς; Κλείνοντας νοσοκομεία, μειώνοντας τον αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ή τους μισθούς τους και πάει λέγοντας.
    Ας υποθέσουμε ότι το κάνουμε. Τα προβλήματά μας όμως δεν θα περιοριζόταν στην κακή διεθνή θέση και την άσχημη εικόνα της χώρας. Θα υπήρχαν και δευτερογενείς επιπτώσεις. Μόνο με την υποψία της στάσης πληρωμών έφυγαν πέρυσι από τις ελληνικές τράπεζες περί τα 60 δισ. ευρώ. Δεν ήταν μόνο οι κακοί πλούσιοι που εξήγαγαν τα πολύτιμα κεφάλαιά τους. Ηταν και πολλοί μικρομεσαίοι στη λογική «δεν ξέρεις τι γίνεται, άσε να ’χουμε το κεφάλι μας ήσυχο». Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα γινόταν στα γκισέ των τραπεζών αν μια κυβέρνηση έλεγε «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»; Εδώ, κάποτε, με την ανύπαρκτη απειλή της πΓΔΜίας αδειάζαμε τα ράφια των σούπερ μάρκετ, δεν θα τρέχαμε όλοι να διασφαλίσουμε, έστω στο στρώμα, τα πολύτιμα ευρώ για να τα ανταλλάξουμε μελλοντικά με την υποτιμημένη δραχμή, αν και όταν αυτή ερχόταν; Ο πανικός θα είχε ελικοειδή προς τα κάτω αποτελέσματα. Οι τράπεζες δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν, οι καταθέτες θα πίεζαν περισσότερο και η Αργεντινή (που φοβούνται όσοι προωθούν αυτά τα σενάρια) θα ήταν εδώ.
    Η τρίτη λύση που έχουμε είναι η αξιοποίηση και (ας μη φοβόμαστε τις λέξεις) η εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Η αξιοποίηση είναι μια ωραία κουβέντα, αλλά την ερώτηση που πρέπει αμέσως να θέσουμε είναι: «ποιος θα την κάνει»; Το κράτος; Αν είναι να την αξιοποιήσει το κράτος, τότε γιατί δεν το έκανε μέχρι σήμερα και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Ολα αυτά τα κουφάρια, που κάποτε λέγονταν «Ξενία» γιατί δεν μεταμορφώθηκαν σε παραγωγούς νέου πλούτου και απλώς ρημάζουν; Θα ανέθετε κάποιος σε μια δημόσια υπηρεσία να διαχειριστεί ακόμη κι ένα μπακάλικο; Αρα, από την αξιοποίηση της περιουσίας καλά είναι να αποκλείσουμε εξ αρχής το κράτος. Ας καταφέρει να βγάζει τα πιστοποιητικά στην ώρα τους, και μετά συζητάμε για τα πιο πολύπλοκα project, όπως είναι η διαχείριση μιας επιχείρησης.
    Συνεπώς, μάς μένουν δύο λύσεις. Η μία είναι η αξιοποίηση από τούς ιδιώτες και η δεύτερη η εξαγορά από τους ιδιώτες. Η πρώτη μάς κάνει να νιώθουμε καλά διότι «δεν ξεπουλάμε τα ασημικά της οικογένειας», όπως είχε πει και ο αλήστου μνήμης κ. Γιώργος Αλογοσκούφης. Δεν είναι κακή, αλλά αφενός δεν φτάνει και αφετέρου δεν μάς επιτρέπει να εξαγοράζουμε χρέος το οποίο μάς βαρύνει με τόκους. Υπάρχει ένα σοβαρό επιχείρημα κατά της πώλησης που πρέπει να σκεφτούμε κι αυτό είναι ότι οι αξίες τώρα είναι χαμηλά. Αυτό είναι αληθές. Αν πουλούσαμε π. χ. πριν από πέντε χρόνια μπορεί να πετυχαίναμε τιμές ακόμη και κατά 1/3 υψηλότερες. Από την άλλη μεριά όμως και η αξία του χρέους ήταν υψηλότερη. Αν δηλαδή πουλούσαμε τότε για να εξαγοράζουμε χρέος (όπως εξάλλου προβλέπει ο νόμος: τα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων πάνε για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους) θα αγοράζαμε το χρέος πιο ακριβά. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τα ακριβή νούμερα, διότι δεν ξέρουμε ποια τιμή θα έπιαναν τότε τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, απλώς δεν πρέπει να το δέσουμε κόμπο ότι το τελικό ισοζύγιο (αγοραπωλησίας ακινήτων - χρέους) θα ήταν τότε θετικό σε σχέση με το σημερινό.
    Το ίδιο ισχύει και για το μέλλον. Πολλοί ισχυρίζονται ότι πρέπει να περιμένουμε να ανακάμψει η οικονομία, να ανέβουν οι τιμές και μετά να πουλήσουμε. Ακόμη κι αν η ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να γίνει με έναν μαγικό τρόπο, χωρίς δηλαδή να πουλήσουμε και χωρίς να καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε. Η ανάκαμψη της οικονομίας θα αυξήσει και την αξία του χρέους. Κανείς δεν θα είναι διατεθειμένος να πουλήσει ομόλογα μιας οικονομίας που ανακάμπτει στο 60% ή 70%. Πάλι δεν ξέρουμε τα ακριβή νούμερα, αλλά ας δέσουμε κόμπο ότι δεν μπορούμε να πουλάμε περιουσιακά στοιχεία ακριβά και να αγοράζουμε χρέος φθηνά.
    Αναζητώντας τη μαγική ανάπτυξη
    Η καλύτερη λύση που προτείνουν όλοι για να βγούμε από την παγίδα των ελλειμμάτων και του χρέους είναι η διαβόητη ανάπτυξη. Αυτό είναι σωστό, μόνο που ο όρος «ανάπτυξη» στην Ελλάδα λογίζεται κάτι σαν τα ανείσπρακτα χρέη του Δημοσίου ή τη φοροδιαφυγή ή κάτι σαν το τζόκερ. Νομίζουμε ότι κάπου υπάρχουν λεφτά κι εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι ν’ απλώσουμε το χέρι και να τα μαζέψουμε. Η ανάπτυξη είναι μια πιο πολύπλοκη διαδικασία απ’ αυτήν που μάθαμε και συνηθίσαμε τόσα χρόνια. Ναι! Λογιστικά και υπό την προϋπόθεση ότι είχαμε τα λεφτά, οι 100.000 προσλήψεις στο Δημόσιο που πρότεινε ο κ. Τσίπρας θα δημιουργούσαν στα χαρτιά ανάπτυξη. Αυτοί οι 100.000 θα ξόδευαν τα εκατό εκατομμύρια του εισοδήματος που θα είχαν κάθε μήνα (αν έπαιρναν 1.000 ευρώ μισθό), οι έμποροι θα συνέχιζαν να πουλούν από τις τρύπες των 50 τ. μ. και όλοι θα ήταν ευτυχισμένοι. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι υπάρχει η φυτεία χρημάτων για να τα μαζεύουμε και να τα ξοδεύουμε. Ετσι φανταζόμασταν το κράτος μέχρι τώρα και φτάσαμε να έχουμε αυτό το δυσθεώρητο χρέος. Δυστυχώς, τα λεφτά δεν φύτρωναν, τα δανειζόμασταν.
    Η ανάπτυξη, λοιπόν, δεν φυτρώνει στα δένδρα, δημιουργείται σιγά σιγά απελευθερώνοντας την οικονομία. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, για παράδειγμα, επιτρέπει σε νέους ανθρώπους και επιχειρήσεις να ανταγωνίζονται και να παράγουν περισσότερο πλούτο. Δεν θα τα καταφέρουν όλοι, αλλά αυτοί που θα τα καταφέρουν θα δημιουργήσουν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Ενας άλλος τρόπος είναι η αξιοποίηση ή η εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Το αν θα παραχωρήσουμε μια έκταση για να γίνει γήπεδο γκολφ δεν σημαίνει ότι το χάνουμε από την ελληνική επικράτεια. Εκεί θα είναι, αλλά εκτός του γεγονότος ότι θα απομειώσει το χρέος μας, θα προσελκύσει ξένους τουρίστες, θα φτιάξει νέο πλούτο και θα παραγάγει νέους φόρους για να πληρώσουμε τα νοσοκομεία που από τη φύση τους αναγκαστικά θα παραγάγουν νέα ελλείμματα. Αντί, δηλαδή, να κρατάμε ντουβάρια που ρημάζουν, ας τα δώσουμε σε κάποιους για να τα συνεκμεταλλευθούμε. Και μόνον από τη φορολογία, για συνεκμετάλλευση μιλάμε.
    Η ανάπτυξη, όπως και τα λεφτά, δεν πέφτουν από τον ουρανό. Κάτι κάνεις για να τα αποκτήσεις. Δυστυχώς, η χώρα είναι ακόμη δέσμια αριστερών ιδεολογημάτων και δεξιών πομφολύγων, με αποτέλεσμα να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Δεν θέλουμε (και σωστά) περικοπές εισοδημάτων, κλείσιμο οργανισμών που χρησιμεύουν μόνο στους υπαλλήλους που μισθοδοτούνται, δεν θέλουμε αναδιάρθρωση των ΔΕΚΟ με μετατάξεις, δεν θέλουμε πώληση περιουσιακών στοιχείων (προτιμάμε να τα βλέπουμε να ρημάζουν) και στο τέλος αναρωτιόμαστε: «Πώς φτάσαμε ώς εδώ»; Ε, έτσι όπως πορευόμασταν και διάφοροι επιμένουν ότι πρέπει να συνεχίσουμε να πορευόμαστε.

    Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

    Φορο-παγίδα για 590.000 οφειλέτες

    Πάνω στο έντυπο Ε1 που θα συμπληρώσουν και θα υποβάλουν στην Εφορία, θα υπάρχει ειδική σημείωση με το ποσό της οφειλής και κλήση για την άμεση τακτοποίησή της, αλλιώς θα βρεθούν αντιμέτωποι με κατασχέσεις ακινήτων και κινητών περιουσιακών στοιχείων.
    «Παγίδα» για 590.000 φορολογούμενους με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο στήνει το υπουργείο Οικονομικών με το νέο έντυπο της φορολογικής δήλωσης. Οι φορολογούμενοι αυτοί με το έντυπο της φορολογικής δήλωσης του 2011, καλούνται να εξοφλήσουν άμεσα τις οφειλές τους. Σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθούν αντιμέτωποι με κατασχέσεις ακινήτων και κινητών περιουσιακών στοιχείων.
    Οι οφειλέτες του Δημοσίου, με όποιον τρόπο και να υποβάλουν τη δήλωσή τους, είτε ηλεκτρονικά είτε ταχυδρομικά είτε αυτοπροσώπως, δύσκολα θα μπορέσουν να αποφύγουν την εξόφληση του ληξιπρόθεσμου χρέους τους. Ο εφοριακός κατά την παραλαβή των φορολογικών δηλώσεων θα βλέπει στο έντυπο ποιοι χρωστούν καθώς και το ακριβές ποσό της οφειλής τους, ενώ θα έχουν τη δυνατότητα με το πάτημα ενός κουμπιού μέσω του Taxis να ελέγχουν αν οι οφειλέτες έχουν προχωρήσει ή όχι σε τακτοποίηση των χρεών τους προς το Δημόσιο.
    Τέτοιες οφειλές μπορεί να προέρχονται από ΦΠΑ, φόρο εισοδήματος, φόρο μισθωτών υπηρεσιών ακόμη και κλήσεις της Τροχαίας. Για όσους αδιαφορήσουν και δεν εξοφλήσουν τα χρέη τους η Εφορία θα δρομολογήσει κατά προτεραιότητα διαδικασίες αναγκαστικής είσπραξης των οφειλών, με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς ακινήτων.
    Σημειώνεται ότι η Εφορία έχει βγάλει ήδη 15 ακίνητα στο «σφυρί» και έχει προχωρήσει σε 220 κατασχέσεις ακινήτων μεγαλοοφειλετών σε Μύκονο, Σαντορίνη, Κολωνάκι, Εκάλη, Φιλοθέη, Βουλιαγμένη, Ψυχικό και Βούλα.
    Η Γενική Γραμματεία Πληροφορικών Συστημάτων μέσα από τις διασταυρώσεις που «τρέχει» έχει εντοπίσει μέχρι σήμερα 2.702 φορολογούμενους να έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές συνολικού ύψους 77,5 εκατ. ευρώ και παράλληλα να έχουν στην κατοχή τους ακίνητα αντικειμενικής αξίας πάνω από 2,1 δισ. ευρώ. Στους οφειλέτες περιλαμβάνονται και 235 φαρμακοποιοί που χρωστούν στο Δημόσιο 4,1 εκατ. ευρώ.
    Οι απειλές και οι κατασχέσεις φέρνουν αποτελέσματα. Από τους 2.702 οφειλέτες οι 1.514 είτε εξόφλησαν εφάπαξ είτε προχώρησαν σε ρύθμιση των χρεών τους συνολικού ύψους 29 εκατ. ευρώ για να αποφύγουν την κατάσχεση των ακινήτων τους.
    Στο μεταξύ, στις 4 Μαρτίου λήγει το τελεσίγραφο που έχει δώσει το υπουργείο Οικονομικών σε 382 κατοίκους εξωτερικού, που εντοπίστηκαν να χρωστούν 5,8 εκατ. ευρώ, ενώ διαθέτουν ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα, συνολικής αντικειμενικής αξίας 283,8 εκατ. ευρώ.
    Το υπουργείο έχει βάλει στο «μάτι» τους κατοίκους εξωτερικού αφού, σύμφωνα με τις διασταυρώσεις στοιχείων που έκανε η ΓΓΠΣ, από τους 382 οφειλέτες που δηλώνουν κάτοικοι εξωτερικοί, οι 170 δεν έχουν κάνει φορολογική δήλωση την περίοδο 2008-2010, ενώ 77, που έχουν ακίνητα αντικειμενικής αξίας άνω του 1 εκατ. ευρώ, είτε δεν υποβάλλουν δήλωση είτε έχουν δηλώσει εισοδήματα μικρότερα των 20.000 ευρώ. Οι μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου που δεν θα φροντίσουν να ρυθμίσουν τα χρέη τους προς το Δημόσιο θα δουν το όνομά τους να «φιγουράρει» στο διαδίκτυο. Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπει άρση του φορολογικού απορρήτου.

    Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

    Έρχεται «έκρηξη» των (λαθρο)μεταναστών;

    Το ρητό «όταν σπέρνεις ανέμους θερίζεις θύελλες» πιθανά θα επαληθευτεί αν κάποιος απ’ τους απεργούς πείνας χάσει τη ζωή του εξ’ αιτίας της αδυναμίας των κυβερνώντων να δώσουν μια κάποια λύση στο πρόβλημα που προέκυψε με συμπαιγνία ΠΑΣΟΚ και μερικών ανεγκέφαλων που μετακίνησαν την ομάδα των λαθρομεταναστών απ’ την Κρήτη στην Νομική.
    Παρακολουθώ το θέμα απ’ την αρχή και διαπιστώνω ότι παίχτηκαν αλλά και εξακολουθούν να παίζονται βρώμικα πολιτικά παιγνίδια με πρωταγωνιστές κάποιους λαθρομετανάστες και συνεπίκουρους πολλούς «ανθρωπιστές» από διάφορους πολιτικούς χώρους.
    Έχει υπολογίσει κανείς απ’ αυτούς τους πολιτικούς «τζογαδόρους» τι θα επακολουθήσει αν ένας απ’ τους απεργούς πείνας χάσει τη ζωή του;
    Αυτοί που σκηνοθέτησαν και εκτέλεσαν αυτό το σχέδιο για να εκβιάσουν την Ελληνική κοινωνία ψάχνουν να βρουν λύση στο πρόβλημα; ή επιδιώκουν τον θάνατο κάποιου δύστυχου λαθρομετανάστη για να επιτύχει ο εκβιασμός;
    Υπάρχει κανείς που δεν έχει πειστεί ότι το καλοσκηνοθετημένο και καλοεκτελεσμένο σχέδιο αποτέλεσε και αποτελεί προσπάθεια εκβιασμού των Ελλήνων για να αποδεχτούν κάτω από πιέσεις (ας περιμένουμε να δούμε ποιες και από πού) την παραμονή και νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών με καταστροφικές συνέπειες για τον κοινωνικό ιστό;
    Υπάρχει κανείς που να πιστεύει τις ψευτοδικαιολογίες των όσων υπεύθυνων και ανεύθυνων πραγματοποίησαν μια μεταφορά με πλοίο της γραμμής τόσων πολλών ανθρώπων χωρίς κανείς να αντιληφθεί το παραμικρό;
    Έχει κανείς απ’ τους κυβερνώντες υπολογίσει την αντίδραση των υπόλοιπων λαθρομεταναστών αν «χτυπάω ξύλο» έχουμε θάνατο κάποιου λαθρομετανάστη στην Υπατία; Ποιον εξυπηρετεί ένας πιθανός νεκρός λαθρομετανάστης;
    Σίγουρα δεν εξυπηρετεί αυτόν που ήρθε απ’ την άλλη άκρη της γης για να βρει εδώ στην Ελλάδα το θάνατο από απεργία πείνας που κάποιοι τον συμβούλεψαν να κάνει για να πετύχουν τα δικά τους σχέδια που τελικά θα αποβούν σε βάρος του Ελληνικού λαού.
    Όλη η θολοκουλτουριάρικη ελίτ περιμένει να συμβεί ένας τέτοιος θάνατος για να ξεσπαθώσει εναντίον των Ελλήνων που δεν συμφωνούν με τη νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών.
    Θα ακουστούν πάλι τα «κοσμητικά» επίθετα που κατά κόρον χρησιμοποιεί «περιλούζοντας» κάθε πολίτη που αντιδρά και δεν θέλει την αλλοίωση του Ελληνικού έθνους ούτε την ισλαμοποίηση της πατρίδας μας ούτε την δημιουργία «εκ του μη όντος» μειονοτήτων και γκέτο στις πόλεις και τα χωριά.
    Η κυβέρνηση συνεπικουρούμενη και από κόμματα της αντιπολίτευσης ισχυρίζεται σαν νέος Ηρακλής ότι θα πραγματοποιήσει τον «άθλο» της εξεύρεσης 50 δις ευρώ σε λίγα χρόνια και είναι κατά γενική ομολογία ανίσχυρη να επιλύσει το πρόβλημα στην Υπατία. Μήπως; λέω μήπως; το αφήνουν να εξελιχτεί σε τραγωδία; Ποιον θα ωφελήσει μια τέτοια κατάληξη;
    Η χειρότερη εξέλιξη εκτός βέβαια του τυχόν θανάτου κάποιου δύστυχου λαθρομετανάστη θα είναι η μαζική «Ελληνοποίηση» κάθε αλλοδαπού που είναι σήμερα στην Ελλάδα χωρίς καμία προϋπόθεση ούτε καν εθνική (βέβαια η λέξη εθνική είναι κατακριτέα σήμερα). Σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε επέλαση ορδών λαθρομεταναστών απ’ τα μεσογειακά Αραβικά κράτη που ως γνωστό σήμερα γίνεται χαμός με ότι αυτό σημαίνει.
    Ακόμη χειρότερη κατάληξη θα είναι ο ξεσηκωμός των υπόλοιπων λαθρομεταναστών οι οποίοι ας σημειωθεί είναι ήδη οργανωμένοι.
    Συνδέεται αυτή η εξέλιξη με τις ασκήσεις του στρατού για αντιμετώπιση οργισμένου πλήθους; Επειδή η μια διάψευση διαδέχεται την άλλη και τελικά όσα διαψεύδονται πραγματοποιούνται δεν ξέρουμε τι, πότε και ποιον να πιστέψουμε. Η επικρατούσα σύγχυση δημιουργεί και σενάρια που μοιάζουν με επιστημονικής φαντασίας, ζώντας όμως στην Ελλάδα τη χώρα που μπορεί να συμβεί και το ποιο τρελό, καλό θα είναι να παραμένουμε σε εγρήγορση.

    Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

    Μήπως έχετε την κυβέρνηση που σας αξίζει;

    Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου
    Παρακολουθώντας από μακρυά -και την ίδια στιγμή από πολύ κοντά λόγω του γεγονότος ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βρίσκεται επτά οικοδομικά τετράγωνα από το σπίτι μου- την φαρσοκωμωδία της αποκρατικοποίησης και της αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας, δεν μπορώ να κρύψω μία σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου μόλις πληροφορήθηκα τα πραγματικά γεγονότα. Είπα στον εαυτό μου ότι «μας αξίζει ό,τι παθαίνουμε», αν και το καλύτερο για την περίσταση το δήλωσε ως ερώτημα φίλος που εργάζεται στο Ταμείο: «Μήπως έχετε την κυβέρνηση που σας αξίζει»;
    Οι «κακοί», όπως συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε, του Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, από κοινού με το οικονομικό επιτελείο της ελληνικής κυβέρνησης που δίνει μία άνιση μάχη, σκέφθηκαν -στοχεύοντας στην μείωση του χρέους- να προχωρήσουν σε μελέτες, ώστε να έχουν μία ιδέα για τα έσοδα που θα μπορούσε να προσφέρει η αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας. Οταν πρωτοαφίχθηκαν στην Ελλάδα, τα στελέχη της Τρόϊκας είχαν εντυπωσιαστεί με τις εκτάσεις από τη Βουλιαγμένη μέχρι το Σούνιο και, μάλιστα, λέγεται πως ένας εξ` αυτών είχε υποστηρίξει (με δόση υπερβολής θα έλεγα), πως η αξιοποίηση αυτής της περιοχής θα έλυνε το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας. Ομιλούν, λοιπόν, για τεράστιες αξιοποιήσιμες εκτάσεις που, έτσι κι αλλιώς, είναι ανεκμετάλλευτες.
    Δεν γνωρίζω πως από την συζήτηση φτάσανε να ανακοινώσουν την πρόθεση πώλησης εκτάσεων που θα αποφέρουν, όπως δήλωσαν,μέχρι και 50 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά ο συνομιλητής μου με διαβεβαίωσε πως η ανακοίνωση για αξιοποίηση ή εκποίηση είχε συμφωνηθεί σε ανώτατο επίπεδο, πράγμα που σημαίνει ότι για το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων είχαν ενημερωθεί ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν. Με λίγα λόγια τα στελέχη του Ταμείου και της Ε.Ε. δεν εκβίασαν με την ανακοίνωση τους την ελληνική κυβέρνηση, όπως διέρρευσε το Μέγαρο Μαξίμου. Ενημέρωσαν για τα συμφωνηθέντα.
    Δεν θα τους ψέξω για την αποκάλυψη, διότι πιστεύω ακράδαντα πως εάν δεν το έλεγαν αυτοί, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για την αποκρατικοποίηση. Θα είχαμε μεσάνυχτα. Θα τους κατηγορήσω για την άνευ προηγουμένου έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι το μεγάλο θύμα των κάκιστων πολιτικών που τον κυβέρνησαν και τον κυβερνούν. Οι κουβέντες που εκστόμισε ο Πολ Τόμσεν, ο οποίος μας είχε εντυπωσιάσει με την απλότητα και την ευγένεια του, είναι απαράδεκτες και πρέπει να απολογηθεί. Μόνο γι' αυτό. Διότι η αποκάλυψη των σχεδίων για την αποκρατικοποίηση ήταν προσφορά στην ενημέρωση του λαού.
    Οσοι στο εξωτερικό ασχολούνται με την Ελλάδα, προσωποποιούν την δραματική αύξηση των οικονομικών προβλημάτων με τον πρωθυπουργό, ο οποίος όταν ξεκίνησε η κρίση χαρακτηριζόταν ως «το μεγαλύτερο κεφάλαιο» της χώρας μας. Είναι η πρώτη φορά που ακούμε τόσα παράπονα για τον τρόπο άσκησης της οικονομικής πολιτικής και δεν είναι, πλέον, έκπληξη για εμάς κουβέντες περι πλήρους ανικανότητας αντιμετώπισης της κρίσης. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις κατηγορίες εξαιρούν τον υπουργό Οικονομικών, αν και τον θεωρούν ήδη «καμένο», υπό την έννοια ότι και να έχει αίσιο τέλος η προσπάθεια σωτηρίας της οικονομίας, ο ίδιος θα χρειαστεί να αναζητήσει εργασία στο εξωτερικό. Και το γνωρίζει, διότι τον παρουσιάζουν ακόμα πιό πολύ αποφασισμένο να υλοποιήσει τις πρόνοιες του Μνημονίου, πιστεύοντας πως αυτή και μόνο αυτή είναι η λύση για την Ελλάδα.
    Ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης που προέκυψε με αφορμή την αποκάλυψη για τις αποκρατικοποιήσεις, έδειξε στους ξένους ότι ο πρωθυπουργός τοποθέτησε υπεράνω όλων -σε μία κρίσιμη στιγμή για το Πρόγραμμα Σταθερότητας- το κομματικό και το προσωπικό πολιτικό συμφέρον. Ηταν ένας διαφορετικός άνθρωπος από αυτόν που γνώρισαν όταν έδωσε μύριες υποσχέσεις για να εξασφαλίσει τα 110 δισ. ευρώ. Υπογράφοντας το Μνημόνιο ο κ. Παπανδρέου γνώριζε -το ομολόγησε, άλλωστε- ότι παρέδιδε ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές της Ελλάδας. Γνώριζε και κάτι άλλο που, ίσως, να δικαιολογεί την «πισωπεταλιά» για τις αποκρατικοποιήσεις- αν και θα έλεγα πως το σκέφθηκε πολύ αργά: ότι εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει, οι δανειστές έχουν δικαιώματα στην κρατική περιουσία.
    Εχοντας νιώσει την γλύκα της εξουσίας, ο πρωθυπουργός δείχνει το τελευταίο διάστημα ένα άλλο πρόσωπο. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνά ότι στην κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των σκανδάλων και της κακής διαχείρισης εκ μέρους των πολιτικών της, και επειδή ο ίδιος πήρε την απόφαση να την οδηγήσει στο στόμα του λύκου, τα περιθώριά του είναι ελάχιστα. Είτε μένει και παλεύει πραγματικά για να αλλάξει τη χώρα, όπως υποσχέθηκε στους δανειστές, είτε πραγματοποιεί το όνειρο της ζωής του αναζητώντας μία σημαντική θέση στο εξωτερικό. Εκτός αν έχει αντιληφθεί πως το όνειρο είναι απατηλό…

    Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

    Αυτή είναι η μυστική συμφωνία Παπακωσταντίνου- Ευρώπης για την εκποίηση

    Η χθεσινή δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, σύμφωνα με την οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει για εκποίηση δημόσιας περιουσίας, μέχρι 50 δις, είναι απολύτως ακριβής. Επίσης η τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΕΚΤ στην Τρόικα, Σαρβάζ Ντερούζ, στη συνέντευξη τύπου την προηγούμενη Παρασκευή, όπου έθεσε πρώτος το θέμα της εκποίησης δημόσιας περιουσίας και Γης , άμεσα και όχι στην αναπτυξιακή ή επενδυτική βάση, ούτε ατυχής αλλά ούτε και τυχαία ήταν.
    Πίσω από όλα αυτά και το σκηνικό έντασης που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα και την Ευρώπη τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται μια «μυστική συμφωνία», που συνυπέγραψε ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδος, στο παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων με τους προϊσταμένους των εκπροσώπων της Τρόικας, στο ευρωπαϊκό επίπεδο μάλιστα και όχι σε σχέση με το ΔΝΤ. Στον κ. Παπακωνσταντίνου, που έχει την εξουσιοδότηση σύμφωνα και με τη Μνημονιακή συμφωνία, να δεσμεύει το ελληνικό κράτος, ετέθη από την Ευρώπη ένας συγκεκριμένος εκβιασμός.
    Για να υπάρξει η εθελουσία ανταλλαγή ομολόγων, με διαγραφή μέρους των χρεών, επιμήκυνση και εκλογικευμένο επιτόκιο, σε χρόνο μάλιστα πριν την δημιουργία του EFSF ή του ESM, του ζητήθηκε να δεχθεί η Ελλάδα εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της (συμμετοχές σε ΔΕΚΟ ή εισηγμένες, ακίνητα, Γή, λιμάνια, αεροδρόμια), μέχρι του ποσού των 50 δις ευρώ. Ουσιαστικά του ζητήθηκε ένας ισολογισμός. 50 δις ευρώ περίπου θα ήταν η μείωση του χρέους από την ανασυγκρότηση του χρέους ή μείωση του σε επίπεδο 25- 30 % του ΑΕΠ, της χώρας 50 δις ευρώ εκποίηση δημόσιας περιουσίας , σε υποτιμημένη αξία όπως η σημερινή. Γιατί στην περίπτωση που υπήρχε ανταλλαγή ομολόγων, διαγραφή μέρους του χρέους και επιμήκυνση η αξία της δημόσιας περιουσίας, όπως και οι συμμετοχές του Δημοσίου σε εισηγμένες ή όχι επιχειρήσεις , θα αποκτήσουν πολλαπλάσια αξία.
    Του προτάθηκε μάλιστα ότι σε περίπτωση που η Ελλάδα δεσμευθεί με αναθεωρημένο Μνημόνιο στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της, Κομισιόν και ΕΚΤ (η οποία διατηρεί μεγάλο μέρος των κρατικών ομολόγων της Ελλάδος), θα μπορούσε να διοχετευθεί κεφάλαιο για την εξαγορά και την αντικατάσταση ομολόγων, με τιμές αγοράς και όχι ονομαστικές, από κεφάλαιο του υπάρχοντός μηχανισμού στήριξης του ESFS. Ζητήθηκε δηλαδή για μια ακόμη φορά από την Ελλάδα και τον πάντα «πρόθυμο» υπουργό Οικονομικών , να επαναληφθεί , ότι και τον Μάιο του 2010, για το Ελληνικό Ζήτημα. Να δεσμευθεί η Ελλάδα, με Μνημόνιο διακριτό, πολύ πιο δυσμενών όρων και προϋποθέσεων, απ΄ ότι η υπόλοιπη Ευρώπη. Όπως και το 2010 υπέγραψε πολύ πιο δυσμενές Μνημόνιο που αφορά μόνον την ίδια, ελάχιστα 24ωρα, πριν την Ευρωπαϊκή Συμφωνία στήριξης, στην οποία εντάχθηκε για παράδειγμα η Ιρλανδία. Έτσι και τώρα πιέζεται να δεσμευτεί, χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση, πριν τις Συνόδους Κορυφής του Μαρτίου.
    Στις τελευταίες πολύωρες συσκέψεις στο υπουργείο Οικονομικών , το αντικείμενο δεν ήταν οι επιχειρησιακές συμβάσεις όπως διέρρευσε στους δημοσιογράφους το γραφείο υπουργού, αλλά ακριβώς ο συγκεκριμένο ς χειρισμός, αλλά και οι στηρίξεις που θα είχε στη συνέχεια πολιτικά και προσωπικά ο κ. Παπακωσταντίνου, με δεδομένο ότι πολύ ισχυροί υπουργοί, μεταξύ αυτών και ο Εσωτερικών κ. Ραγκούσης, διαφωνούσε και διαφωνεί με την παρουσία της Τρόικας , ως Ύπατης Αρμοστείας και μάλιστα στη συνάντηση που είχε , στο πλαίσιο της συνεργασίας μαζί τους για θέματα του τομέα του, τους ζήτησε να περιορισθούν στον συμβατικό τους ρόλο.
    Στο επίπεδο αυτό επελέγη από το επικοινωνιακό επιτελείο της Τρόικας να υπάρξει κρίση, μέσω των δηλώσεων Ντερούζ, ώστε να μπει στο τραπέζι το θέμα της εκποίησης περιουσίας, τιμήματος 50 δις, αφού ένα τέτοιο θέμα δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί ούτε στο τραπέζι του υπουργικού συμβουλίου.
    Ο υπουργός Οικονομικών μπορεί εξαιτίας της συναίνεσης σε μια τέτοια εξέλιξη εκποίησης του μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας, να βρίσκεται απομονωμένος, του δόθηκαν όμως οι εγγυήσεις από ευρωπαϊκής πλευράς, επιβίωσης του. Οι εγγυήσεις αυτές συσχετίζονται με ομάδες συμφερόντων στο εσωτερικό της Ελλάδος, που στο πλαίσιο που δημιουργείται θα εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα βασικές προτεραιότητες τους και βεβαίως στηρίζουν τον πολιτικά απομονωμένο υπουργό.

    Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πέραν του «μυστικοσύμβουλου» της Τρόικας ΣΕΒ : Τράπεζες( επιπλέον κρατικές εγγυήσεις 30 δις ευρώ), Κατασκευαστικές (προεξόφληση των εσόδων από τα διόδια- και των υπό κατασκευή δρόμων- για 25 χρόνια), Παίγνια( ιδιωτικοποίηση ΟΠΑΠ, πέραν του ίντερνετ , σε σημερινές τιμές), Ενεργειακές ( ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της ΔΕΠΑ, αξιοποίηση των ορυκτών στη συνέχεια), Real Estate ( πώληση δημόσιας Γης , πριν χαρτογραφηθεί και αξιολογηθεί με πληρότητα, σε συνθήκες πλήρους υποτιμητικής κερδοσκοπίας όπως οι σημερινές). Πέραν των συγκεκριμένων υπάρχουν και συμφέροντα ελληνικά και ξένα που συσχετίζονται με την βίαιη πώληση όλων των συμμετοχών του δημοσίου σε εισηγμένες ή μη , κερδοφόρες ή ζημιογόνες , εταιρείες του ευρύτερου δημόσιου τομέα ( μεταξύ αυτών ΕΥΔΑΠ,ΕΥΑΘ, αστικές συγκοινωνίες, ΟΣΕ , ΟΤΕ κλπ).
    Τα ευρωπαϊκά οικονομικοεπιχειρηματικά λόμπυ πάντως ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τα νησιά, που θα μπουν στο πρόγραμμα , με το κάθε άλλο παρά τυχαίο ποσοτικό στόχο των 50δις ευρώ και όχι λίστας περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου προς πώληση

    Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

    Τα πρωτόκολλα της Νέας Τάξης Πραγμάτων

    «...Αλλά ο κόσμος σήμερα είναι πιο σύνθετος και προετοιμασμένος να δεχθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιας πνευματικής ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμητέα σε σχέση με τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό που υφίστατο μέχρι τώρα». (David Rockefeller, πρόεδρος ιδρυτής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής, πρόεδρος του CFR, του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. Εισήγηση που έκανε κατα τη συνάντηση της......Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στο Μπάντεν Μπάντεν το 1991).
    «Θα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση, είτε σας αρέσει είτε όχι. Το μόνο ζήτημα θα είναι να ξέρουμε αν θα προκύψει απο κατάκτηση ή απο συγκατάθεση».
    (Paul Warburg, Χρηματιστής, μέλος του CFR, του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων).
    Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι πολύ πιθανόν ότι θα γράφει για την εποχή μας:
    «Στο ξεκίνημα του 21ου μ.Χ. αιώνα, ένα πανίσχυρο παγκόσμιο καθεστώς άρχισε να αιχμαλωτίζει με τα ορατά και αόρατα πλοκάμια του ολόκληρο τον πλανήτη. Η Γη μεταμορφώθηκε σταδιακά σε... μία πλανητικών διαστάσεων αόρατη φυλακή με τις πιο εξελιγμένες και εκλεπτυσμένες μεθόδους καταστολής».
    Πράγματι, η αλήθεια είναι ταυτόχρονα απλούστερη αλλά και πιο απίστευτη απ' ό,τι μπορούμε να διανοηθούμε: Οι Επικυρίαρχοι, μία απάνθρωπη υπερεθνική ελίτ, έχουν καταστήσει δέσμια την ανθρωπότητα και επιβάλλουν το σχέδιο της Νέας Τάξης μιλώντας για «ανοχή», «πολυπολιτισμικότητα», «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκοσμιοποίηση». Αυτά τα Παγκόσμια Αφεντικά προσπαθούν με σατανικές με θοδεύσεις να ορίσουν ξανά την πραγματικότητα και να εξουσιάσουν τον πλανήτη. Κατέχοντας μία τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πλούτου, διαφθείρουν σταδιακά και προετοιμάζουν τις ανύποπτες μάζες να δεχθούν το παγκόσμιο αστυνομικό κράτος (Novus Ordo).
    Μας αποκοιμίζουν και μας αποσπούν την προσοχή ενώ αυτοί εξαλείφουν μία μία τις ελευθερίες μας και προετοιμάζονται για γενικευμένη καταστολή, χρησιμοποιώντας την «τρομοκρατία» ως ψευδές πρόσχημα. Διδάσκουν τις μάζες ότι ο Θεός είναι νεκρός και η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη είναι καθαρά υποκειμενικά θέματα, για να αποδείξουν άτι ο άνθρωπος είναι απλώς ένα ζώο προορισμένο να υποδουλωθεί ή να καταστραφεί. Ελέγχουν όλους τους μοχλούς εξουσίας: το πιστωτικό σύστημα, τα Μέσα Ενημέρωσης, την εκπαίδευση, τις κυβερνήσεις, τους πολιτικούς -νεοφιλελεύθερους, σοσιαλιστές, εκσυγχρονιστές, ροζ κομμουνιστές- ώστε να μπορούν εύκολα να μας εξαπατούν.
    Μια φυλακή για το μυαλό μας (Matrix)
    Από τη στιγμή που ένας άνθρωπος αφήνει τη μήτρα της μητέρας του, κάθε προσπάθεια του είναι να δημιουργήσει, να διατηρήσει και να αποσυρθεί μέσα σε μία τεχνητή μήτρα, σε διάφορα είδη προστατευτικών «κουκουλιών» - υποκατάστατων. Αντικειμενικός σκοπός αυτής της τεχνητής «μήτρας» είναι να παρέχει ένα σταθερό περιβάλλον για κάθε δραστηριότητα, ασφάλεια για ελευθερία και αμυντική προστασία από την επιθετική δράση. Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια η δημοκρατία, όπως εξελίσσεται, είναι πλέον μία ψευδαίσθηση που λειτουργεί εγκλωβιστικά καθώς οι πολίτες συνεχίζουν να ψηφίζουν, αλλά η ψήφος τους δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Ψηφίζουν για εκπροσώπους που δεν έχουν πραγματική εξουσία. Κι αυτό, γιατί το μόνο που έχει μείνει είναι να αποφασίζουν για πολιτικά προγράμματα της «δεξιάς» και της «αριστεράς», που είναι πια ταυτόσημα σε όλες τις δυτικές χώρες.
    Οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κόσμου δεν είναι πλέον οι εθνικές κυβερνήσεις, αλλά οι επικεφαλής των οικονομικών ή βιομηχανικών πολυεθνικών ομίλων και των αδιαφανών Διεθνών Ιδρυμάτων (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, G8, NATO κ.λπ.).
    Οι υπεύθυνοι των Οργανισμών αυτών -οι οποίοι ασκούν την πραγματική εξουσία δεν είναι εκλεγμένοι, αλλά εκλεκτοί της παγκόσμιας συνωμοτικής ελίτ, και το κοινό δεν ενημερώνεται καν για τις αποφάσεις τους. Σε διεθνές επίπεδο, οι Οργανισμοί αυτοί, που είναι πιο πλούσιοι από τα κράτη, αλλά και βασικοί χρηματοδότες πολιτικών κομμάτων όλου του φάσματος στις περισσότερες χώρες, είναι ουσιαστικά υπεράνω νόμων και πολιτικής εξουσίας, υπεράνω και της δημοκρατίας.
    Το ότι οι ισχυροί της γης, εκπρόσωποι αυτών των Οργανισμών και Εταιρειών, αισθάνονται τους πολίτες ως εχθρό τους, φαίνεται από τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που λαμβάνουν για την προστασία τους από αυτούς. Οργανώνουν εναντίον των πολιτών πολεμικά αντίμετρα, όπως έγινε και στη Σύνοδο της G8 στο Heiligendam της Γερμανίας.
    Εξάλλου, το περιθώριο δράσης των κρατών μειώνεται όλο και περισσότερο από τις διεθνείς οικονομικές συμφωνίες για τις οποίες κανένας δεν συμβουλεύθηκε ούτε πληροφόρησε τους πολίτες. Όλες οι διεθνείς συνθήκες που υπογράφηκαν τα τελευταία χρόνια (GATT, OMC, ΜΙΑ, ΝΤΜ, NAFTA) έχουν ένα μοναδικό σκοπό: τη με ταφορά της εξουσίας από τα κράτη προς τους μη εκλεγμένους οργανισμούς, μέσω της «παγκοσμιοποίησης».
    Αν όμως οι πολίτες υποψιασθούν ότι δεν υπάρχει δημοκρατία, μπορεί να προκληθεί εξέγερση. Γι' αυτό αποφασίστηκε να διατηρηθεί μία βιτρίνα δημοκρατίας και η πραγματική εξουσία να μετατοπισθεί προς νέα υπερεθνικά κέντρα. Στην πραγματικότητα, βιώνουμε μία «νέα σκλαβιά» με δεξιό ή αριστερό προσωπείο.
    Σε μία διάλεξη το 1961, ο Άλντους Χάξλεϊ περιέγραψε το αστυνομικό κράτος του μέλλοντος ως την «τελική επανάσταση»: μία «δικτατορία χωρίς δάκρυα» όπου οι άνθρωποι «αγαπούν την δουλεία τους». Ο στόχος, είχε πει, είναι να δημιουργηθεί «ένα είδος ανώδυνων στρατοπέδων συγκέντρωσης για ολόκληρες κοινωνίες έτσι ώστε να χάσουν ουσιαστικά οι άνθρωποι τις ελευθερίες τους... αλλά... δεν θα σκέπτονται σε καμία περίπτωση να εξεγερθούν λόγω της προπαγάνδας ή της πλύσης εγκεφάλου... που θα ενισχύεται με φαρμακευτικές μεθόδους».
    Το ντοκουμέντο: Ο "Αθόρυβος Πόλεμος" εναντίον της Ανθρωπότητας
    Σήμερα έχει ξεκινήσει ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος. Πρόκειται για-έναν κοινωνικό και εσωτερικό πόλεμο, έναν πόλεμο εξόντωσης που διεξάγεται από τις υπερεθνικές ελίτ εναντίον όλων των εθνών. Αυτός ο πόλεμος που χαρακτηρίζεται από την παλινόρθωση μιας νέας δουλείας, ονομάζεται «νεοφιλελεύθερη, παγκοσμιοποίηση» και διεξάγεται με μία σειρά εξελιγμένων τεχνικών και τεχνολογιών υποταγής και παραπλάνησης του μέσου πολίτη ώστε τελικά αυτός να υποταχθεί. Σιωπηλά όπλα και ψυχοκυβερνητική διαχείριση του φόβου, τηλενάρκωση, mind control, μη φονικά όπλα, υποτάσσουν για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία το πνεύμα και το φαντασιακό ολόκληρης της ανθρωπότητας.
    Ένα ντοκουμέντο με τίτλο «Σιωπηλά Όπλα για Αθόρυβους Πολέμους» («Silent Weapons for Quiet Wars») επιβεβαιώνει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός προσχεδιασμένου πολέμου κατά της ανθρωπότητας. Μιλά για «έλεγχο του κοινού» με το να το διατηρούν «διαλυμένο, αδαές, συγχυσμένο, αποδιοργανωμένο και διασπασμένο». «Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτά τα όπλα και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και χαλιναγωγείται από ένα όπλο... 'Οταν το σιωπηλό όπλο εφαρμόζεται σταδιακά, το κοινό προσαρμόζεται...». Το ντοκουμέντο αυτό, που αποτυπώνει τις πρώτες φάσεις του Σχεδίου της Παγκόσμιας Χειραγώγησης, είναι το προϊόν μιας επιχείρησης με το όνομα «Operations Research», που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου για επίθεση κατά των εχθρικών πληθυσμών χρησιμοποιώντας εργαλεία κοινωνικής μηχανικής και ψυχολογικού πολέμου.
    Το 1954, σύμφωνα με το ντοκουμέντο, η «υπερεθνική ελίτ» αποφάσισε να εξαπολύσει έναν «σιωπηλό πόλεμο» αρχικά κατά του αμερικανικού λαού και στη συνέχεια κατά ολόκληρης της ανθρωπότητας, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας οικονομίας. Το ντοκουμέντο μοιάζει με κωδικοποιημένο κείμενο που χρησιμοποιεί τεχνολογικούς και ηλεκτρονικούς όρους για να περιγράψει τον οικονομικο-πολιτικά έλεγχο της κοινωνίας από την υπερεθνική συνωμοτική ελίτ. Οι συντάκτες του το χαρακτηρίζουν ως ένα «εισαγωγικό εγχειρίδιο προγραμματισμού» που δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές για τον έλεγχο των μαζών, της πολιτικής και της οικονομίας.
    Το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό έγγραφο υποτίθεται ότι βρέθηκε τυχαία στις 7 Ιουλίου του 1986, μέσα σε ένα μεταχειρισμένο φωτοτυπικό μηχάνημα IBM που αγόρασε ένας υπάλληλος της αεροπορικής εταιρείας Boeing... Ως ημερομηνία σύνταξης του εμφανίζεται το έτος 1979. Φαίνεται σαν να περιγράφει μία στρατηγική που αποφασίστη κε το 1954 (έτος ίδρυσης της Λέσχης Μπίλ-ντερμπεργκ) κατά τη διάρκεια μιας μυστικής συνάντησης αυτού του είδους των ελιτίστι κων φόρουμ όπου παίρνονται οι αποφάσεις των δια-καπιταλιστικών στρατηγικών και του μακροπρόθεσμου κοινωνικού προγραμ ματισμού, σε διεθνές επίπεδο.
    Απ' ό,τι λέει το έγγραφο, αλλά και από την μοναδική ανάλυση γύρω από αυτό που υπάρ χει στο βιβλίο «Behold the Pale Horse» του William Cooper, που κυκλοφόρησε το 1991, φαίνεται ότι η στρατηγική των «Σιωπηλών Όπλων» συντονίστηκε προς όφελος των υπερεθνικών Παγκόσμιων Αφεντικών από το βρετανικό Ινστιτούτο, γνωστό ως «Chatham House» (Τσάταμ Χάουζ). Το όνο μα Chatham House συχνά χρησιμοποιείται ως αναφορά στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διε θνών Σχέσεων (Royal Institute of International Affairs - ΜΙΑ), που είναι το ανάλογο του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέ σεων (Council on Foreign Relations - CFR) της Αμερικής.
    To Τσάταμ Χάουζ, οι υπερπόντιοι δορυφό ροι του και οι συναντήσεις τους, όπως και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, χαρακτηρίζονται από τη συνύπαρξη ενός κλειστού εσωτερι κού κύκλου μυημένων οι οποίοι, μαζί με έναν εξωτερικό κύκλο συνεργατών, εργάζο νται σταθερά με στόχο την άσκηση επιρροής σε σημαντικά κυβερνητικά στελέχη, γραφειο κράτες, διπλωμάτες και επιχειρηματίες.
    Το συγκεκριμένο έγγραφο υποτίθεται πως ήταν φωτοτυπημένο αντίγραφο που προοριζόταν για κάποιον αποδέκτη του κλειστού κύκλου, διότι είχε την ένδειξη: «Έχετε επιλεγεί για το πρόγραμμα αυτό, λόγω της ικανότητας σας να εξετάζετε την ανθρώπινη κοινωνία με ψυχρή αντικειμενικότητα και να αναλύετε και να συζητάτε τις παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα σας με άλλους ανάλογης πνευματικής ικανότητας...».
    Αν δεν πιστέψουμε, όπως οφείλουμε άλλωστε, ότι το ντοκουμέντο εγκαταλείφθηκε τυχαία, τότε μπορεί να είναι δουλειά κάποιου «whistleblower», όπως έχει συμβεί και με άλλες αποκαλύψεις για συνωμοσίες τέτοιου είδους.
    Δεν αποκλείεται επίσης να είναι άλλη μία «προβοκάτσια» του τύπου των γνωστών «Πρωτοκόλλων», κάποιοι που θέλουν, δηλαδή, να προειδοποιήσουν την ανθρωπότητα για τα μυστικά αυτά σχέδια χωρίς να στηρίζονται στην αυθεντικότητα των κειμένων τους. Άλλωστε η πραγματική «συνωμοσία» ποτέ δεν αποδεικνύεται.
    Τα πιο σημαντικά αποσπάσματα του απόρρητου αυτού εγγράφου, μαζί με τα δικά μας σχόλια, παραθέτουμε παρακάτω:
    Top Secret:
    Σιωπηλά όπλα για Αθόρυβους Πολέμους
    Ιστορική εισαγωγή
    Η τεχνολογία των σιωπηλών όπλων εξελίχθηκε από την Operations Research (O.R.), μία απόρρητη στρατηγική και τακτική μεθοδολογία που αναπτύχθηκε την Μεγάλη Βρετανία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αρχικός σκοπός της Operations Research ήταν η μελέτη των στρατηγικών και τακτικών προβλημά των επίγειας και εναέριας άμυνας, με αντικειμενικό σκοπό την αποτελεσματική χρήση περιορισμένων στρατιωτικών πόρων κατά ξένων εχθρών (π.χ. επιμελητεία, διοικητική μέριμνα).
    Σύντομα ωστόσο, αξιωματούχοι με θέσεις ισχύος κατάλαβαν ότι οι ίδιες μέθοδοι μπορεί να ήταν χρήσιμες για τον πλήρη έλεγχο μιας κοινωνίας, αλλά υπό την προϋπόθεση να αναπτυχθούν καλύτερα εργαλεία. Η κοινωνική μηχανική (η ανάλυση και ο αυτοματισμός μιας κοινωνίας) απαιτεί τη συσχέτιση μεγάλων ποσοτήτων σταθερά με ταβαλλόμενων οικονομικών πληροφοριών (δεδομένων), γι' αυτό χρειάζεται ένα σύστημα υψηλής ταχύτητας ψηφιακής επεξεργασίας δεδομένων:
    Ορόσημα: Οι παλαιοί υπολογιστές ήταν πολύ αργοί, αλλά ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, που επινοήθηκε το 1946 από τους J. Presper Eckert και John W. Mauchly, ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις. Το επόμενο ορόσημο ήταν η ανάπτυξη του γραμμικού προγραμματισμού (μέθοδος Simplex) το 1947 από τον μαθηματικό George B. Dantzig. • Τέλος, στις αρχές του 1948, το τρανζίστορ, που κατασκευάστηκε από τους J. Bardeen, W.H. Brattain και W. Shokley, έφερε μεγάλες ελπίδες για εξάπλωση του πεδίου των υπολογιστών μειώνοντας τον αναγκαίο χώρο και την απαιτούμενη ισχύ.
    Με αυτές τις τρεις ανακαλύψεις στα χέρια τους, οι ισχυροί της Δύσης υπέθεσαν ότι ήταν δυνατόν να ελέγξουν ολόκληρο τον κόσμο με το πάτημα ενός κουμπιού.
    Αμέσως, η ναυαρχίδα της παγκοσμιοποίησης, το Ίδρυμα Ροκφέλλερ μπήκε στο παιγνίδι δίνοντας μία τετραετή επιχορήγηση στο Κολλέγιο Harvard, ιδρύοντας το Πρόγραμμα Οικονομικής Ερευνας Harvard (Harvard Economic Research Project) για τη μελέτη της δομής της αμερικανικής οικονομίας. Έναν χρόνο αργότερα, το 1949, συνέπραξε και η Αμερικανική Αεροπορία.
    Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν τότε ο αδιαμφισβήτητος διάδοχος της Βρετανικής Αυτόκρατορίας, η οποία στις, αρχές του 20ού αιώνα ήλεγχε το 1/4 του πλανήτη. Οι ΗΠΑ κληρονόμησαν από τη θαλασσοκράτειρα Μεγάλη Βρετανία όλες σχεδόν τις σημαντικές γεωστρατηγικές περιοχές που ήλεγχε, αλλά δεν είχαν την απαιτούμενη αυτοκρατορική αντίληψη για να αναλάβουν τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Έτσι, ουσιαστικά οι ΗΠΑ έγιναν το έθνος-κράτος, πιλότος των Επικυρίαρχων για το μοντέλο της παγκόσμιας Αυτοκρατορίας. Ο έλεγχος του πλανήτη προϋπόθετε τον έλεγχο της Αμερικής από τα μέσα.
    Πολιτική Εισαγωγή
    Το 1952 έληξε η περίοδος της επιχορήγησης και έγινε μια υψηλού επιπέδου συνάντηση της Ελίτ ώστε να καθοριστεί η επόμενη φάση της έρευνας σχετικά με τα σχέδια της κοινωνικής χειραγώγησης. Το πρόγραμμα Harvard υπήρξε πολύ καρποφόρο και αυτό επιβεβαιώθηκε από τη δημοσίευση ορισμένων εκ των αποτελεσμάτων του το 1953, τα οποία μιλούσαν για τη δυνατότητα εφαρμογής της οικονομικής (κοινωνικής) μηχανικής.
    Η νέα μηχανή Αθόρυβου Πολέμου που αναπτύχθηκε το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του '40, ήταν το νέο απόκτημα που μπήκε σε εφαρμογή το 1954. Με τη δημιουργία του μέιζερ (διάταξη ενίσχυσης η παράγω γης μικροκυμάτων με εξαναγκασμένη εκπομπή ακτινοβολίας) το 1954, η υπόσχεση για «ξεκλείδωμα» απεριόριστων πηγών ατομικής ενέργειας σύντηξης, από το βαρύ υδρογόνο στο θαλασσινό νερό και η επακόλουθη διαθεσιμότητα απεριόριστης ηλιακής ενέργειας ήταν μία δυνατότητα που φαινόταν ότι θα επιτευχθεί μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Ο συνδυασμός ήταν ακαταμάχητος.
    Ο Αθόρυβος Πόλεμος κηρύχθηκε σιωπηλά από τη Διεθνή Ελίτ σε μία συνδιάσκεψη που έγινε το 1954. Το σύστημα σιωπηλών όπλων ήταν έτοιμο σχεδόν 13 χρόνια μετά.
    Τα Παγκόσμια Αφεντικά είχαν καταλάβει άτι ήταν απλώς θέμα χρόνου, μερικές δεκαετίες μόνο, πριν οι αφυπνισμένες μάζες να είναι σε θέση να τους ανατρέψουν και να καταλάβουν την εξουσία, γιατί τα ίδια τα στοιχεία της τεχνολογίας σιωπηλών όπλων, που εξυπηρετούσαν τα σχέδια τους, θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν και για την ουτοπία των πολλών. Επομένως, για να αποκλεισθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να εξασφαλισθεί η κυριαρχία τους, δόθηκε προτεραιότητα στον τομέα των επιστημών ενέργειας.
    Ο ρόλος της Ενεργείας
    Η ενέργεια είναι το κλειδί για κάθε δραστηριότητα στον πλανήτη μας. Οι φυσικές επιστήμες ασχολούνται με τη μελέτη των πηγών και του ελέγχου της φυσικής ενέργειας, και οι οικονομικο-κοινωνικές επιστήμες ασχολούνται με τη μελέτη των πηγών και τον έλεγχο της κοινωνικής ενέργειας. Και οι δύο είναι κυρίως λογιστικά συστήματα, δηλ. μαθηματικά. Συνεπώς, τα μαθηματικά είναι η πρωταρχική επιστήμη ενέργειας. Και ο «λογιστής» κατέχει ηγεμονική θέση όταν το κοινό αγνοεί τη μεθοδολογία των «λογιστικών». Η επιστήμη γίνεται το μέσο για έναν στόχο. Το μέσον είναι η γνώση και ο στόχος είναι ο έλεγχος.
    Πέραν αυτών παραμένει ένα ζήτημα μόνο: «Ποιος επωφελείται;» («Qui bonoi?»). To 1954, αυτό ήταν το πρωταρχικό ζήτημα. Προς το συμφέρον της τάξης, της ασφάλειας και της ησυχίας του μελλοντικού κόσμου της υπερεθνικής ελίτ, αποφασίστηκε να ξεκινήσει παρασκηνιακά, και χωρίς να το γνωρίζουν κατ' ανάγκην οι εκλεγμένοι «αντιπρόσωποι» του λαού, ένας σιωπηλός πόλεμος κατά του αμερικανικού λαού με απώτατο στόχο τη μόνιμη μεταφορά της φυσικής και κοινωνικής ενέργειας (του πλούτου) των πολλών ανοργάνωτων και ανεύθυνων, στα χέρια των λίγων που «διαθέτουν αυτοπειθαρχία, αίσθημα ευθύνης και είναι άξιοι». [σ.σ.: δηλαδή των Ολιγαρχών].
    Προκειμένου να εκπληρωθεί ο σκοπός αυτός, ήταν απαραίτητο να δημιουργήσουν, να κατοχυρώσουν και να εφαρμόσουν νέα όπλα τα οποία, όπως αποδείχτηκε, ήταν μία κατηγορία όπλων τόσο έξυπνων και σοφιστικέ ως προς τα χαρακτηριστικά της λειτουργίας και της παρουσίας τους, που τα αποκάλεσαν «αθόρυβα όπλα».
    Για να επιτευχθεί μία απολύτως προβλέψιμη οικονομία, τα μέλη των χαμηλότερων τάξεων της κοινωνίας πρέπει να μπουν υπό απόλυτο έλεγχο, δηλαδή να «εξημερωθούν», να εκπαιδευθούν και να δεσμευθούν με βάρη και μακροχρόνια κοινωνικά καθήκοντα από πολύ νεαρή ηλικία, πριν έχουν την ευκαιρία να αναρωτηθούν για την πραγματική φύση των υλικών αγαθών και να αμφισβητήσουν το σύστημα. Αρκετούς πονοκεφάλους είχαν προκαλέσει οι «γενιές της αμφισβήτησης»...
    Για να εξασφαλισθεί μία τέτοια υπακοή, έπρεπε να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατώτερων τάξεων μέσα από την εντατικοποίηση της απασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης (δηλαδή προσαρμογής) των παραμελημένων παιδιών τους.
    Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες τάξεις πρέπει να είναι η χειρότερη του είδους, έτσι ώστε το τείχος της άγνοιας που θα τη διαχωρίζει από την ελίτ, να είναι και να παραμένει αδιαπέραστο για τα παιδιά της.
    Με μία τέτοια υστέρηση εξ αρ χής, ακόμα και τα ευφυή άτομα της κατώτερης τάξης θα έχουν ελάχιστες δυνατότητες να ξεφύγουν από τον ρόλο που τους επιφυλάσσεται. Αυτή η μορφή υποδούλωσης είναι βασική για τη διατήρηση σε έναν ικανοποιητικό βαθμό της κοινωνικής ειρήνης που επιθυμούν οι νεόπλουτες ελίτ και που, εν τέλει, έχουν καταφέρει να έχουν σήμερα στη Δύση σε ασύγκριτο βαθμό σε σχέση με το παρελθόν, χάρη στην κατευθυνόμενη πρωτοφανή παθητικοποίηση και συντηρητικοποίηση της νεολαίας.
    Περιγραφή του Σιωπηλού Όπλου
    Οι δημιουργοί του σιωπηλού όπλου περιμένουν απ' αυτό ό,τι θα περίμεναν κι από ένα συνηθισμένο όπλο, αλλά με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο λειτουργίας. Το όπλο αυτό πυροδοτεί καταστάσεις αντί για σφαίρες. Ως μέσο προώθησης χρησιμοποιεί την επεξεργασία δεδομένων, αντί τη χημική αντίδραση (έκρηξη). Η πυροδότηση του προέρχεται από πληροφορίες, αντί για κόκκους πυρίτιδας. Το χειρίζεται ένας προγραμματιστής υπολογιστών και όχι ένας σκοπευτής. Τίθεται υπό τις διαταγές ενός μεγαλοτραπεζίτη και όχι ενός στρατηγού. Δεν κάνει θόρυβο κατά την εκπυρσοκρότηση, δεν προκαλεί εμφανή σωματικά ή πνευματικά τραύματα και παρεμβαίνει καταφανώς στην καθημερινή κοινωνική ζωή. Αυτό το αντιλαμβάνεται μόνο ο εξασκημένος παρατηρητής που γνωρίζει τι να παρατηρήσει.
    Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί πλήρως αυτό το όπλο και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και υπο τάσσεται από κάποιο όπλο. Το κοινό μπορεί να αισθάνεται ενστικτωδώς ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά αυτό οφείλεται στην τεχνική φύση του σιωπηλού όπλου. Δεν μπορούν, όμως, να εκφράσουν το αίσθημα τους με λογικό τρόπο ή να αντιμετωπίσουν εγκεφαλικά το πρόβλημα. Συνεπώς, δεν ξέρουν από πού να ζητήσουν βοήθεια και πώς να συντονισθούν με άλλους για να αμυνθούν από αυτό.
    Όταν εφαρμόζεται σταδιακά ένα σιωπηλό όπλο, το κοινό προσαρμόζεται (συνηθίζει) στην παρουσία του και μαθαίνει να ανέχεται τη διείσδυση του στη ζωή του, μέχρις ότου η πίεση (ψυχολογική μέσω της οικονομικής) γίνει πολύ μεγάλη και καταρρεύσει. Άρα, το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου. Πλήττει τη ζωτικότητα, τις επιλογές και την κινητικότητα των ατόμων μιας κοινωνίας με τη γνώση, την κατανόηση, τη διαχείριση και την επίθεση στις πηγές φυσικής και κοινωνικής ενέργειας των πολιτών, καθώς επίσης και στις φυσικές, διανοητικές και συναισθηματικές δυνάμεις και αδυναμίες τους!
    θεωρητική Εισαγωγή
    «Δώστε μου τον έλεγχο τον νομίσματος μιας χώρας και δεν με νοιάζει ποιος κάνει τους νόμους της»,
    Mayer Amshell Rothschild
    Η τεχνολογία των σημερινών σιωπηλών όπλων είναι παράγωγο μιας ιδέας που επινοήθηκε, εκφράσθηκε επιγραμματικά και εφαρμόσθηκε αποτελεσματικά από τον Μάγιερ Άμσελ Ρότσιλντ (Mayer Amshell Rothschild), ιδρυτή της παγκόσμιας δυναστείας των τραπεζιτών Ο Ρότσιλντ ανακάλυψε έναν βασικό κρίκο της οικονομικής θεωρίας που είναι η «επαγωγικότητα».
    Δεν προέβλεψε, βέβαια, ο ίδιος ότι η ιδέα του, με όρους μαθηματικής ανάλυσης του 20ού αιώνα, θα έπρεπε να περιμένει τη Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση, την εμφάνιση της θεωρίας της μηχανικής και της ηλεκτρονικής και, τελικά, την επινόηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή πριν μπορέσει να εφαρμοσθεί αποτελεσματικά για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. [Σ.σ.: οι οικονομικοί ορισμοί του κειμένου παραπέμπουν στο βιβλίο Beyond the Pale Horse...].
    Αυτό που είχε ανακαλύψει ο Ρότσιλντ ήταν η βασική αρχή της εξουσίας, της επιρροής και του ελέγχου επί των ανθρώπων, όπως αυτή εφαρμόζεται στην οικονομία. Η αρχή αυτή είναι η εξής: «όταν παριστάνεις ότι κατέχεις τΗΝ εξουσία, τότε οι άνθρωποι σου την παραχωρούν πραγματικά σε σύντομο διάστημα».
    Ο Ρότσιλντ ανακάλυψε ότι το νόμισμα ή οι λογαριασμοί καταθέσεων και τα δάνεια είχαν την απαιτούμενη επίφαση εξουσίας που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να πείσει τους ανθρώπους (όπως η έλξη που ασκεί ένα μαγνητικό πεδίο) να παραδώσουν τον πραγματικό τους πλούτο, με αντάλλαγμα μία υπόσχεση για περισσότερο πλούτο (αντί για πραγματική αμοιβή). Να τοποθετήσουν ως υποθήκη ένα πραγματικό εχέγγυο με αντάλλαγμα... τραπεζογραμμάτια.
    Ο ευφυής Ρότσιλντ κατάλαβε ότι μπορούσε να εκδώσει περισσότερα χαρτονομίσματα από αυτά που είχε ως εγγύηση, στον βαθμό που είχε τα αποθέματα χρυσού κάποιου άλλου ανθρώπου ως όπλο για να τα επιδεικνύει στους πελάτες του. Ο Ρότσιλντ δάνειζε τα τραπεζογραμμάτια του σε άτομα και σε κυβερνήσεις. Έτσι δημιουργείτο υπερβολική εμπιστοσύνη. Μετά έκανε δυσεύρετα τα χρήματα, ασκούσε ασφυκτικότερο έλεγχο στο σύστημα και μάζευε τις υποθήκες βάσει των υποχρεώσεων των συμβάσεων. Ύστερα, ο κύκλος αυτός επαναλαμβανόταν...
    Οι πιέσεις αυτές μπορούσαν, με τον κατάλληλο χειρισμό, να προκαλέσουν πόλεμο. Τότε έλεγχε τη διαθεσιμότητα του νομίσματος (χρήματος) για να καθορίσει ποιος θα κέρδιζε χον πόλεμο. Η κυβέρνηση που θα συμφωνούσε να του δώσει τον έλεγχο του οικονομικού της συστήματος είχε την υποστήριξη του. Η είσπραξη των χρεών ήταν εγγυημένη μέσω της οικονομικής βοήθειας προς τον εχθρό του οφειλέτη. Το κέρδος που προέκυπτε από αυτή την μέθοδο έδινε στον Ρότσιλντ τη δυνατότητα να αυξάνει όλο και περισσότερο τον πλούτο του.
    Ο Ρότσιλντ ανακάλυψε ότι το χαρτονόμισμα του έδινε τη δύναμη να ανασκευάσει τη δομή της οικονομίας προς όφελος του, να αλ λάξει την οικονομική επαγωγικότητα σε τέτοιες οικονομικές θέσεις που θα προκαλούσαν την μεγαλύτερη δυνατή οικονομικά αστάθεια και κλυδωνισμό. Για τον τελικό έλεγχο της οικονομίας έπρεπε να προηγηθεί η συλλογή αρκετών σχοιχείων και η ανάπτυξη υπολογιστών υψηλής ταχύχητας που θα παρακολουθούσαν στενά τις οικονομικές διακυμάνσεις που δημιουργούνται από την πτώση των τιμών και το πληθωριστικό χρήμα.
    = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
    Η εξαφάνιση της ενημέρωσης: πληροφορίες χωρίς πληροφόρηση
    Η αρχή της νεοταξικής λογοκρισίας είναι να εξαφανίζει τις ουσιαστικές πληροφορίες μέσα σε έναν κυκεώνα ασήμαντων πληροφοριών που διαχέονται μέσα από ένα ευρύτατο δίκτυο Μέσων Ενημέρωσης με παρόμοιο περιεχόμενο. Αυτό επιτρέπει στη νέου τύπου λογοκρισία να εμφανίζεται πλουραλιστική και δημοκρατική. Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται κατ' αρχάς στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τη βασική πηγή ενημέρωσης του κοινού.
    Όλοι οι ψυχολόγοι και οι ειδικοί της νευροεπιστήμης γνωρίζουν ότι η απομνημόνευση πληροφοριών από τον εγκέφαλο γίνεται καλύτερα όταν αυτές παρουσιάζονται με δομημένο και ιεραρχημένο τρόπο. Όμως, τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων κάνουν ακριβώς το αντίθετο, ανακατεύοντας άναρχα ετερόκλητα θέματα διαφορετικής σπουδαιότητας (διάφορα θέματα: λίγο πολιτική, αθλητικά, ένα κοινωνικό θέμα, κάτι διασκεδαστικό, μετά ξανά λίγο πολιτική κ.λπ.), επειδή επιδιώκουν τη λιγότερη δυνατή απομνημόνευση των πληροφοριών από το κοινό. Έτσι, είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις έναν πληθυσμό... Όπως οι εκλογές, έτσι και οι τηλεοπτικές "εφημερίδες" συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά έχουν χάσει το περιεχόμενο τους. Ένα τηλεοπτικό δελτίο περιέχει το πολύ 2 με 3 λεπτά πραγματικής ενημέρωσης. Η υπόλοιπη αποτελείται από θέματα περιοδικών, ρεπορτάζ ανούσια, διάφορα περιστατικά, κουτσομπολιά και "ριάλιτι" γύρω από την καθημερινότητα. Οι αναλύσεις από εξειδικευμένους δημοσιογράφους, όπως και οι ενημερωτικές εκπομπές έχουν σχεδόν εξαφανιστεί ολοκληρωτικά.
    Η ενημέρωση παρέχεται πλέον από τα περιθωριακά και ειδικά έντυπα και τα φανζίν, τα οποία διαβάζονται από μία μειοψηφία πολιτών. Η εξαφάνιση της ενημέρωσης είναι το απτό σημάδι ότι η φύση του πολιτικού καθεστώτος που ζούμε έχει ήδη αλλάξει.
    = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
    Το Οικονομικό Μοντέλο
    Άμεσος στόχος του προγράμματος Harvard Economic Research Program που ξεκίνησε το 1948) ήταν ν' ανακαλύψει τη δομή της οικονομίας, ποιες δυνάμεις αλλάζουν αυτή τη δομή, πώς η συμπεριφορά της δομής μπορεί να προβλεφθεί και πώς μπορεί να ελεγχθεί. Αυτό που χρειαζόταν ήταν μία καλά οργανωμένη γνώση των μαθηματικών δομών και των διασυνδέσεων της επένδυσης, της παραγωγής, της διανομής και της κατανάλωσης.
    Εν συντομία, ανακαλύφθηκε ότι η οικονομία υπακούει στους ίδιους νόμους όπως ο ηλεκτρισμός και ότι όλη η μαθηματική θεωρία και πρακτική και η τεχνογνωσία των υπολογιστών που αναπτύχθηκαν για το ηλεκτρικό πεδίο μπορεί να εφαρμοσθεί άμεσα στη μελέτη της οικονομίας! Αυτή η ανακάλυψη δεν κοινοποιήθηκε και τα πιο περίπλοκα συμπεράσματα της παραμένουν απόρρητα. Για παράδειγμα, το ότι σε ένα οικονομικό μοντέλο, η ανθρώπινη ζωή μετριέται σε δολάρια και ότι ο ηλεκτρικός σπινθήρας που δημιουργείται όταν ανοίγεις έναν διακόπτη που συνδέεται με έναν αγωγό είναι το μαθηματικό ανάλογο της κήρυξης πολέμου....
    Έλεγχος Οικονομικού Συγκλονισμού
    Στη σύγχρονη εποχή, η εφαρμογή του Operations Research στη μελέτη της παγκόσμιας οικονομίας ήταν φανερή για οποιονδήποτε που κατανοεί τις αρχές της «δοκιμής του σοκ». Στη «δοκιμή σοκ» του σκελετού ενός αεροσκάφους, η δύναμη επαναφοράς ενός πυροβόλου όπλου πάνω σ' αυτό το αεροπλάνο προκαλεί ωστικά κύματα στη δομή του τα οποία δείχνουν στους μηχανικούς αεροσκαφών τις συνθήκες υπό τις οποίες ορισμένα μέρη του αεροπλάνου ή ολόκληρο το σκάφος ή τα φτερά του θα αρχίσουν να ταλαντεύονται ή να ταράζονται σαν την χορδή μιας κιθάρας και θα αρχίσουν να αποσυνδέονται ή να αποκολλώνται κατά την διάρκεια της πτήσης.
    Με την χρήση της μεθόδου ελέγχου του συγκλονισμού της ατράκτου ενός αεροπλάνου, οι οικονομικοί «μηχανικοί» πέτυχαν το ίδιο αποτέλεσμα, μελετώντας την συμπεριφορά της οικονομίας και του καταναλωτι κού κοινού επιλέγοντας προσεκτικά ένα προϊόν-δείγμα όπως τον καφέ, την βενζίνη ή την ζάχαρη. Προκαλώντας μια απότομη αλλαγή ή σοκ (συγκλονισμό) στην τιμή ή την επάρκεια του συγκεκριμένου προϊόντος, ανατρέπουν τον προϋπολογισμό και τις αγοραστικές συνήθειες των καταναλωτών.
    Στην συνέχεια παρατηρούν τα ωστικά κύματα που ακολουθούν, καταγράφοντας τις αλλαγές στην διαφήμιση, τις τιμές και τις πωλήσεις αυτού και των άλλων προϊόντων. Τα δεδομένα που προκύπτουν επεξεργάζονται από σούπερ-υπολογιστές και καταγράφεται έτσι η ψυχο-οικονομική δομή της οικονομίας.
    Αντικειμενικός σκοπός των μελετών αυτών είναι η απόκτηση της τεχνογνωσίας για το πώς τίθεται η παγκόσμια οικονομία σε μια προβλέψιμη κατάσταση κίνησης ή αλλαγής, ακόμα και σε μια αυτοκαταστροφική τέτοια κατάσταση που θα πείσει το κοινό ότι κάποιοι «ειδικοί» χρειάζεται να αναλάβουν το νομισματικό σύστημα και να αποκαταστήσουν την ασφάλεια (πάνω από την ελευθερία και την δικαιοσύνη) για όλους. Όταν οι πολίτες γίνουν ανίκανοι να ελέγξουν τις οικονομικές τους υποθέσεις, τότε υποδουλώνονται ολοκληρωτικά και γίνονται φθηνή εργατική δύναμη.
    Για παράδειγμα, υπάρχει μια μετρήσιμη ποσοτική σχέση μεταξύ της τιμής της βενζίνης και την πιθανότητας ένα άτομο να πάθει πονοκέφαλο, να αισθανθεί την ανάγκη να παρακολουθήσει ένα φιλμ (πορνό ή βίαιο) ή να καπνίσει ένα τσιγάρο. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι παρατηρώντας και εκτιμώντας τα οικονομικά μοντέλα με τα οποία το κοινό προσπαθεί να ξεφύγει από τα προβλήματα του και από την πραγματικότητα και εφαρμόζοντας την μαθηματική θεωρία του Operations Research, είναι δυνατόν να προγραμματισθούν υπολογιστές για να προβλέπουν τον πιο πιθανό συνδυασμό δημιουργημένων γεγονότων (σοκ) που θα έχουν σαν αποτέλεσμα τον πλήρη έλεγχο και την υποδούλωση του κοινού.
    ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
    Παραπλάνηση, η βασική στρατηγική
    Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι η απλούστερη μέθοδος εξασφάλισης της λειτουργίας ενός σιωπηλού όπλου και απόκτησης ελέγχου του κοινού είναι να το διατηρούν ασυντόνιστο και με άγνοια για τις βασικές αρχές του συστήματος από την μια, και συγχυσμένο, αποδιοργανωμένο, απογοητευμένο και διασπασμένο με πράγματα που δεν έχουν πραγματική σημασία, από την άλλη.
    Αυτό επιτυγχάνεται ως εξής:
    (1) Διαλύοντας το μυαλό τους, υπονομεύοντας την πνευματική δραστηριότητα τους, παρέχοντας μια χαμηλού επιπέδου δημόσια παιδεία (κρατώντας μόνο για την ελίτ την υψηλή γνώση) στα μαθηματικά, την λογική, τον σχεδιασμό συστημάτων και την οικονομία, και αποθαρρύνοντας την τεχνική δημιουργία.
    (2) Κατευθύνοντας τα αισθήματα τους, αυξάνοντας την μαλθακότητά τους (την πνευματική και την φυσική) με:
    (α) συνεχή βομβαρδισμό (πνευματικός και συναισθηματικός βιασμός) με σεξ, βία και τρομοκρατία στα Μέσα Ενημέρωσης -ειδικά την τηλεόραση και τις εφημερίδες.
    (β) το να τους δίνουν -σε υπερβολή «σκουπίδια για πνευματική τροφή», στερώντας τους ταυτόχρονα αυτό που πραγματικά χρειάζονται.
    (3) ξαναγράφοντας την Ιστορία και τους νόμους και υποβάλλοντας το κοινό σε αποκλίνουσα συμπεριφορά έτσι ώστε να μπορούν να μεταστρέψουν την σκέψη τους από τις πραγματικές τους ανάγκες σε πολυτελείς, μη απαραίτητες, προτεραιότητες.
    Όλα αυτά αποτρέπουν τους πολίτες να ενδιαφερθούν και να ανακαλύψουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας του κοινωνικού αυτοματισμού. Ο γενικός κανόνας είναι ότι υπάρχει κέρδος από την σύγχυση: όσο περισσότερη σύγχυση υπάρχει, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος. Άρα, η καλύτερη μέθοδος είναι να δημιουργούνται προβλήματα και μετά να προσφέρονται έτοιμες λύσεις γι' αυτά.
    Ανακεφαλαίωση Παραπλάνησης
    • Μέσα Ενημέρωσης: Απομακρύνετε την προσοχή του ενήλικου κοινού από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και στρέψτε την σε ανούσια ριάλιτυ.
    • Σχολεία: Διατηρείστε ασχοιχείωτα τα νεαρά παιδιά σε τομείς όπως τα μαθηματικά, τα οικονομικά, το δίκαιο, την φιλοσοφία και την Ιστορία.
    • Διασκέδαση: Κρατείστε σε πολύ χαμηλό επίπεδο την διασκέδαση του κοινού.
    • Εργασία: Κρατείστε απασχολημένο συνεχώς το κοινό, χωρίς να του αφήνετε χρόνο να σκεφθεί.«Πίσω στην φάρμα με τα υπόλοιπα ζώα».
    Το ανθρώπινο σώμα
    Για τους Επικυρίαρχους, το ανθρώπινο σώμα έχει πάψει να είναι ένα περιχαρακωμένο φυσικό κάστρο. Μέσα από τους ιδεολογικούς τους μηχανισμούς και με τον έλεγχο των δύο μεγάλων σύγχρονων βιομηχανιών, του θεάματος και της μόδας, έχουν αυξήσει την σύγχυση του κοινού πάνω στο τι διαχωρίζει τα έμβια όντα από τις μηχανές. Οι διαδεδομένες συζητήσεις για την αντιμετώπιση και την χρήση των εμβρύων, τον κλωνισμό, την ευθανασία, την γενετική μηχανική συμβάλλουν στην κατάρρευση των καθιερωμένων πιστεύω για το ανθρώπινο σώμα.
    Τα σύγχρονα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προπαγανδίζουν μια κουλτούρα που λατρεύει το καλογυμνασμένο σώμα: αρσενικά και θηλυκά σούπερ μοντέλα πρέπει να γίνουν τα πρότυπά σας, μας λένε. Οι οθόνες του σινεμά μάς βομβαρδίζουν με μηχανοποιημένα τέρατα των οποίων τα μέλη αντικαθίστανται, όπως το Σάϊμποργκ (cyborg) Τ-800 που έπαιζε ο Σβαρτσενέγκερ στον Εξολοθρευτή 2 (Terminator 2).
    Η ρητορεία των θεωρητικών της Τεχνη τής Νοημοσύνης, όπως ο Μάρβιν Μίνσκυ, συναγωνίζεται την κυβερνοκουλτούρα του New Age που προπαγανδίζει θεραπευτικές τεχνικές οι οποίες αντιλαμβάνονται τον νου σαν ένα «βιουπολογισιη», ικανό να επαναπρογραμματιστεί με τις σωστές εντολές.
    Ορισμένα σχέδια και στόχοι των Επικυρίαρχων για τον έλεγχο των ανθρώπων και της κοινωνίας αποτελούν ήδη πραγματικότητα... Άλλα σχέδια αφορούν το άμεσο μέλλον μας.
    Α. Η κουλτούρα του Μετανθρώπου
    Η εποχή των Σάιμποργκ δεν είναι τόσο μακρινή, αν πιστέψουμε τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Πίζας που μετέχουν στο απόρρητο ευρωπαϊκό επιστημονικό πρόγραμμα «Παλόμα» (Περιστερά), αντικείμενο του οποίου είναι η κατασκευή ρομπότ τα οποία μιμούνται την ανθρώπινη συμπεριφορά. Η ιταλική επιστημονική ομάδα ανακοίνωσε ήδη ότι τελειοποιεί ένα ρομπότ-μωρό με την χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ιδιαίτερη σημασία αυτής της εξέλιξης έγκειται στην πιθανή επικείμενη δημιουργία από την τεχνολογία οντοτήτων με ευφυΐα μεγαλύτερη από την ανθρώπινη. Θεωρείται ότι υπάρχουν αρκετά μέσα με τα οποία η τεχνολογία μπορεί να επιτύχει αυτή την επαναστατική πρόοδο:
    1. Πρόκειται να αναπτυχθούν υπολογιστές που «αντιλαμβάνονται» και θα είναι ευφυέ στεροι από τον άνθρωπο. Σήμερα υπάρχει με γάλη διαμάχη γι' αυτό το ζήτημα.
    2. Μεγάλα δίκτυα υπολογιστών (και οι συνδεδεμένοι χρήστες τους) μπορεί να «αφυπνισθούν» ως μια ευφυής οντότητα ανώτερη του ανθρώπου.
    3. Η αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή μπορεί να γίνει τόσο στενή, ώστε οι χρήστες να θεωρούνται υπεράνθρωπα ευφυείς.
    4. Οι βιολογικές επιστήμες (βιοτεχνολογία, γενετική θεραπεία, βλαστική γονιδιακή θεραπεία, γενετική ιατρική κ.ά.) ίσως προσφέρουν τα μέσα για την βελτίωση της φυσικής ευφυίας.
    Υπάρχουν, λοιπόν, οι προϋποθέσεις ώστε μια μεγάλη ομάδα από την παγκόσμια ιντελιγκέντσια να πιστεύει ότι, πραγματικά, μια ημέρα θα μπορεί να γίνει παντοδύναμη.
    Τελευταίως, έχει ξεπεταχτεί στην Δύση ένα νέο ρεύμα που ονομάζεται μετανθρωπισμός και το οποίο πρεσβεύει ότι το ανθρώπινο είδος μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί με κάθε δυνατό τρόπο μέσω της ελεύθερης ανάπτυξης και της χρήσης της τεχνολογίας.

    Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

    Όχι στα κροκοδείλια δάκρυα του ΠΑΣΟΚ

    Η κοινωνική έκρηξη ενάντια στα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης πυροδοτείται καθημερινά από την ανικανότητα της να χειριστεί και να δώσει λύσεις στα σοβαρά προβλήματα της χώρας. Η έλλειψη συγκεκριμένου σχεδίου, η πλήρης υποταγή στις επιταγές της τρόικας, οι πολύ μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού σε σχέση με τα πενιχρά αποτελέσματα δικαιώνουν καθημερινά τις επισημάνσεις της ΝΔ και προκαλούν τη λαϊκή κατακραυγή.
    Υπό το βάρος αυτής της κατακραυγής, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενη τα πάντα στους πάντες, αναζητά άλλοθι στην αποτυχημένη πολιτική της και καταφεύγει σε επικοινωνιακά τεχνάσματα για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη.
    Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου είναι μια κυβέρνηση που ενώ καταργείται τηλεοπτικά από τους εκπροσώπους της τρόικας, προσπαθεί με τεχνάσματα να πείσει τους πολίτες ότι δεν γνώριζε τις αποφάσεις των κοινοτικών. Δεν γνώριζε δηλαδή όσα από κοινού με την τρόικα είχε συζητήσει, όπως ο ίδιος ο υπουργός Οικονομίας έχει δηλώσει δημόσια.
    Είναι ακριβώς αυτή η κυβέρνηση που δεν προέβαλε καμία αντίδραση όταν ο κ. Τόμσεν σε προηγούμενη συνέντευξη τύπου της Τρόικας,έβαλε ευθέως κατά του θεσμικού ρόλου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας.
    Είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που παρέδωσε τη χώρα στη δίνη του ΔΝΤ και του μνημονίου, χωρίς καμία απολύτως διαπραγμάτευση και έκτοτε επιχειρεί ανεπιτυχώς, αφενός να πείσει ότι το μνημόνιο ήταν μονόδρομος και αφετέρου να αποποιηθεί των βαρύτατων ευθυνών της ζητώντας δήθεν συναίνεση στην αδιέξοδη πολιτική της.
    Εάν πραγματικός στόχος της κυβέρνησης ήταν η από κοινού εύρεση λύσης στα οικονομικά αδιέξοδα, τότε θα είχε επιλέξει έστω να μελετήσει και όχι να αγνοήσει προκλητικά τις τεκμηριωμένες προτάσεις που κατέθεσε πριν από ένα χρόνο ο Αντώνης Σαμαράς.
    Προτάσεις, οι οποίες δίνουν ανάσα στην πραγματική οικονομία και αφορούν, μεταξύ άλλων, στην αξιοποίηση και όχι στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
    Συναίνεση με το ΠΑΣΟΚ, σημαίνει συνενοχή. Κάτι τέτοιο είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να γίνει από τη ΝΔ, η οποία αναπτύσσει συνεχώς νέες πρωτοβουλίες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό για τη στήριξη των συμφερόντων της πατρίδας μας.

    Αντιθέτως, η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου με την ανικανότητά και την έλλειψη προγράμματος ανοίγει διαρκώς μέτωπα θέτοντας απέναντί της το σύνολο της κοινωνίας

    Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

    Λεφτά και πετρέλαιο υπάρχουν στην ΑΟΖ....

    Αυτή την στιγμή στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει διαμορφωθεί μία συμμαχία που ένα μόλις χρόνο πριν, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο πολιτικού θρίλερ και μάλιστα ευφάνταστου σεναριογράφου και όχι πραγματικότητα.
    Αλλά ο εντοπισμός των μεγαλύτερων ενεργειακών αποθεμάτων που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή αυτή το έκανε πραγματικότητα: Ένας πολύ ισχυρός πολιτικο-στρατιωτικός άξονας Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου με τις ευλογίες και την "ομπρέλα" ασφαλείας των ΗΠΑ. Τι συνέβη (πέρα από το γεγονός ότι η Τουρκία πλέον δείχνει να τραβάει τον "δικό της δρόμο", απέναντι από τις ΗΠΑ για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα); Τα αποτελέσματα δύο επίσημων μελετών του USGS που στηρίζονται σε μελέτη στοιχείων από .....
    1000 γεωτρήσεις που έχουν διενεργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης και από σεισμικές καταγραφές σε έκταση 30 χιλιάδων χιλιομέτρων είναι συγκλονιστικά σε ότι αφορά τα ενεργειακά αποθέματα. Και δεν μιλάμε μόνο για φυσικό αέριο. Μιλάμε για πετρέλαιο, όπου πραγματικά οι αριθμοί που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δίνουν στην δημοσιότητα, "ζαλίζουν":
    Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι στις συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν στοιχεία και ενδείξεις για την ύπαρξη από 54 έως 170 δισ. βαρελιών! Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης αρκεί να αναφερθεί ότι αυτή τη στιγμή τα εναπομείναντα απολήψιμα αποθέματα της Σαουδικής Αραβίας υπολογίζονται σε 250 δισ. βαρέλια, ενώ η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο η Βενεζουέλα μετράει 275 δισ. βαρέλια! Δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι στιγμής (προσέξτε το "μεχρι στιγμής") έχουν εντοπιστεί σε πετρέλαιο το 75% των κοιτασμάτων της Σαουδικής Αραβίας!
    Οι δύο μελέτες του USGS αφορούν στις λεκάνες του Λεβαντινίου στην περιοχή στα ανοιχτά του Ισραήλ , ανατολικά και νοτίως της Κύπρου και του ευρέως Δέλτα του Νείλου που εκτείνεται από την Αίγυπτο μέχρι την Κρήτη και νοτιοδυτικά της Κύπρου. Για όσους απορούν γιατί οι ΗΠΑ έστειλαν ολόκληρο στόλο στα ανοιχτά του Σουέζ μέχρι να υπάρξει "soft landing" του Χ.Μουμπάρακ και του καθεστώτος του.
    Με τη μέθοδο των Αμερικανών υπάρχουν τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις σε ότι αφορά τα ενεργειακά αποθέματα: Το ελάχιστο, το μέσο και το μέγιστο πιθανό απόθεμα, με συγκεκριμένες πιθανότητες επαλήθευσης.
    Για την Ανατολική Μεσόγειο λοιπόν οι δύο μελέτες του USCG λένε ότι:
    • Το ελάχιστο απόθεμα, με υψηλότατη πιθανότητα επαλήθευσης της τάξης του 95% υπολογίζεται στα 34 δισ. βαρέλια, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν ακόμη 20 δισ. βαρέλια που έχουν ήδη ανακαλυφθεί. Το «συντηρητικό» σενάριο λοιπόν θεωρεί ότι στις συγκεκριμένες λεκάνες βρίσκονται 54 δισ. βαρέλια
    • Το μέσο απόθεμα, με πιθανότητα επαλήθευσης της τάξης του 50% υπολογίζεται στα 70 δισ. βαρέλια, συν τα 20 δισ. που έχουν ήδη εντοπιστεί, 90 δισ. βαρέλια συνολικά.
    • Τέλος το μέγιστο απόθεμα, με πιθανότητα επαλήθευσης της τάξης του 5% υπολογίζεται στα 150 δισ. βαρέλια, που μαζί με τα ήδη εντοπισμένα 20 δισ. φτάνει τα 170 δισ. βαρέλια.
    Οι μελέτες του USGS έχουν λάβει υπόψη σεισμικές καταγραφές που έχουν γίνει σε μήκος 1500 χιλιομέτρων στη λεγόμενη λεκάνη του Ηροδότου, δηλαδή στη λεκάνη νοτίως και νοτιοανατολικά της Κρήτης, σαφώς εντός της δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ ή στα σύνορα με την κυπριακή και την αιγυπτιακή.
    Σε όλα αυτά προσθέστε και τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου (50-80 δισ. δολάρια υπολογίζουν οι Κύπριοι τα έσοδα από τα μέχρι στιγμής εντοπισθέντα κοιτάσματα φυσικού αερίου) και θα γίνει άμεσα αντιληπτό γιατί οι ΗΠΑ έχουν δώσει την ευλογία τους στον άξονα Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου και βέβαια και την εταιρεία που κάνει τις γεωτρήσεις και θα πάρει την μερδία του λέοντος...
    Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η μοίρα της Ελλάδας μέσα στην επόμενη πενταετία μπορεί να αλλάξει. Ισχυρή και έξυπνη ηγεσία χρειάζεται και σωστά προετοιμασμένες Ένοπλες Δυνάμεις για να μπορέσουν όχι να πολεμήσουν, αλλά να αποτρέψουν αυτούς που έχουν διάθεση να απαγορεύσουν στην χώρα να εκμεταλλευθεί τον πλούτο της...
     

    ΒΙΝΤΕΟΘΗΚΗ

    AGIOS GR VIDEO

    Text

    AGIOS GR BLOG Copyright © 2009 Community is Designed by Bie