Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

    Ο Ράιχενμπαχ και η Αριστερά στο ίδιο σταυροδρόμι

    Προσθήκη λεζάντας
    Μεταξύ δημοσκοπικής έκρηξης και κατακερματισμού, η Αριστερά εμφανίζεται ανέτοιμη ή απρόθυμη να αναλάβει ιστορικές ευθύνες και κάθε πόλος της επανακαθορίζει τα διακυβεύματά του.
    Γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης (@RoubanisGr).

    Ώρα Ελλάδας, ή ώρα Ράιχενμπαχ;
    Ώρα Ελλάδος ή ώρα Ράιχενμπαχ; (photo: MONO magazine©)
    Το ερώτημα αυτό προβάλλει ενώπιον της κάλπης ο Αλέξης Τσίπρας, στον οποίο ωστόσο η Ιστορία προβάλλει ένα άλλο ερώτημα, εξίσου κρίσιμο: είναι έτοιμη η Αριστερά να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όμοιο μ’ εκείνο στο οποίο βρέθηκε πριν από εξήντα οκτώ χρόνια, με την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς κατακτητές;
    Προφανώς η πρόκληση θα ήταν ισχυρότερη, αν η Αριστερά βρισκόταν ενωμένη ενώπιον της, και συγκροτημένη διεκδικούσε την ευθύνη για την αλλαγή πορείας από την εξαθλίωση στην ανάπτυξη και την προκοπή. Όμως δεν είναι. Μπορεί στο σύνολό της να διεκδικεί ποσοστά που φλερτάρουν με το 40%, αλλά ο κατακερματισμός της θολώνει το όνειρο να πάρει τα ηνία της χώρας στα χέρια της. Και οι εκκλήσεις του προέδρου του ΣΥΝ για ενότητα, ακόμα και στο παρά πέντε, παραμένουν χωρίς αποδέκτη.
    Ρωγμές στα τείχη
    Πρώτα-πρώτα την πρόταση για κοινή πλεύση την αποκρούει η ηγεσία του ΚΚΕ, της ισχυρότερης μέχρι τώρα πτέρυγας στο στρατόπεδο της Αριστεράς. Η Αλέκα Παπαρήγα σταθερά και με επιμονή ξεπερνάει τα διλήμματα που της θέτουν «οι σύντροφοι της άλλης όχθης», χαρακτηρίζοντας αναξιόπιστη την προσέγγιση με «τα κόμματα του ευρωμονόδρομου», τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θεωρεί συνυπεύθυνα για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Ως μόνη αξιόπιστη βάση κάθε συζήτησης προβάλλει το πρόγραμμα για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία.
    Ωστόσο, τα πράγματα γι’ αυτήν δεν είναι όπως πριν από τρεισήμισι χρόνια. Τα τείχη του Περισσού έχουν παρουσιάσει σοβαρές ρωγμές, και μάλιστα όχι από βολές του εχθρού, αλλά από επινοήσεις ή επιλογές της ίδιας της ηγεσίας του. Ήδη, καταγράφονται ισχυρές φωνές αμφισβήτησης της εγκυρότητας της μοναχικής «γραμμής», κυρίως μεταξύ των νεότερων ηλικιακά μελών του κόμματος. Ο Αλέκος Χαλβατζής, γιος του ιστορικού στελέχους Σπύρου Χαλβατζή, έσπασε το γυαλί πάνω στο τραπέζι και αποχώρησε καταλογίζοντας στην ηγεσία φραξιονιστική αντίληψη και ανικανότητα αντίληψης των μηνυμάτων των καιρών.
    Περίπου στον ίδιο χρόνο, κατά τον οποίο γινόταν γνωστή στον έξω κόσμο η διαφωνία αυτή, δυο ακόμα περιστατικά ήρθαν να αμφισβητήσουν το αλάθητο του Πολιτικού Γραφείου:
    - Οι απολύσεις προσωπικού στον «902» μαζί με την παράλληλη προσφυγή της ηγεσίας στο Πρωτοδικείο για ένταξη της «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα.
    - Η εναντίωσή του στο λεγόμενο κίνημα της πατάτας, το οποίο και τον φτωχό κόσμο έχει θρέψει και τους παραγωγούς έχει απαλλάξει από τη μέγγενη των μεσαζόντων.
    Το αμήχανο σήκωμα των ώμων δεν έχει βοηθήσει την Αλέκα Παπαρήγα να ξεπεράσει το δύσκολο αυτό πρόβλημα. Αντιθέτως, προκαλεί σημεία υποχώρησης της εκλογικής επιρροής του κόμματος στις δημοσκοπήσεις, κάτι που φανερώνει δυσπιστία των πολιτών για την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τις απαιτήσεις των καιρών. Και, όπως όλα δείχνουν, η επομένη της εκλογικής αναμέτρησης θα φέρει την ηγεσία του στην πρώτη μεγάλη εσωκομματική αμφισβήτηση μετά το 1991, χρονιά κατά την οποία εκδίωξε τους τότε ανανεωτικούς εκτός Περισσού.
    Δημοσκοπικό φρένο
    "Είναι έτοιμη η Αριστερά να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όμοιο μ’ εκείνο στο οποίο βρέθηκε πριν από εξήντα οκτώ χρόνια, με την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς κατακτητές;"
    Απρόθυμη να ανταποκριθεί στην πρόσκληση ενότητας δηλώνει και η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, η οποία προσανατολίζεται σε επιλογές που δεν μπορούν να θεωρηθούν αντιμνημονιακές και ήδη πλήττεται από αυτές. Η διατύπωση του Φώτη Κουβέλη ότι το μνημόνιο είναι δεσμευτικό για την μετεκλογική πορεία της χώρας και η καταδίκη από συνεργάτη του, του γερμανικού αριστερού κόμματος Die Linke επειδή καταψήφισε στο κοινοβούλιο τη νέα δανειακή σύμβαση, καταγράφει σημάδια ανακοπής της θεαματικής δημοσκοπικής άνθησης, που γνώριζε μέχρι πριν λίγες εβδομάδες. Αν και όλοι γνώριζαν ότι μια δημοσκόπηση δεν αποτελεί προσομοιωτή εκλογικής αναμέτρησης, ανησυχούν μήπως τη θεαματική εκείνη άνοδο ακολουθήσει θεαματική επίσης κάθοδος εξαιτίας και της εμφάνισης του κόμματος των Κατσέλη-Καστανίδη, που απειλεί να συγκρατήσει το ρεύμα προσέλευσης δυσαρεστημένων στελεχών, φίλων και συνακόλουθα ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ προς τη ΔΗΜΑΡ.
    Σε κάθε περίπτωση πάντως έχει εκπεφρασμένη τη συμπάθεια του Ε. Βενιζέλου και την έκδηλη επιθυμία του να συμπεριλάβει την «Αριστερά της ευθύνης», όπως αποκαλείται, σε ένα νέο συνασπισμό μνημονιακής (και μνημειώδους, αν τελικά συγκροτηθεί) εξουσίας μετά τις εκλογές.
    Το στοίχημα του Κέντρου
    Σ’ αυτό το σκηνικό, ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ καλούνται από φίλους και αντιπάλους να απαντήσουν:
    - αν θα αφήσουν κατά μέρος την κουραστική πια έκκληση για την χωρίς αποδέκτες συνεργασία με τους άλλους δυο.
    - αν είναι σε θέση να σηκώσουν στις πλάτες τους το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί για τη διακυβέρνηση, στην περίπτωση που η κάλπη τηρήσει την υπόσχεσή της και τους χαμογελάσει για τα καλά.
    Στις απαντήσεις που δίνουν, τουλάχιστον δεν δείχνουν αλαζόνες. Ακούνε γνώμες και προτάσεις από ανθρώπους με γνώση στην οικονομία και επιμένουν στην κατεύθυνση ευρύτερων και γερών συμμαχιών. Ήδη, λένε, η βάση έχει τεθεί με τη σύμπραξη των προερχόμενων εξ αριστερών του ΠΑΣΟΚ, όπως η Σοφία Σακοράφα και ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ή ο Νίκος Κοτζιάς ο οποίος ξαναβρίσκεται με συντρόφους του από τα παλιά και ο Αλέξης Μητρόπουλος που κρατάει σταθερό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή τα τελευταία χρόνια.
    Στοίχημα επίσης για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να προσελκύσει και ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του λεγόμενου Κέντρου, χώρο τον οποίο κατά κύριο μέρος συνθέτει η μεσαία τάξη, που έχει πληγεί τόσο βάναυσα από τις δέσμες μέτρων εφαρμογής των δυο μνημονίων. Είναι ο χώρος ο οποίος αισθάνεται ίσως ο πιο προδομένος τόσο από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ όσο και από τον αναπροσανατολισμό του Αντώνη Σαμαρά στην κατεύθυνση που εκβιαστικά δείχνει η προκλητική τρόικα.

    Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

    Ετικέτες Ελλάδα Ξεπούλημα της Ελλάδας άνευ όρων με τη νέα δανειακή σύμβαση

    Διαβάστε όλη την απάτη της δήθεν
    απομείωσης του χρέους. Γροθιά στο
    στομάχι της νέας δανειακής σύμβασης και του PSI. Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά οι θριαμβολογίες για το εθελοντικό που τελικά
    έγινε αναγκαστικό «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων (PSI) αρχίζουν να σβήνουν σιγά-σιγά.
    Τι τα θέλουμε τα πολλά-πολλά. Είπαμε, ή.... ...μάλλον μας είπαν, ότι πέτυχε. Η εικονική απομείωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας ανέρχεται σε 105,4 δις ευρώ. Έτσι μας είπαν κι
    όποιος δεν το πιστεύει, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς και οι....
    λοιποί συγγενείς είναι έτοιμοι να ορκιστούν στην τιμή τους. Και ξέρετε δα σε τι υπόληψη έχουν την προσωπική τους τιμή. Πόσο ειλικρινείς και
    αδέκαστοι είναι. Πόσο αδιάφθοροι.
    Τώρα τα κεφάλια μέσα. Ήρθε η ώρα για να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση και να καταβληθούν τα πολύτιμα ανταλλάγματα που έχουν συμφωνηθεί. Ας πάρουμε, ωστόσο, την εκδοχή ότι το PSI ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Όπως ακριβώς μας λένε. Καταρχάς δεν θα έπρεπε να ρωτήσουμε το εξής απλό:
    Πώς αποσοβήθηκε ο κίνδυνος
    χρεωκοπίας όταν η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως η οποία μετά το 2001 επίσημα έχει πτωχεύσει με βάση όλους τους διεθνείς οίκους
    αξιολόγησης; Δεν μας έλεγαν ότι ολόκληρη η προσπάθεια έγκειται στο να μην βαθμολογηθούμε σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Και οι τρεις μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης έχουν βαθμολογήσει την Ελλάδα σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης, στο χαμηλότερο σκαλί που
    έχει βρεθεί χώρα παγκοσμίως μετά τις
    καταρρεύσεις των Ασιατικών Τίγρεων το 1999.
    Τα πρώτα δυο χρόνια θυσιών του ελληνικού λαού έγιναν με τον στόχο να μην φτάσουμε στο σημείο που τελικά φτάσαμε. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι επιτυχία. Μπορεί να μας
    στοίχισε κάτι παραπάνω σε ανθρώπινες ζωές, σε εισοδήματα, ανεργία, ανέχεια και σε ύφεση, αλλά χαλάλι του. Μας είπαν ότι ναι μεν θα γινόταν αυτό με το PSI, αλλά κι αυτό ήταν αναπόφευκτο και γενικά δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Αρκεί να μην συμβεί «πιστωτικό γεγονός» και έτσι
    πυροδοτηθούν τα περίφημα CDS. Έγινε κι αυτό. Μπορούμε πια να είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι. Οι κερδοσκόποι που πόνταραν
    στην χρεοκοπία της Ελλάδας πήραν γενναίες αποδόσεις. Οι αναλυτές της αγοράς λένε ότι τα ελληνικά CDS αποδείχτηκε η πιο προσοδοφόρα
    επένδυση των τελευταίων δεκαετιών. Όπως και να ‘χει κάτι είναι κι αυτό. Είναι κάτι για το οποίο ο ελληνικός λαός οφείλει να είναι εθνικά
    υπερήφανος!
    Δεν πρέπει να μας εξαπατούν. Η Ελλάδα υπέστη την χειρότερη χρεοκοπία που έχει υποστεί στην
    ιστορία της. Τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα. Από την εποχή του Τρικούπη. Κι αυτό γιατί δεν φτάνει το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός
    έχει καταδικαστεί για τις επόμενες δεκαετίες σε απίστευτα βάσανα, σε ανείπωτη μιζέρια χωρίς καμμιά προοπτική, η χώρα έχει πουληθεί «άνευ
    όρων και αμετάκλητα» -- όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στις συμβάσεις και τις συμφωνίες που έχει αποδεχτεί η συγκυβέρνηση των δοσιλόγων – στους δανειστές σαν ένα απλό οικόπεδο. Γη, ήλιος, αέρας, υπέδαφος και ιθαγενείς παραδόθηκαν αμαχητί από τα κόμματα της χρεοκοπίας στην ακόρεστη όρεξη των
    αγορών και των σύγχρονων αποικιοκρατών. Σας φαίνονται υπερβολές; Ας τα πάρουμε με την
    σειρά. Καταρχάς ως προς το κατά πόσο γίνεται "βιώσιμο» το δημόσιο χρέος μετά το PSI, αρκούν μόνο μερικά νούμερα. Η συνολική απομείωση του χρέους εικάζεται ότι θα είναι 105,4 δις ευρώ. Για αυτά η Ελλάδα καλείται να πληρώσει 30 δις ευρώ σε ρευστό στους ξένους
    τραπεζίτες για την ευαρέσκειά τους να
    συμμετάσχουν στο PSI. Πόσα νομίζετε ότι έβαλαν στο PSI οι ευρωπαϊκές τράπεζες για «κούρεμα»; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών δεν
    υπερβαίνουν τα 40 δις ευρώ. Από αυτά
    κουρεύτηκαν τα 18 δις ευρώ. Έκοψαν εικονικά 18 για να εισπράξουν 30 δις ευρώ! Και δεν είναι μόνο αυτά. Το ελληνικό δημόσιο με σύμβαση που υπέγραψε με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ήδη
    από την 1η Μαρτίου, θα δανειστεί 5,7 δις ευρώ για να πληρώσει δεδουλευμένους τόκους στους
    τραπεζίτες κατόχους ομολόγων που μπήκαν για κούρεμα.
    Η όλη υπόθεση ήταν εξαρχής τόσο ξεκάθαρα στημένη υπέρ των ευρωπαϊκών τραπεζών, που
    ακόμη και το Bloomberg (15/3) σχολίαζε: «Η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης του χρέους
    στην Ελλάδα κατά περισσότερο από ένα χρόνο περιόρισε τις πιθανές απώλειες των τραπεζών, καθώς οι επιχειρήσεις ξεφορτωθήκαν μεγάλο μέρος των ομολόγων τους και το μεγαλύτερο μέρος του κινδύνου μετατοπίστηκε προς τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Όταν η Ελλάδα
    για πρώτη φορά διασώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το Μάιο του 2010, οι δανειστές σε άλλες χώρες της ΕΕ διέθεταν 68 δις δολάρια του δημόσιου
    χρέους της, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ελλάδα είχε πτωχεύσει τότε, οι τράπεζες θα είχαν χάσει 51 δισεκατομμύρια δολ…» Και η Ελλάδα θα είχε γλυτώσει τα μνημόνια. Τι γίνεται όμως με τους εγχώριους τοκογλύφους;
    Αυτοί θα φύγουν με άδεια χέρια; Όχι βέβαια. Σε ό,τι αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το σχέδιο που εξετάζει το υπουργείο
    Οικονομικών προβλέπει ότι το συνολικό πακέτο, αν χρειασθεί, μπορεί να πλησιάσει τα 50 δισ. ευρώ. Δηλαδή, εκτός από τα 23 δισ. ευρώ που θα
    δοθούν άμεσα, να δοθούν άλλες δύο δόσεις, μία στα τέλη του 2012 και η άλλη το 2013.
    Μετράτε ακόμη τα δις ευρώ που προορίζονται για τους τραπεζίτες, ή χάσατε τον λογαριασμό; Επίσης άλλα 35 δις ευρώ θα δοθούν στην ΕΚΤ για να πληρωθούν κρατικοί τίτλοι που
    χρησιμοποίησαν ως εγγύηση οι ελληνικές τράπεζες για να αντλήσουν χρήμα και τώρα δεν έχουν να τους καλύψουν. Πόσο μας κάνουν όλα
    αυτά; Αισίως 120,7 δις ευρώ! Η Ελλάδα καλείται να πληρώσει σε ρευστό 120,7 δις ευρώ για μια εικονική απομείωση χρέους της τάξης των 105,4
    δις ευρώ. Κι αυτό φυσικά θεωρείται επιτυχία!
    Και που θα τα βρει αυτά η Ελλάδα; Μα φυσικά θα δανειστεί ξανά. Πρόκειται για 109 δις ευρώ νέο δάνειο που δίνει η ευρωζώνη διαμέσου του ΕΤΧΣ έως το 2014 και άλλα 28 δις ευρώ από το ΔΝΤ έως το 2015. Σύνολο νέου δανεισμού; 137 δις ευρώ για την περίοδο 2012-2015 από τα οποία τα 120,7 θα δοθούν, όπως είπαμε, απευθείας στους τραπεζίτες και περισσεύουν
    άλλα 16,3 δις ευρώ για να πληρωθούν τα τρέχοντα τοκοχρεωλύσια του χρέους που έχει παραμείνει. Πόσα είναι αυτά για την τριετία 2012-2014; Τουλάχιστον 70 δις ευρώ! Που θα βρεθούν; Από το αίμα αυτού του λαού και τις
    σάρκες της χώρας του.
    Στο σημείο αυτό μπαίνει η νέα δανειακή σύμβαση για τα 109 δις ευρώ της ευρωζώνης. Η νέα αυτή δανειακή σύμβαση έχει μια σειρά καινοτομίες:
    Πρώτο: Αναγκάζει το ελληνικό κράτος να συμβληθεί με έναν ιδιωτικό οργανισμό, το ΕΤΧΣ, που έχει καθεστώς Ανώνυμης Εταιρείας με έδρα
    το Λουξεμβούργο. Δεύτερο: Δεν υπάρχει κανενός είδους δέσμευση
    για την έγκαιρη εκταμίευση των δόσεων του δανείου από το ΕΤΧΣ. Το Ταμείο αυτό θα μπορεί να εκταμιεύει δόσεις μόνο όσο εκδίδει εγγυημένα από το ελληνικό κράτος δικά του ομόλογα. Τρίτο: Δεν υπάρχει κανένα χρονοδιάγραμμα καταβολής του δανείου και κυρίως αποπληρωμής του, ούτε δέσμευση για τα επιτόκια που θα κληθεί να πληρώσει το ελληνικό κράτος.

    Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

    Καφές και τυρόπιτα με 1 ευρώ !

    ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΗΣΑΥΡΙΖΑΝ ..ΤΩΡΑ ...ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΚΕΡΔΗ !! ΑΥΤΗ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ..ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !!
    Στον αγώνα της επιβίωσης έχουν μπει τα περισσότερα καταστήματα εστίασης, καθώς καθημερινά βλέπουν τους πελάτες τους και κατά συνέπεια και τον τζίρο τους να μειώνονται.

    Με στόχο να κρατήσουν την πελατεία τους ή ακόμα και για να προσελκύσουν νέους πελάτες, μεγάλες αλυσίδες, αλλά και μικρές ατομικές επιχειρήσεις, κάνουν ειδικές προσφορές στα προϊόντα τους....
    Όπως δηλώνουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με την εστίαση, θα προτιμούσαν να προβούν σε μειώσεις, ωστόσο, υποστηρίζουν, ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν εξαιτίας της υψηλής και συνεχώς αυξανόμενης φορολόγησης κι έτσι επιλέγουν τη λύση των προσφορών.
    Βέβαια δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που νέες επιχειρήσεις ανοίγουν έχοντας ως σημαία τους τις χαμηλές τιμές.
    Ολοένα και πληθαίνουν στις γειτονιές της Αθήνας καταστήματα που προσφέρουν φαγητό και καφέ σε τιμές κάτω του ενός ευρώ και μάλιστα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.
    Σ' αυτά τα καταστήματα μπορείς να βρεις χοτ-ντογκ και φραπέ με 70 λεπτά, εσπρέσο και τσάι με 0,60, λουκουμά με 0,50, νερό το μπουκαλάκι με 0,30, κρέπες (μικρό μέγεθος) με 0,90 ευρώ.
    Ο Θανάσης Καλαμάρας, είναι υπεύθυνος ενός τέτοιου καταστήματος στην Καλλιθέα, και εξηγεί ότι μία επιχείρηση μπορεί να είναι βιώσιμη με αυτό το κοστολόγιο. Η επιχείρησή μας έχει ανοίξει εδώ και τρεις μήνες, στην καρδιά της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει την Ελλάδα και βιώνει ο κάθε Έλληνας ξεχωριστά. Πολύ λογικά σκεπτόμενοι λοιπόν αποφασίσαμε μέσα σε αυτό το κλίμα να ορίσουμε ένα τέτοιο τιμολόγιο, ώστε να μπορεί ο καθένας να αγοράζει τα προϊόντα μας και να δώσουμε μία ανάσα στον κόσμο που μαστίζεται από την ανεργία και την ακρίβεια , λέει.
    Προσθέτει δε ότι αυτό που κάνουμε εμείς είναι να εκμεταλλευόμαστε την ευχέρεια που έχουμε να επιλέξουμε το ποσοστό του κέρδους μας. Για παράδειγμα τον καφέ δεν θα τον πουλήσουμε 200% πάνω από την τιμή που τον αγοράσαμε, όπως κάνουν οι περισσότεροι, αλλά κατά 25% με 30%. Η αυξημένη, όμως, κατανάλωση που γίνεται μας επιφέρει ουσιαστικά ένα υψηλό τζίρο και κερδίζουμε έτσι όλοι, ενώ θέλω να τονίσω ότι ουδόλως αυτό γίνεται σε βάρος της ποιότητας .
    Επισημαίνει ακόμη ότι η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη και νιώθουμε δικαιωμένοι. Είναι αναπόφευκτο ότι θα μας ακολουθήσουν κι άλλοι. Ήδη εμείς ανοίξαμε και δεύτερο αντίστοιχο μαγαζί στο Περιστέρι. Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον έχει, να αναφερθούν κάποιες αυθόρμητες αντιδράσεις από τους πελάτες μας ειδικά στην αρχή. Αρκετοί ρωτούσαν αν αυτές είναι τιμές γνωριμίας ή μόνιμες, κάποιος άλλος πελάτης μας είπε ότι έχουμε τιμές ΚΨΜ και ένας άλλος μας είπε ότι έχουμε λάθος τον τιμοκατάλογο. Η πελατεία μας είναι σε μεγάλο βαθμό νέοι άνθρωποι και μαθητές, οι οποίοι μας προτιμούν γιατί εδώ μπορούν να φάνε δύο χοτ-ντογκ, μία γλυκιά κρέπα και να πιουν έναν εσπρέσο δίνοντας 2 ευρώ και 90 λεπτά .
    Ο Γιάννης, ένας μαθητής 16 ετών σχολίασε αυτήν την κίνηση: Έρχομαι εδώ γιατί οι τιμές είναι πολύ πιο κάτω, σε σχέση με άλλα παρόμοια καταστήματα. Το χαρτζιλίκι που μου έδιναν οι γονείς μειώθηκε αρκετά και τέτοια μαγαζιά είναι ό,τι καλύτερο για μένα .
    Σαν οάσεις στην έρημο της ακρίβειας και της φτώχιας , βλέπει αυτά τα καταστήματα η Κατερίνα, ενώ ο κ. Ηλίας, οδηγός ταξί λέει ότι ας ξυπνήσουν οι έμποροι και ας καταλάβουν ότι μόνο αν ρίξουν ραγδαία τις τιμές θα αντέξουν την κρίση. Εγώ, λόγω δουλειάς, τρώω στο δρόμο και πίνω 2-3 καφέδες όπου βρω. Εδώ με συμφέρει παρά πολύ γιατί με 4 ευρώ βγάζω όλη τη βάρδια μου. Μακάρι να βρω και αλλού τέτοια μαγαζιά. Δεν είμαι κορόιδο να δίνω 3 και 4 ευρώ για έναν μόνο καφέ, ενώ εδώ με τα ίδια λεφτά συνδυάζω φαγητό και 2 καφέδες .
    Ο Δημήτρης Ρόδιος, είναι ιδιοκτήτης ψητοπωλείου στην περιοχή του Αμαρουσίου, με franchise γνωστής αλυσίδας ψητοπωλείων. Η κατάσταση αυτήν την περίοδο είναι χειρότερη από κάθε άλλη φορά και γι' αυτό για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε προχωράμε συνεχώς σε προσφορές. Οι πελάτες μας ευτυχώς σε μεγάλο βαθμό ανταποκρίνονται και επιλέγουν να παίρνουν από τις προσφορές μας και μάλιστα όσοι δεν είναι ενήμεροι ρωτάνε αν υπάρχουν προσφορές και ποιες είναι αυτές λέει. Πραγματικά κάνουμε ότι μπορούμε και θα προχωράμε συνεχώς σε τέτοιες δράσεις, αλλά δυστυχώς υπάρχει κάποιο όριο. Με τόσο μεγάλη φορολόγηση είναι αδύνατο να προχωρήσουμε σε ουσιαστικότερες μειώσεις υποστηρίζει.

    Αποκάλυψη σοκ για τις γερμανικές αποζημιώσεις

    Μπορεί η διεκδίκηση των αποζημιώσεων από τους Γερμανούς για τις θηριωδίες που διέπραξαν στην Ελλάδα, την περίοδο της κατοχής να είναι πάγιο αίτημα του ελληνικού λαού, ωστόσο φαίνεται ότι οι εκπρόσωποί του δεν έχουν τον ίδιο... ζήλο.
    Κατά την κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, διαπιστώθηκε ότι ο σχετικός φάκελος που υπήρχε πριν από δεκαετίες στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους αναζητείται, η δε Τράπεζα της Ελλάδος παραπέμπει για το κατοχικό δάνειο στο υπουργείο Οικονομικών κι αυτό με τη σειρά του στην ΤτΕ.
    Σημειώνεται ότι ο υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Παπαδάκης είχε δηλώσει προσφάτως στην Βουλή ότι η ΤτΕ "δεν διαθέτει τα πρωτότυπα στοιχεία για το δάνειο, τα οποία προφανώς βρίσκονται στο υπουργείο Οικονομικών", όπως είχε πει.
    Κανείς δεν ασχολήθηκε...
    Ο υπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης, δήλωσε πως αναζητεί το αρχείο που υπήρχε πριν από δεκαετίες στην Διεύθυνση 25 του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και που αφορούσε ζητήματα πολεμικών αποζημιώσεων:
    "Το αναζητώ - και θα θέσω στην διάθεση της Επιτροπής, οποιοδήποτε στοιχείο υπάρξει. Οι υπηρεσίες με ενημέρωσαν πως κανείς την τελευταία 20ετία δεν ασχολήθηκε με το ζήτημα αυτό" ανέφερε ο υπουργός.
    Συμμεριζόμενος την ανάγκη επαναθέρμανσης του ζητήματος των ελληνικών αξιώσεων, και με το οικογενειακό του σπίτι στα Καλάβρυτα καμένο, όπως ανέφερε, απ' τα στρατεύματα κατοχής, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, συνέστησε προσοχή και νηφαλιότητα, όχι για να παραπεμφθεί το ζήτημα εκ νέου στις ελληνικές καλένδες, αλλά για να εξασφαλιστεί η βέλτιστη δυνατή τεκμηρίωσή του.
    Σε κάθε περίπτωση, υπογράμμισε πως "θα είναι λάθος να συνδεθεί με τη συγκυρία".
    Η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης που αναγνώρισε το δικαίωμα ετεροδικίας της Γερμανίας, δεν είναι μεν ευνοϊκή για ιδιωτικές αποζημιώσεις, αλλά σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, "αφήνει ανοιχτά σε επίπεδο Πολιτείας, τα ζητήματα του κατοχικού δανείου και των γερμανικών επανορθώσεων για καταστροφές και κλοπή αρχαιολογικών θησαυρών".
    "Αυτά όμως είναι κρίσιμα ζητήματα που πρέπει να εξετάσουμε σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, καθώς η εξωτερική μας πολιτική, βασίζεται πρωτίστως στο σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Δυστυχώς, το διεθνές δίκαιο είναι εθιμικό - και ως τέτοιο, δίκαιο των ισχυρών. Όταν λοιπόν διεκδικείς, πρέπει να πηγαίνεις με όλα σου τα επιχειρήματα και πρέπει να ξέρεις και το επόμενο βήμα σου. Το πολιτικό ερώτημα, είναι το πώς θα καθίσει η Γερμανία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και πότε" πρόσθεσε ο κ. Παπαϊωάννου.
    Οργή βουλευτών για την αδράνεια δεκαετιών
    Στις τοποθετήσεις των βουλευτών, κοινή υπήρξε η καταδίκη της αμέλειας που επέδειξε επί δεκαετίες το ελληνικό Δημόσιο.
    Ομόφωνη υπήρξε η υιοθέτηση της πρότασης του Π. Κουρουμπλή και άλλων 37 βουλευτών, να συσταθεί ειδική κοινοβουλευτική Επιτροπή για την τεκμηρίωση και προώθηση των ελληνικών αξιώσεων, να ζητηθεί από τη γερμανική Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο, η άδεια να εκθέσει δημόσια ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων τα επιχειρήματα της χώρας και να υπάρξει ειδική ημερίδα της Ελληνικής Βουλής, με τη συμμετοχή των απανταχού ελληνικής καταγωγής βουλευτών, με θέμα "την κοινή στρατηγική παγκόσμιας προβολής αυτού του κρίσιμου εθνικού ζητήματος». Καταγράφεται επίσης και η πρόταση του Κυριάκου Βελόπουλου (ΛΑΟΣ), «να επανασυσταθεί το γραφείο Εγκληματιών Πολέμου, που έκλεισε το 1952".
    Ο ανεξάρτητος βουλευτής Παναγιώτης Κουρουμπλής και άλλοι βουλευτές είχαν ζητήσει να προσέλθουν στη συνεδρίαση τόσο οι πολιτικοί αρχηγοί όσο και ο Πρωθυπουργός.
    Δήμας: "Θα διεκδικήσουμε τις αποζημιώσεις"
    "Οι σημερινές σχέσεις Ελλάδας-Γερμανίας πρέπει να διέπονται από αλληλοσεβασμό, φιλία και εμπιστοσύνη. Σε αυτό το πνεύμα μπορεί και πρέπει να συζητηθεί ξανά το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, με τη δέουσα τεκμηρίωση που θα ενισχύσει την ισχύ των επιχειρημάτων μας" υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας, κατά την παρέμβασή του στην κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων και της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής σχετικά με τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων.
    Αφού υπενθύμισε ότι κανένας δεν μπορεί να διαγράψει το δράμα που έζησε η πατρίδα μας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σημείωσε ότι στα χρόνια που πέρασαν από τον πόλεμο, Ελλάδα και Γερμανία έγιναν συνοδοιπόροι στο ευρωπαϊκό εγχείρημα.
    Συνεχίζοντας, έθιξε και ένα άλλο θέμα σχετικά με τις ελληνογερμανικές σχέσεις, τονίζοντας ότι "ενοχλούνται οι Γερμανοί όταν βλέπουν να καίγεται η γερμανική σημαία. Τόσο όσο ενοχλούνται οι Έλληνες όταν βλέπουν να καίγεται η ελληνική".
    Όπως ανέφερε ο ΥΠΕΞ "είναι προσβλητικό να συγκρίνεται η σημερινή Γερμανία με τη ναζιστική Γερμανία. Τόσο προσβλητικό όσο οι προτάσεις να πουλήσουμε τα νησιά μας ή την Ακρόπολη. Ο λαϊκισμός τρέφει το λαϊκισμό και δηλητηριάζει τις σχέσεις μεταξύ των δύο λαών. Αυτές είναι πρακτικές που δεν αρμόζουν στον πολιτισμό μας".

    Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

    Οι σωτήρες μας φέσωσαν 247 δισ. ευρώ!

    Σε παταγώδη αποτυχία εξελίχθηκε η πολυδιαφημισμένη ως επιτυχία συμφωνία αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Τα νέα ελληνικά ομόλογα (με διάρκεια αποπληρωμής 11 έως 30 χρόνια) που Ξεκίνησαν από την Δευτέρα να ανταλλάσσονται στις δευτερογενείς αγορές ομολόγων τιμολογούνταν μόλις στο 26% – 22% της νέας ονομαστικής τους αξίας. Μια αποτίμηση που δείχνει με τον πιο αδιάψευστο τρόπο πως οι ίδιες οι αγορές δεν πείσθηκαν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε βιώσιμο και διαχειρίσιμο μακροπρόθεσμα, με αποτέλεσμα να θεωρούν θέμα χρόνου μια νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Γι’ αυτό τον λόγο και η αξία των νέων ομολόγων καταποντίστηκε με το …καλημέρα.
    «Κανείς δεν πιστεύει ότι το 120% είναι ένα βιώσιμο νούμερο για την Ελλάδα» σχολίαζε στη Γουόλ Στριτ Τζέρναλ της Τρίτης χρηματιστής, αναφερόμενος στον στόχο που έχει τεθεί να φτάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος το 2020, σύμφωνα με την δεύτερο δάνειο που δόθηκε στην Ελλάδα. «Αμέσως», συνέχιζε «η προσοχή δόθηκε στο επόμενο στάδιο που είναι: “Πότε θα γίνει η επόμενη αναδιάρθρωση;”». Κι όσο για τα νέα ομόλογα έλεγε πάλι ο ίδιος παράγοντας της αγοράς «δεν υπάρχει και μεγάλη εμπιστοσύνη ότι θα φθάσουν στην ημερομηνία λήξης τους». Πολύ νωρίτερα δηλαδή θα μαζευτούν για να υποστούν ένα νέο κούρεμα.
    Η αποτυχία της αναδιάρθρωσης είναι πρώτ’ απ’ όλα αποτέλεσμα της υπέρμετρης δανειακής επιβάρυνσης της Ελλάδας. Το κατόρθωμα του δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου και του «μίστερ PSI» όπως αποκαλούσε η εφημερίδα Τα Νέα τον Βαγγέλη Βενιζέλο από την πρώτη τους κιόλας σελίδα (επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να του προσδώσουν λίγο από την λάμψη του ντιλ, την οποία φυσικά μόνο αυτοί είδαν) είναι ότι για να διαγράψουν ένα χρέος 105 δισ. ευρώ φόρτωσαν στις πλάτες μας όχι 130 δισ. ευρώ, αλλά 174! Το ποσό αυτό προκύπτει αν αθροίσουμε: Πρώτο, τα 109,1 δισ. ευρώ του νέου δανείου από την ευρωζώνη. Δεύτερο, τα 28 δισ. που θα μας δανείσει το ΔΝΤ, το οποίο ποσό μάλιστα είναι μικρότερο του αναμενόμενου, δημιουργώντας ερωτηματικά για τη μελλοντική στάση του μισητού ιμπεριαλιστικού οργανισμού απέναντι στην Ελλάδα. Και τέλος είναι τα χρήματα που περίσσεψαν από το πρώτο δάνειο που δόθηκε στην Ελλάδα συνολικού ύψους 110 δισ. ευρώ, από τα οποία λάβαμε ως τώρα τα 73 δισ. Έχουμε να λαβαίνουμε επομένως 37 δισ. επιπλέον. Άρα, η διαγραφή 105 δισ. ευρώ μας στοιχίζει 174 δισ. ευρώ!!! Είπατε τίποτε;
    Ο πρώτος άθλος επομένως του δοτού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου είναι ότι για να σβήσει ένα χρέος 105 δισ. ευρώ μας φόρτωσε ένα χρέος 174 δισ. ευρώ. Αν δε αθροίσουμε σε αυτά τα χρήματα και τα 73 δισ. που πήραμε από το πρώτο δάνειο της Τρόικας, βγάζουμε ένα σύνολο 247 δισ. ευρώ που έχουμε μέχρι στιγμής αναλάβει για να σωθούμε. Κι έρχονται κι άλλα…
    Ενδιαφέρον όμως έχει να δούμε και το που πάνε αυτά τα χρήματα. Τα 113 δις. από το νέο δανεισμό ύψους 174 δισ. (δηλαδή το 65%) θα πάει στις τράπεζες, ελληνικές και ξένες. Ειδικότερα, η μερίδα του λέοντος, 48 δισ. ευρώ, θα πάει σε δύο δόσεις στις ελληνικές τράπεζες, υπό την μορφή ανακεφαλαιοποίησης, για να καλύψουν τα κενά που δημιούργησε στους ισολογισμούς τους το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, ύψους 53%. Αξίζει εδώ μάλιστα να προσέξουμε ότι μόνο μία τράπεζα δεν πρόλαβε να γευτεί την απλοχεριά των πιστωτών μας κι αυτή είναι η Αγροτική Τράπεζα, η οποία παρότι έχασε περίπου 3 δισ. από το εθελοντικό κατά τ’ άλλα κούρεμα των ομολόγων που είχε στο χαρτοφυλάκιό της, με άμεση ευθύνη της διοίκησής της, δεν της επιτράπηκε να προσφύγει στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Αντίθετα με τις άλλες ιδιωτικές τράπεζες, που θα δουν τα ταμεία του σαν ξεχειλίζουν. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη κι αυτός ο πολυδιαφημισμένος γάμος της Άλφα με την Γιούρομπανκ κρίθηκε περιττός και ακυρώθηκε. Για την Αγροτική τράπεζα αντίθετα λεφτά …δεν υπήρχαν με αποτέλεσμα τώρα να οδεύει προς συρρίκνωση και πιθανά κατάτμηση, πώληση θυγατρικών της, κ.α. Να σημειωθεί πως είναι κι άλλες φορές που η διοίκηση Παντελάκη, εκτελώντας προφανώς άνωθεν εντολές, έχει με συγκεκριμένες ενέργειες δυσχεράνει την θέση της τράπεζας… Ένα δεύτερο πακέτο, ύψους 35 δις. ευρώ, θα δοθεί στις εθνικές κεντρικές τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εν είδει αποζημίωσης για τις ζημιές που υπέστησαν από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Τέλος ένα ποσό της τάξης των 30 δισ. ευρώ θα πάει στους ιδιώτες πιστωτές για να χρυσωθεί το χάπι του κουρέματος.
    Στον αντίποδα αυτής της απλοχεριάς βρίσκεται η απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας φυσικά να αποζημιώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία και τα φυσικά πρόσωπα που κατέχουν ελληνικά ομόλογα, που κατ΄ εκτίμηση ανέρχονται σε 11.000 άτομα. Στην πλειοψηφία τους δε πρόκειται για μικρο-καταθέτες. Κόβοντας κάθε συζήτηση για την αποζημίωσή τους, όπως έγινε το βράδυ της Δευτέρας μετά το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης δια στόματος του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, οι πιστωτές μας έκαναν μια κίνηση – ματ. Γιατί από την στιγμή που τα φυσικά πρόσωπα υπέστησαν τόσο εκτεταμένες ζημιές, ύψους 53%, κλείνει ο δρόμος της προσφυγής στον εσωτερικό δανεισμό ως μια εύκολη και ασφαλής λύση για την υποκατάσταση του διεθνούς ή ως μια εναλλακτική πηγή εύρεσης χρήματος στην περίπτωση που οι αγορές «κλείσουν» για την Ελλάδα. Παπαδήμος και Βενιζέλος λοιπόν, εξασφάλισαν ότι η Ελλάδα θα τελεί μόνιμα υπό τη κηδεμονία της Goldman Sachs, της JP Morgan και άλλων ευαγών ιδρυμάτων…
    Ο εξωφρενικά ετεροβαρής χαρακτήρας της συμφωνίας ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων προς όφελος των τραπεζών υπογραμμίστηκε ακόμη κι από το πρακτορείο Μπλούμπεργκ, που επεσήμανε την Πέμπτη σε ανάλυσή του πως «όταν θα έχει εκταμιευθεί όλη η βοήθεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ προς την Ελλάδα 66%-75% του χρέους της χώρας θα το έχει αναλάβει το δημόσιο. Το 2010, πριν από το πρώτο πακέτο στήριξης, η Ελλάδα είχε χρέος 310 δις. ευρώ που εξ ολοκλήρου ανήκε σε ιδιώτες», ανέφερε το πρακτορείο. Προς επίρρωση, να αναφερθεί πως κι άλλες πηγές, για παράδειγμα η Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, στο ίδιο ποσοστό περίπου (77%) εκτιμούσε ότι θα ανέλθει το μέρος του δημόσιου χρέους που θα οφείλει η Ελλάδα προς άλλα κράτη και το ΔΝΤ με την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Το αμερικανικό πρακτορείο παρουσίαζε επίσης και με συγκεκριμένα παραδείγματα το όφελος που έχουν δεχτεί συγκεκριμένες τράπεζες, μέσω της ιδιότυπης αυτής «κρατικοποίησης» του δημόσιου χρέους. Η γερμανική τράπεζα Commerzbank για παράδειγμα μείωσε την έκθεσή της σε ομόλογα Ελλάδας, Ιρλανδίας και Πορτογαλίας κατά 70%, στα 1,6 δισ. ευρώ και η γαλλική BNP Paribas κατά 61% στα 2,6 δισ. ευρώ μόνο για το 2011. Η ελάφρυνση των τραπεζών προωθούταν μάλιστα αργά και μεθοδικά από το πρώτο Μνημόνιο, τον Μάιο του 2010, όταν οι ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν ελληνικούς τίτλους ύψους 68 δισ. δολ. «Εάν η Ελλάδα κήρυσσε τότε χρεοκοπία οι τράπεζες θα έχαναν περί τα 51 δισ. ευρώ, τόνιζε το Μπλούμπεργκ και συμπλήρωνε: «Τους επόμενους 15 μήνες, οι τοποθετήσεις των ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά ομόλογα μειώθηκαν περισσότερο από 50%, στα 31 δισ. δολ.».
    Φαίνεται επομένως ποιος ήταν ο μεγάλος κερδισμένος των «πακέτων διάσωσης» της Ελλάδας: Οι τράπεζες, εντός κι εκτός Ελλάδας, αλλά κυρίως εκτός γιατί το μέλλον των ελληνικών τραπεζών εξακολουθεί να είναι άδηλο! Οι ξένες τράπεζες αντίθετα ξεφορτώθηκαν έγκαιρα τα ομόλογα με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να μην αντιμετωπίζουν κινδύνους. Ταυτόχρονα με τις τράπεζες, μεγάλος κερδισμένος των πακέτων διάσωσης ήταν και το ελληνικό κεφάλαιο που πέτυχε ένα συντριπτικό πλήγμα σε βάρος της εργατικής τάξης. Η διεθνών και ιστορικών διαστάσεων συντριβή που έχουν δεχτεί μισθοί και ημερομίσθια, (υπό την έννοια ότι σε καμία άλλη χώρα και ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν έχει καταγραφεί σε τόσο σύντομο χρόνο τέτοια μείωση) όπως φαίνεται και στον πίνακα που δημοσιεύουμε, ουδέποτε θα είχε συμβεί χωρίς το Μνημόνιο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και στις άλλες δύο χώρες (Ιρλανδία, Πορτογαλία) που «διασώθηκαν».
    Εν είδει συμπεράσματος μπορούμε να πούμε ότι το PSI αποτέλεσε μια εύσχημο αφορμή έτσι ώστε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας να αλλάξει χαρακτήρα και από ιδιωτικό να γίνει δημόσιο. Αυτή η «νέα τάξη πραγμάτων» γύρω από το ελληνικό δημόσιο χρέος δημιουργεί ένα νέο ισοζύγιο χαμένων και κερδισμένων. Οι τράπεζες – κάτοχοι έως τώρα ελληνικών ομολόγων συγκαταλέγονται στους κερδισμένους. Το ελληνικό δημόσιο στους μεγάλους χαμένους, καθώς οι υποχρεώσεις που ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή οι φορολογούμενοι, με βάση το νόμο που κύρωσε την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, είναι πραγματικά χωρίς πρόσφατο προηγούμενο: πλήρης υποταγή στους πιστωτές. Στους μεγάλους χαμένους ωστόσο συγκαταλέγονται πλέον και οι φορολογούμενοι των κρατών μελών της ευρωζώνης, καθώς αυτοί θα κληθούν να αναλάβουν το κόστος της επόμενης διάσωσης που είναι θέμα χρόνου. «Η ευρωζώνη ενδέχεται να πρέπει να προετοιμαστεί ώστε να δανείσει ακόμη περισσότερα χρήματα στην Αθήνα» ανέφερε ανάλυση για το ελληνικό δημόσιο χρέος της Τρόικας, που είδε το φως της δημοσιότητας από το πρακτορείο Ρόιτερς την Τρίτη 13 Μαρτίου. Υπ’ αυτή την προοπτική, θα ενταθούν το επόμενο διάστημα οι ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων και όχι μόνο. Με άρθρο του στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς την Πέμπτη ο Λορέντζο Σμάγκι, πρώην μέλος του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έσπασε το ταμπού γράφοντας ότι η Πορτογαλία και η Ιρλανδία θα χρειαστούν νέα δάνεια και μάλιστα σύντομα, καθώς οι προβλέψεις επιστροφής τους στις αγορές έχουν διαψευστεί. Το «κουστούμι» μάλιστα που έραψε για την Πορτογαλία είναι 100 δισ. ευρώ και για την Ιρλανδία γύρω στα 80 δισ. ευρώ. Τα κράτη του ευρωπαϊκού κέντρου επιχειρώντας να κρύψουν ότι σε τελική ανάλυση οι απρόβλεπτα και απίστευτα δαπανηρές, όπως εξελίσσονται, «προσπάθειες διάσωσης» της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά έμμεσες μορφές στήριξης των δικών τους τραπεζών θα ενοχοποιούν όλο και συχνότερα τους λαούς της περιφέρειας, αποδίδοντάς τους την ευθύνη για τα νέα δάνεια και τον υποτιθέμενο «εκτροχιασμό» των προσπαθειών δημοσιονομικής εξυγίανσης.

    Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

    Εθνικη μειοδοσια οσοι υπογραψαν τα Μνημονια...

    Ο Γιάννης Κότσιρας δεν είναι μόνο αισθαντικός μουσικός και ερμηνευτής.
    Είναι και βαθιά πολιτικοποιημένος πολίτης.
    Μπορεί να μη θέλει να ενταχθεί σε κανένα κόμμα, μπορεί να μην έχει κατασταλάξει καν στο κόμμα που θα ψηφίσει στις εκλογές, έχει όμως πλήρως διαμορφωμένη εικόνα για την πορεία της χώρας και τις ευθύνες εκείνων που την έφεραν ως εδώ.
    Θέλει να κάτσουν στο σκαμνί με την κατηγορία της «εθνικής μειοδοσίας» όσοι οδήγησαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο, ονοματίζει εκείνους που -για τον ίδιο- ανήκουν στη χαβούζα της πολιτικής και δεν κρύβει την οργή του για τον Παπανδρέου.
    «Αν τον έβλεπα μπροστά μου, θα του έλεγα ‘ντροπή σου Γιώργο’. Και δεν θα το έλεγα μόνο σε εκείνον», σημειώνει. Απ’ την κριτική του δε μένει αλώβητη ούτε η Αριστερά, που «λέει πάντα όχι, χωρίς να κάνει καμιά ρεαλιστική πρόταση».
    Διαβάστε τον. Θα γνωρίσετε μιά άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα πτυχή του…
    - Σε πρόσφατη συνέντευξή σου ανέφερες ότι, ακόμη κι αν δεν είμαστε υπό γερμανική κατοχή, σίγουρα δεν βρισκόμαστε υπό ελληνική. Ποιος ευθύνεται, τελικά, για την απώλειά της; Συγκεκριμένοι πολιτικοί ή το σύνολο της κοινωνίας;

    Είναι πολύ συγκεκριμένο το πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας. Είναι πολύ εύκολο ο καθένας να ρίχνει τις ευθύνες σε άλλον. Ποια είναι η πραγματικότητα;

    Υπάρχει ευθύνη των πολιτών, αλλά δεν έχει να κάνει με το «μαζί τα φάγαμε». Συνδέεται με την απαξίωση της ψήφου και το πώς αυτή μεταφράζεται σε λεφτά ή «δουλίτσες» κλπ, κατά πόσο δηλαδή είναι εξαγοράσιμη. Η απώλεια της κυριαρχίας ή, για να το θέσουμε σωστότερα, η προσημείωση της Ελλάδας είναι πολιτική απόφαση η οποία έχει ξεκινήσει τα τελευταία 40 χρόνια.
    Δεν γνωρίζω το λόγο, θεωρώ όμως ότι πάντα τα μεγάλα κράτη έψαχναν καλούς «πελάτες» που μπορούν να αγοράζουν «πόλεμο». Στην Ελλάδα πάντα υπήρχε πολεμική με γειτονικά κράτη. Είμαστε η μόνη χώρα που δεν βοηθήθηκε ποτέ από κανέναν (είμαστε η μόνη χώρα που δεν αποζημιώθηκε για τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο) κι, όμως, πάντα υπήρξε «παρούσα». Τώρα είμαστε χώρα-καλός πελάτης, δανειολήπτης, αγοραστής όλων των προϊόντων της προηγμένης Ευρώπης.
    - Συνεπώς οφείλεται καθ’ ολοκληρίαν στους πολιτικούς μας η κατάσταση της χώρας.
    Οι πολιτικοί μας, για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα -είτε οικονομικά είτε προσωπικών φιλοδοξιών, μας έβαλαν στο ευρώ ενώ δεν ήμασταν έτοιμοι. Έτσι, αρχίσαμε να δανειζόμαστε για να εξυπηρετούμε δάνεια.
    Οι Άγγλοι δεν μπήκαν στο ευρώ γιατί δεν ήταν έτοιμοι, αλλά η μικρή «Ελλαδίτσα» ήταν έτοιμη, επί Σημίτη!!!
    Δε βγήκε, κανείς να εξηγήσει τότε στον Έλληνα ότι «ξέρεις κάτι; θα σου αυξήσω τη σύνταξη, αλλά σε 10 χρόνια η χώρα σου θα χρεοκοπήσει». Αν το ήξερε αυτό ο Έλληνας δε νομίζω ότι θα το δεχόταν.
    Μας μιλούν για φοροδιαφυγή και «μαύρο χρήμα», όταν το ίδιο το κράτος φοροδιαφεύγει, δεν πληρώνει το ΙΚΑ, τους ασφαλισμένους. Το περισσότερο «μαύρο χρήμα» διακινήθηκε από Δήμους, από υπουργεία (π.χ. Πολιτισμού) ή από Νομαρχίες. Όταν το κράτος δίνει αυτό το παράδειγμα, ο Έλληνας θεωρεί ότι είναι κάτι δεδομένο και καθόλου παράνομο, αλλά μες τη φυσιολογική ροή της ζωής.
    Το «μαζί τα φάγαμε» απευθύνεται στους πολιτικούς και στους διορισθέντες εκ των πολιτικών «πολιτών τους».

    - Αλλαγή νοοτροπίας, αυτοκριτική, απόδοση ευθυνών. Από πού πρέπει να ξεκινήσουμε και πού να καταλήξουμε;
    Αυτοκριτική έχει γίνει, ειδικά από τον πολίτη. Απομένει να αναπροσαρμοστεί ο τρόπος ζωής, όχι όμως στο σημερινό επίπεδο (γιατί είναι εξαιρετικά ευτελές), αλλά σε κάτι καλύτερο.
    Δεν θα μας συγκρίνω με τα «μνημονιακά» παραδείγματα Μολδαβίας, Ουγκάντας και δεν ξέρω τι άλλο… Το επίπεδο του Έλληνα πρέπει να καθορίζεται από τον τρόπο ζωής και από τη συνολική αγορά.
    Πρέπει να υπάρξει αναπροσαρμογή και στις απαιτήσεις μας σαν επαγγελματίες αλλά και στην προσφορά μας στο κράτος, και από κει και πέρα αλλαγή των πολιτικών προσώπων και του πολιτικού συστήματος.
    «Να δικαστούν για εθνική μειοδοσία οι υπεύθυνοι για το Μνημόνιο»
    - Αναφέρεσαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα;
    Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα πρόσωπα που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα –δεν μιλάω για όλη την πολιτική, δεν «τσουβαλιάζω»- είναι συγκεκριμένα: Παπανδρέου, Σαμαράς, Μητσοτάκης, Σημίτης, Βενιζέλος, Χρυσοχοϊδης, Ντόρα Μπακογιάννη και άλλοι. Όλα αυτά τα πρόσωπα πρέπει να φύγουν απ’ την πολιτική ζωή. Έχουν διαφθαρεί τα ίδια, έχοντας διαφθείρει και τον τόπο. «Κρυμμένα» επίσης άτομα, όπως: Λαλιώτης, Τσοχατζόπουλος, Αλογοσκούφης, τα θεωρώ συνυφασμένα με «χαβούζα», με τη «χαβούζα της Ελλάδας».

    Μακάρι να βγουν καινούργια πρόσωπα. Εγώ δεν πιστεύω στην αλλαγή των χαρακτήρων. Δεν πιστεύω ότι φεύγοντας –για παράδειγμα- από το ΠΑΣΟΚ κάποιος που έχει υπογράψει τα Μνημόνια, γίνεται ξαφνικά «αντιμνημονιακός» επειδή ίδρυσε ένα νέο κόμμα. Δεν γίνεται, τι να κάνουμε; Την υπογραφή σου την έβαλες.
    Ένα από τα προβλήματα που έχει οδηγήσει την κατάσταση εδώ είναι η απουσία τιμωρίας. Πιστεύω ότι πρέπει να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη τα πρόσωπα που συνετέλεσαν σαφέστατα στο να οδηγηθεί η χώρα στα Μνημόνια. Δεν λέω απλά να φύγουν από τη Βουλή. Πρέπει να δικαστούν για εθνική μειοδοσία.

    - Ο Γιώργος Νταλάρας με άρθρο του στο aixmi.gr, μετά την επίθεση που δέχθηκε σε συναυλία του, τόνισε ότι δεν ανέχεται τη θηριωδία και την «δημοκρατική τρομοκρατία». Εσύ είπες ότι κατανοείς την οργή του κόσμου. Σταμάτησε το κοινό να συγχωρεί τους καλλιτέχνες που «άλλαξαν» κατεύθυνση και απομακρύνθηκαν από τον ακροατή; Μπορεί να αναστραφεί αυτό το κλίμα;
    Συμφωνώ αυτό που λέει και θα συμπληρώσω πως οι πολίτες αντιδρούν έτσι μόνο όταν γίνονται αποδέκτες θηριωδίας και «δημοκρατικής τρομοκρατίας» από το ίδιο το κράτος. Ο κόσμος δεν, έχει, πλέον ανεκτικότητα στις «κωλοτούμπες». Είτε πρόκειται για πολιτικούς, είτε για καλλιτέχνες, είτε για δημοσιογράφους, είτε για όλους αυτούς που μας βλέπουν να καλοπερνάμε ή να διαφημιζόμαστε μέσω της τηλεόρασης. Ποιος ασκεί βία σε ποιόν; Πώς να συγκρίνεις τη βία που δέχεται κάποιος όταν τον απολύουν, του παίρνουν το σπίτι, του κόβουν τη σύνταξη και του πνίγουν με χημικά το δικαίωμα της διαφωνίας στις παρελάσεις και γενικότερα; Ο κόσμος “βιάζεται” καθημερινά από χίλιες μεριές και το κράτος προσπαθεί να μην χαλάσουν τη δημόσια εικόνα του αυτοθαυμαζόμενου επισήμου στο θρόνο του, να παρακολουθεί ως άλλος βασιλιάς τον στρατό του να παρελαύνει και να έχει την απαίτηση να τον θαυμάζουν αυτοί που ξεσκίζει καθημερινά. Οι παρελάσεις θα έπρεπε να έχουν ως επίκεντρο αυτόν που αγωνίστηκε και θυσιάστηκε. Τον απλό πολίτη και όχι τον καταχραστή της Δημοκρατίας…

    «Ασχολούμαι με την πολιτική, δεν θέλω να μπω σε κόμμα»

    - Τελευταία δήλωσες ότι έχεις δώσει περισσότερο «χώρο» στην πολιτικοκοινωνική σου τοποθέτηση, παρά στην καλλιτεχνική. Έχεις σκεφτεί να ασχοληθείς πιο ενεργά με τα πολιτικά πράγματα;

    Έτσι κι αλλιώς ασχολούμαι πολύ ενεργά με τα πολιτικά πράγματα. Εάν η ερώτηση έχει να κάνει με το αν ενδιαφέρομαι να μπω σε κάποιο πολιτικό κόμμα, λέω ανοιχτά «όχι». Η θέση ενός ανθρώπου που του δόθηκε το μικρόφωνο να μιλάει ή να τραγουδάει, δεν θεωρώ ότι πρέπει να «σκλαβώνεται» από κάποια πολιτική «σημαία». Θέλω να έχω ελεύθερη την κρίση μου, έχω την ιδεολογία μου, βάσει της οποίας κρίνω αυτά που βλέπω, αλλά σε καμία περίπτωση αυτή δεν έχει κομματική ταυτότητα. Δεν είμαι διατεθειμένος να γίνω κομμάτι ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, όσο κι αν πιστεύω στη θεωρία ότι «το σύστημα διορθώνεται εκ των έσω». Στην παρούσα φάση δεν υπάρχει το «εκ των έσω».

    - Οι περισσότεροι πολίτες δηλώνουν αναποφάσιστοι για το τι θα ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές. Έχεις αποφασίσει ποιό κόμμα θα στηρίξεις;
    Δεν έχω αποφασίσει ακριβώς. Υπάρχουν πράγματα που ακούω, μ’ αρέσουν, υπάρχουν πράγματα που ακούω και γελάω, αλλά η αλήθεια είναι ότι περιμένω την προεκλογική περίοδο με αγωνία –το λέω με μεγάλη ειλικρίνεια- να ακούσω προγράμματα και νέα πρόσωπα.
    Θέλω να δω καινούργιες φωνές. Δεν με νοιάζει αν θα είναι από υπάρχοντες πολιτικούς χώρους ή καινούργιους, με ενδιαφέρει να ακούσω μια καινούργια πρόταση διακυβέρνησης. Μπορεί να είναι από την Αριστερά, ας είναι. Από κάποιο καινούργιο κόμμα; Ας είναι. Δεν μπορώ να ακούω μόνο καταγγελτικό λόγο.

    - Αν «με το πιστόλι στον κρόταφο» πρέπει να επιλέξεις αναγκαστικά έναν από τους παρακάτω για πρωθυπουργό της χώρας, ποιός θα ήταν και γιατί;
    Ευάγγελος Βενιζέλος, Αντώνης Σαμαράς, Λουκάς Παπαδήμος
    Προτιμώ να τραβήξουν την σκανδάλη…
    «Ντροπή σου, Γιώργο»

    - Αν ερχόταν στο μαγαζί που τραγουδάς ο Γιώργος Παπανδρέου και έπεφτες πάνω του, τι θα του έλεγες;
    «Ντροπή σου». Όμως δεν θα το έλεγα μόνο στον Παπανδρέου, αλλά σε πάρα πολλούς.
    - Διάβασα στο Twitter αυτό που έγραψες για τον Βενιζέλο. Ήσουν πάντα τόσο απορριπτικός για εκείνον ή σε οδήγησε εκεί η θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών;
    Δεν είμαι απορριπτικός ως προς τον Βενιζέλο αυτόν καθ’ αυτόν, αλλά ως προς τις διαδικασίες. Είναι, δηλαδή, σαν Χούντα. Λες «θα πάω να ψηφίσω έναν», μου κάνει λίγο «Βασιλεία».
    Από κει και πέρα, ο Βενιζέλος με έχει απογοητεύσει πάρα πολύ, θεωρώ ότι είναι από τους πιο έξυπνους ανθρώπους που έχει η Ελλάδα.
    Αλλά όταν τον βλέπω να έχει «τρελαθεί στην κωλοτούμπα», (υποστήριζε ότι το χαράτσι της ΔΕΗ είναι αντισυνταγματικό και στο τέλος το επέβαλε ο ίδιος, μιλούσε με «πύρινο» λόγο σχετικά με το ότι το Αγγλικό δίκαιο δεν διέπει τις καινούργιες συμβάσεις -για να αποκαλυφθεί ότι όχι μόνο είναι το Αγγλικό δίκαιο που τις διέπει αλλά ότι οποιαδήποτε διαφωνία υπάρχει επ’ αυτών θα λύνεται και στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου-) εμένα, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι μου δείχνουν «επικίνδυνοι» γιατί ακριβώς είναι πάρα πολύ έξυπνοι.
    Αντί να χρησιμοποιήσουν την εξυπνάδα τους για το καλό της χώρας, για το καλό αυτών που τους ταΐζουν, το χρησιμοποιούν υστερόβουλα προσπαθώντας να κοροϊδέψουν τον λαό. Αν μη τι άλλο είναι ντροπή. Δεν θέλω να μιλήσω με πιο σκληρά λόγια…

    - Πιστεύεις ότι η Βουλή έπρεπε να πει «όχι» στο νέο Μνημόνιο; Και αν γινόταν έτσι, δεν θα χρεοκοπούσαμε;
    Η Βουλή έπρεπε να πει «όχι» από το πρώτο Μνημόνιο. Είναι παράλογο και παράδοξο ο τότε πρωθυπουργός, στην προεκλογική περίοδο να ωρύεται εναντίον του ΔΝΤ, λέγοντας ότι καταστρέφει τις παγκόσμιες οικονομίες, και τρεις μήνες μετά, να έχει συνάψει συμφωνία με τον Στρος Καν. Το πρόβλημά μου με τα Μνημόνια είναι οι όροι.
    Αν χρεοκοπήσει μια χώρα έχοντας κρατήσει την περιουσία της, θα περάσει μεν δύσκολα μια περίοδο αλλά έχοντας διατηρήσει τα εφόδιά της μπορεί να ορθοποδήσει ξανά. Το να χρεοκοπήσει έχοντας χαρίσει ή έχοντας ξεπουλήσει όλες τις πιθανότητες ανάκαμψης (το χρυσό της, τα πετρέλαιά της, όλες τις πλουτοπαραγωγικές βάσεις της) μετά θα χρεοκοπήσει έτσι κι αλλιώς. Πού θα στηριχθεί για να ξανασηκωθεί;

    Μπορούσαμε πριν πάμε σε αυτήν την καταστροφή που λέγεται Μνημόνιο να πούμε στους φίλους μας τους Ευρωπαίους «Παιδιά, αφήστε μας 5 χρόνια να βάλουμε σε τάξη το κράτος μας και μετά βλέπουμε». Κι ό,τι μείνει απ’ τα χρέη μας –αν είναι νόμιμα- να τα ξοφλήσουμε σε 30 – 50 χρόνια.
    Τι είναι αυτή η ιστορία τώρα;…
    «Είναι λαϊκιστικά τα νέα κόμματα»
    - Υπάρχει «κενό αντιπροσώπευσης» στον πολιτικό χάρτη; Τα νέα κόμματα έχουν κάτι νέο να προτείνουν / προσφέρουν;
    Τα νέα κόμματα είναι λαϊκίστικα και όχι λαϊκά. Βλέπουν ότι το 70% του λαού διαφωνεί με τη συγκεκριμένη πολιτική και προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν πολιτικά. Αυτό είναι λαϊκίστικη εκμετάλλευση της ανέχειας του κόσμου. Και λέγοντας ανέχεια, εννοώ τη φτώχεια και τη δυσκολία. Χρειαζόμαστε πολιτικό λόγο. Και σήμερα ακούγεται περισσότερος από κάποιους ανεξάρτητους οικονομολόγους, παρά από πολιτικούς…

    - Πιστέψαμε σε πρόσωπα – πολιτικές – «χαμόγελα» και βρισκόμαστε εθνικά και οικονομικά εκτεθειμένοι. Πώς θα ανακτήσουμε την κοινωνική μας αξιοπρέπεια;
    Αν κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα και με την ευρωπαϊκή πελατειακή σχέση –όχι με την Ευρώπη- παύοντας, δηλαδή, να είμαστε οι καλοί πελάτες που δανειζόμαστε ακριβά.
    Αν αρχίσουμε σαν κράτος με πολύ σοβαρή και λίγο «επαναστατική» ηγεσία (που θα «βαρέσει» το χέρι στο τραπέζι και θα πει «θα κάνουμε 5 πράγματα συγκεκριμένα για να αρχίσει να δημιουργεί η χώρα ανάπτυξη, χωρίς τη βοήθεια ξένων»), αν λοιπόν αρχίσουμε από μόνοι μας να ξεπερνούμε τα προβλήματα δημιουργώντας καινούργιο Πολιτισμό, τότε ναι, μπορεί να κερδίσουμε τη χαμένη μας αξιοπρέπεια.

    Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

    Το μέλλον μας είναι η δραχμή όσο και αν την ξορκίζουμε

    ΛΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα.
    Εννοώντας ότι το βιωτικό επίπεδο δε μπορεί με καμία μαγική διαδικασία να επιστρέψει στο ψέμμα του παρελθόντος: στην υπερκατανάλωση και τη ζωή με δανεικά. Εννοώντας επίσης ότι ούτε η κανονικότητα μπορεί να επιστρέψει άμεσα. Θα περάσουμε μία εποχή ανακατατάξεων, είτε τις προκαλέσουμε εμείς ως κοινωνία διεκδικώντας κάτι καλύτερο για το μέλλον, είτε συνεχίσουν να τις προκαλούν μονομερώς οι έχοντες την εξουσία μαζί με τους επικυρίαρχους δανειστές μας.
    Φτώχεια και χαμήλωμα του πήχη στις πολυτέλειες (δηλ. περιορισμός αγοραστικής δύναμης) δε σημαίνει όμως περιθωριοποίηση ανθρώπων με ανεργία και ζωή στο δρόμο. Ούτε ψυχοκοινωνική απαξίωση. Είναι μεν ένα αναγκαίο στάδιο να ζήσουμε με λιγότερα, τα οποία όμως όσο γίνεται θα μπορούσαμε να εγγυόμαστε εμείς οι ίδιοι ότι θα τα διαθέτουν όσο γίνεται περισσότεροι. Να μην περισσεύει κανείς.

    Διότι το χειρότερο για τον κοινωνικό-πολιτικό πολιτισμό μας είναι να νομιμοποιήσουμε ως “φυσικό φαινόμενο” την μαζική καταστροφή ανθρώπων για να πετύχουμε την επιβίωσή μας. Ο καπιταλισμός έχει πετύχει να διαχύσει την ιδεοληψία ότι οι κρίσεις σε οικονομικό επίπεδο είναι ένα κυκλικό φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει σχεδόν όσο φυσικά εναλλάσονται οι εποχές του χρόνου. Κι εκεί που θα πρέπει να πολεμήσουμε την προπαγάνδα αυτή περί κρισιακού ντετερμινισμού, θα είναι το τελειωτικό πλήγμα να επικρατήσει και η απορρέουσα ανθρωποφάγα άποψη “Τι να κάνουμε; Κάποιοι πρέπει να πεθάνουν για να μη πεθάνουμε όλοι!”.

    Το ζήτημα λοιπόν, είναι να φτωχύνουμε συνδαμορφώνοντας συλλογικά και περιμένοντας τα αποτελέσματα ένός νέου κοινωνικού πλάνου διαρθρωτικών μετασχηματισμών το οποίο α) θα ανακτήσει την βιωσιμότητα της χώρας σε παραγωγικό και οικονομικό επίπεδο, β) αλλά κυρίως θα προκαλέσει μία ευρεία ανακατανομή εξουσίας υπερ των χαμηλών τάξεων. Και φυσικά τα δύο αυτά είναιεντελώς αλληλένδετα, καθώς η εξουσία μπορεί να προκύψει μόνο από διαφορετική κατανομή της ιδιοκτησίας πάνω στην παραγωγή.
    Όλα αυτά απαιτούν την απεμπλοκή από τη νομισματική Ένωση με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό και για την συμμετοχή μας στη σημερινή Ε.Ε. Και για να συμπληρώσω για να μην παρεξηγούμαι: αυτή είναι μία γενική αλλά σαφής κατεύθυνση, όμως το πόσο θα κερδίσουμε σαν εργαζόμενος λαός από τις παρασιτικές τάξεις (και νοοτροπίες, θα πρόσθετα) εξαρτάται από εμάς κι όχι από το πόσο “επαναστατικά” το θέτει οποιοσδήποτε σε ένα κείμενο.
    Συνέντευξη

    Στην συνέντευξή του ο Κώστας Λαπαβίτσας περιγράφει τις απαραίτητες διεργασίες, τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε, αλλά και τις λύσεις που θα πρέπει να δοθούν. Και προειδοποιεί πως το νέο Μνημόνιο, όχι μόνο μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια σε ασύντακτη χρεωκοπία ή πολυετή δραματική ύφεση, αλλά και η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» του κράτους με απολύσεις θα οδηγήσει σε διάλυση του. Και θα αποτελέσει το πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία άνομων παρακρατικών θυλάκων μέσα στους κρατικούς θεσμούς, που θα νέμονται την εξουσία του. Σήμερα, που ξαναμπαίνουν στο τραπέζι –σταδιακά- όλα τα ζητήματα ταμπού, οι ενδελεχείς μελέτες του RMF και του Κώστα Λαπαβίτσα, όσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί τους για τις πολιτικές επιλογές, μπορούν να αποτελέσουν την άκρη του νήματος για να δούμε τι μας περιμένει στο μέλλον και να προετοιμαστούμε.


    Το τελευταίο Μνημόνιο δεν φαίνεται να έχει πείσει τις αγορές, τους επενδυτές, ούτε καν αυτούς που το υπέγραψαν. Πιστεύετε ότι το νέο σχέδιο διάσωσης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την τροχιά της κατάρρευσης;
    Οχι. Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε στην πράξη πού θα καταλήξει τo PSI, κι αν θα κατορθώσει η χώρα να αποφύγει και την τεχνική αθέτηση πληρωμών. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά, και με τις καλύτερες προοπτικές, το Μνημόνιο θα οδηγήσει το χρέος στο 120% το 2020. Οι υποθέσεις που έχουν γίνει για να φτάσει εκεί, είναι τόσο ακραίες, και είναι τόσο πολλές οι αστάθμητες μεταβλητές, ώστε είναι πολύ πιθανό το χρέος να εκτραπεί, και να φτάσει στο 160% το 2020.
    Αλλά, ακόμα και στο 120% να είναι το χρέος, παραμένει μη βιώσιμο. Διότι, πρώτον, μια οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να αντέξει χρέος τέτοιου ύψους. Και, δεύτερον, το χρέος στο 120% κατά το 2020, θα το κατέχει ο επίσημος δανειστής, ο οποίος θα έχει και προτεραιότητα στην αποπληρωμή του. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές, γιατί ποιος ιδιώτης δανειστής θα αγοράσει κρατικά χαρτιά, όταν ξέρει ότι θα έχει προτεραιότητα κάποιος άλλος; Όταν μάλιστα το χρέος θα προσεγγίζει τα 250 δισ.;
    Άρα, θα χρειαστεί και πάλι αναδιάρθρωση, η οποία θα είναι πιο δύσκολη, καθώς θα είναι ο επίσημος δανειστής μέσα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι ότι τα μέτρα που συνοδεύουν το PSI είναι εντελώς απίθανο να φέρουν αποτέλεσμα. Πρώτον, διότι όσον αφορά τη σταθεροποίηση, επιβάλλουν λιτότητα πάνω στη λιτότητα, οπότε οι συνθήκες θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες για την οικονομία. Η συρρίκνωση φέτος θα είναι επίσης πολύ μεγάλη, κάτι που θα συνεχιστεί. Πρόκειται λοιπόν για μέτρα παράλογα.

    Πέραν αυτού, τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η συντριβή του εργατικού εισοδήματος, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

    Όλες αυτές οι απιθανολογίες είναι πρωτόλεια επιχειρήματα σπουδαστών προπτυχιακών στα Οικονομικά. Είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε συστηματική ανάπτυξη. Οι υποθέσεις εργασίας, που γίνονται από όσους κατάρτισαν το Μνημόνιο, φαίνεται να δείχνουν ότι, με τις ευνοϊκότερες προοπτικές, η ανάπτυξη που θα πετύχει η Ελλάδα θα είναι, μέχρι το 2020, της τάξεως του 2,5%. Αυτό το ποσοστό δεν μεταφράζεται σε ανάπτυξη που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.

    Πολλοί πιστεύουν ότι, παρά την κοινωνική αγριότητα του σημερινού Μνημονίου, οι εκλογές στη Γαλλία θα φέρουν ανατροπές στη διεθνή σκηνή, και θα επιτρέψουν στο μέλλον άμβλυνση των σκληρών μέτρων. Η έλευση του Ολάντ στην εξουσία μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, αλλά και το μέλλον της Ελλάδας;
    Είναι βέβαιο ότι, αν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, θα αλλάξουν και επιμέρους πολιτικές και αποφάσεις. Δεν θα είναι ίδιος ο Ολάντ με τον Σαρκοζί. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Ολάντ, ο ίδιος, είναι κάποια σοβαρή ριζοσπαστική προσωπικότητα. Όσοι γνωρίζουν τη γαλλική πολιτική, το βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν φέρουν πρωτίστως τα πρόσωπα την ευθύνη για ό,τι γίνεται σήμερα. Δεν είναι δηλαδή οι πολιτικές πεποιθήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά οι δομικές σχέσεις του ίδιου του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόβλημα.Οι οποίες δεν πρόκειται να αλλάξουν, επειδή θα εκλεγεί ο Ολάντ πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.
    Οι Γερμανοί κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην τραπεζική κρίση, που προκλήθηκε από ανεύθυνους τραπεζίτες, οι οποίοι άφησαν ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία, και στην κρίση χρέους που προκλήθηκε από ανεύθυνες μεσογειακές κυβερνήσεις που άφησαν ανεξέλεγκτα τα χρέη. Είναι ορθός ο διαχωρισμός αυτός;
    Είναι λάθος μια τέτοια διάγνωση. Βεβαίως, η κρίση δεν έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλες τις χώρες της περιφέρειας. Για παράδειγμα, το ισπανικό κράτος ήταν συντηρητικότερο του γερμανικού και όσον αφορά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού, και όσον αφορά στη συσσώρευση δημοσίου χρέους. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για σπάταλο και «άμυαλο» κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την Πορτογαλία. Και τα δύο αυτά κράτη ανήκουν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Και τα δύο βρίσκονται στη δίνη της κρίσης. Η κρίση έχει κοινά αίτια, που έχουν να κάνουν με την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007-2008, η οποία πέρασε στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικό τρόπο, λόγω των ιδιαίτερων δομών του ευρώ. Για λόγους δομικούς του ευρώ, προϋπήρχε η συσσώρευση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους σε πολλά κράτη της περιφέρειας. Η κρίση, που ενέσκηψε το 2008, κατάφερε το καίριο πλήγμα, εμφανίστηκε δε με διαφορετικό τρόπο σε κάθε κράτος, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του. Τα αίτια, όπως και η βασική διαδικασία, είναι παρόμοια. Δεν είναι τυχαίο ότι η κρίση εμφανίζεται σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και οφείλεται στη δομή του ευρώ.

    Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το δομικό πρόβλημα του ευρώ;
    Καταρχήν, το ευρώ διαμεσολάβησε την παγκόσμια κρίση στην Ευρώπη. Το ευρώ είναι ένας μηχανισμός, που φτιάχτηκε για να δημιουργήσει ένα χρήμα παγκόσμιας εμβέλειας. Ένα χρήμα, που θα είναι παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Το χρήμα αυτό υπήρχαν τρεις προϋποθέσεις για να γίνει: η κοινή νομισματική πολιτική, το κοινό τραπεζικό πεδίο (αν και οι τράπεζες παρέμειναν υπό εθνικό καθεστώς) και, φυσικά, η δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία επιβλήθηκε μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η οικονομική ευλυγισία προήλθε από την αγορά εργασίας, δηλαδή από τις πιέσεις που ασκήθηκαν σ’ αυτήν. Σ’ αυτό το σημείο οι χώρες της περιφέρειας έπεσαν σε παγίδα: από τη στιγμή που η Γερμανία επέβαλε για δύο δεκαετίες πάγωμα του εργατικού κόστους, με μεθόδους πολύ αυστηρές, οι χώρες της περιφέρειας σταδιακά έχασαν σε ανταγωνιστικότητα. Έχουμε, δηλαδή, δομικά αίτια στα οποία οφείλεται η απώλεια της ανταγωνιστικότητας. Αυτό είναι η αφετηρία του προβλήματος. Διότι η απώλεια της ανταγωνιστικότητας έφερε τα μεγάλα ελλείμματα που χρηματοδοτήθηκαν με χαμηλές πιστώσεις. Και οδηγηθήκαμε στη μεγάλη συσσώρευση χρέους. Όταν, λοιπόν, έφτασε η κρίση του 2007-2008, αποκαλύφθηκαν οι δομικές αδυναμίες και άρχισε να ξεδιπλώνεται το πρόβλημα.

    Για σας αποτελεί μονόδρομο η επιστροφή στη δραχμή; Αν οι πλούσιες χώρες δέχονταν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων τους, μέσω επενδύσεων και όχι μέσω δανεισμού, θα άλλαζαν οι ευρωπαϊκές προοπτικές της χώρας;
    Αν αυτή τη στιγμή γινόταν κάποιο θαύμα και οι χώρες του πυρήνα αποδέχονταν την ουσιαστική διαγραφή του ελληνικού χρέους, δηλαδή να διαγραφούν 150 με 200 δισ. ευρώ, για παράδειγμα, και ταυτόχρονα υπήρχε ένα είδος σχεδίου Μάρσαλ, με ροή κεφαλαίων στην Ελλάδα και γινόταν μεταβίβαση τεχνολογίας και δεξιοτήτων, τότε θα μπορούσε όντως η χώρα μας να βρει μια καινούργια ισορροπία μέσα στο σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να επιβιώσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με τις δομές. Είναι το πρώτο πράγμα, που δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχέδιο Μάρσαλ και από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης, συναινετικά, πηγάζει από τις αρχές του ευρωπαϊσμού, οι οποίες πλαισίωσαν το ευρωπαϊκό νόμισμα. Οι οποίες όμως αποδείχτηκε ότι αποτελούν γράμμα κενό. Αποτελούν ιδεολόγημα. Άλλος είναι ο πυρήνας του ευρώ, όπως σαφώς αποκαλύπτουν αυτά που γίνονται. Με βάση λοιπόν την πολιτική που περιγράψαμε στην αρχή, η Ελλάδα μέσα στο ευρώ δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα έχει μπροστά της χρόνια μαρασμού και κατάπτωσης, αν συνεχίσει να παραμένει στο ευρώ. Κάποια στιγμή η συρρίκνωση θα σταματήσει. Αλλά δεν θα ακολουθήσει η ανάπτυξη.

    Σύμφωνα με μελέτη της Bank of America Merrill Lynch, οι παλαιότερες υποτιμήσεις της δραχμής είχαν κατά μέσο όρο αρνητική –και όχι θετική- επίπτωση στην ανάπτυξη, της τάξης του 0,6% σε ορίζοντα πενταετίας. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά;
    Καταρχήν, δεν εμπιστεύομαι τις εκτιμήσεις που γίνονται από τις τράπεζες. Ας μην υπολογίσουμε τις μεγάλες υποτιμήσεις της δραχμής. Και μόνο η σταδιακή της διολίσθηση, για πολλές δεκαετίες, ήταν ο ουσιαστικότερος λόγος, για τον οποίο δεν εκτοξεύθηκε στα ύψη το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στο παρελθόν. Λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης για το σύστημα. Τώρα, με νομισματικά γεγονότα τέτοιου μεγέθους, όπως η αλλαγή του νομισματικού κανόνα, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανάκαμψη ακολουθεί, κατά κανόνα, γρήγορα. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, ήρθε η ανάκαμψη σε τρεις μήνες. Από χαμηλή βάση, βέβαια. Δεν βλέπω τον λόγο, να μην γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.

    Με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα χρεοκοπήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά και όλες οι τράπεζές μας. Πόσα χρόνια πιστεύετε ότι θα χρειαστεί η χώρα για να ξεπεράσει αυτό το σοκ, και να δημιουργήσει από την αρχή τις βασικές οικονομικές δομές, ώστε να είναι σε θέση να απολαύσει αυτές τις ευεργετικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα;
    Το πρόβλημα των τραπεζών τίθεται με διαφορετικό τρόπο, απ’ ό,τι εκείνο των επιχειρήσεων. Αλλά και διαφορετικά αυτό των επιχειρήσεων, που έχουν ανοίγματα στο εσωτερικό, σε σχέση με εκείνο όσων έχουν διεθνή ανοίγματα. Πρέπει λοιπόν να γίνει μια ιεράρχηση. Το πρόβλημα αναχρηματοδότησης των τραπεζών θα προκύψει με αφορμή όχι την έξοδο από το ευρώ, αλλά το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες έχουν κεφαλαιακό πρόβλημα, επειδή έχουν μεγάλο ποσό δημοσίου χρέους. Και επίσης έχουν σημαντικές επισφάλειες, λόγω της ύφεσης. Η αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού σήμερα γίνεται τελείως εσφαλμένα, διότι θα δανειστεί ο ελληνικός λαός 30 ως 50 δισ. ευρώ, τα οποία θα διατεθούν στις τράπεζες, χωρίς να υπάρχει κανένας δημόσιος έλεγχος για τα χρήματα αυτά.
    Η απάντηση, σχετικά με το πρόβλημα των τραπεζών, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, είναι: να αποκτήσουν δημόσιο περιεχόμενο. Δηλαδή να μην παρέχεται μόνο δημόσιο χρήμα, αλλά να ασκείται και δημόσιος έλεγχος. Μπορεί να μην χρειαστεί να χορηγηθεί δημόσιο χρήμα, γιατί δεν θα είναι εύκολο, αλλά να γίνει επιμήκυνση των δημοσίων χρεών, να μην χρεοκοπήσει το Δημόσιο ως προς τις τράπεζες. Και να παραταθεί ο δανεισμός τους, ώστε να επιβιώσουν υπό κρατική ιδιοκτησία.
    Το πρόβλημα των τραπεζών θα αφορά, επίσης, σε μεγάλο βαθμό τη ρευστότητα. Θα πρέπει να ανασυνταχθεί η Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να μπορεί να τους παρέχει ρευστότητα. Όσον αφορά στα πιστωτικά ιδρύματα, επομένως, απαιτείται άμεση παρέμβαση. Και υπάρχει η δυνατότητα το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί, εφόσον το Κράτος παρέμβει άμεσα και τις ανασυντάξει.
    Το ζήτημα των επιχειρήσεων τίθεται διαφορετικά. Όσες έχουν πιστωτικό άνοιγμα στην εγχώρια αγορά, θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, επειδή τα χρέη θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα, και θα μπορούν να λαμβάνουν ρευστότητα από τις τράπεζες. Το πρόβλημα, που θα έχουν οι επιχειρήσεις αυτές, θα έχει να κάνει με τις πληρωμές στην αγορά. Στο θέμα αυτό θα απαιτηθεί παρέμβαση των τραπεζών, που θα βρίσκονται υπό κρατική εποπτεία, ώστε να δοθεί παράταση στις πιστώσεις. Να παραταθεί ο χρόνος των πληρωμών, ώστε οι υγιείς επιχειρήσεις να μην καταρρεύσουν, για λόγους για τους οποίους δεν θα ευθύνονται.
    Για τις επιχειρήσεις, που έχουν άνοιγμα στο εξωτερικό, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Γιατί ο δανεισμός σε ευρώ, δεν θα μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί. Εκεί θα χρειαστεί συντονισμένη παρέμβαση. Καταρχήν, οι επιχειρήσεις αυτές γνωρίζουν ήδη τον κίνδυνο που υπάρχει, και έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα αμυντικά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Δεν το κάνουν αυτό μόνο οι ελληνικές, αλλά και άλλες επιχειρήσεις. Αν επέλθει μεταβολή του νομισματικού κανόνα, θα πρέπει οι επιχειρήσεις που είναι εκτεθειμένες σε ευρώ, να εισέλθουν σε μια διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης των χρεών τους με τις ξένες τράπεζες. Ίσως απαιτηθούν ως προς αυτό νέες κρατικές εγγυήσεις. Θα σημειωθούν ασφαλώς και απώλειες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι ένα τίμημα που θα καταβάλλει η χώρα, για να βγει από την παγίδα, στην οποία βρίσκεται. Το πρόβλημα όμως αυτό είναι αντιμετωπίσιμο. Γιατί, ταυτόχρονα, θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες, ευνοϊκότερες για τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων και τη λειτουργία τους στη νέα κατάσταση, που θα δημιουργήσει η αποχώρησή μας από το ευρώ.
    Η Ελλάδα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές, για να καλύψει τις ανάγκες της σε καύσιμα, αλλά και σε βασικά είδη διατροφής. Ως υπέρμαχος της δραχμής, πώς προτείνετε να αντιμετωπιστούν οι γενικευμένες ελλείψεις αλλά και η απογείωση των τιμών στα είδη αυτά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ;
    Το πρόβλημα αυτό δεν είναι διόλου απλό. Ίσως είναι το σημαντικότερο, που θα αντιμετωπίσει η χώρα. Μεσοπρόθεσμα, αυτή η αλλαγή θα επαναφέρει μια ισορροπία. Θα αναπτυχθεί η εγχώρια αγορά και θα επιτευχθεί ισορροπία στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Βραχυπρόθεσμα, όμως, τα πράγματα θα είναι δύσκολα και θα απαιτηθεί συντονισμένη προσπάθεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών, ώστε να ελεγχθεί η κατάσταση. Τα πράγματα σ’ αυτό το θέμα είναι δύσκολα, αλλά ξεκάθαρα: θα χρειαστεί εξορθολογισμός και έλεγχος της κατανάλωσης. Είναι το πρώτο που θα πρέπει να γίνει, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε συνθήκες χάους. Γιατί, σας επαναλαμβάνω, οδηγούμαστε προς την έξοδο, οδηγούμαστε προς μια κατάσταση κατάρρευσης.
    Προκειμένου να αποτραπεί το χάος, θα πρέπει να υπάρξει προετοιμασία και να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο γεγονός με οργανωμένες δομές αλλά και με ιεράρχηση της κατανάλωσης. Θα πρέπει, δηλαδή, οι επιχειρήσεις να πάρουν εκείνα που χρειάζονται. Όπως θα πρέπει τα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού και τα παιδιά να πάρουν ό,τι έχουν ανάγκη, ώστε να ζήσουν το πρώτο διάστημα, κατά το στάδιο αναδιάρθρωσης της παραγωγής.

    Εννοείτε ότι θα διανέμονται τα τρόφιμα και τα καύσιμα με το δελτίο σε μια κοινωνία βαθιά καταναλωτική, όπως η ελληνική; Στην 27η πλουσιότερη χώρα του κόσμου;
    Θα χρειαστεί να ληφθούν και διοικητικά μέτρα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Να ελεγχθούν η κατανάλωση και η παροχή πρώτων υλών, καθώς και η πρόσβαση σε βασικά αγαθά και προϊόντα, τα οποία χρειάζονται οι επιχειρήσεις και τα άτομα. Στην ενέργεια καλύπτονται οι ανάγκες της χώρας. Όχι όμως στο πετρέλαιο, όπου θα χρειαστεί ιεράρχηση: Ποιος θα παίρνει βενζίνη στην αρχή και ποιος όχι. Θα χρειαστεί, επίσης, να κλειστούν διακρατικές συμφωνίες, ώστε να διασφαλισθούν αυτοί οι πόροι. Οπωσδήποτε δε θα απαιτηθεί μια ιεράρχηση στην κατανάλωση των πόρων. Θα χρειαστεί ο κόσμος να βρει κάποιον τρόπο για να μετακινείται από και προς την εργασία του, καθόσον τα αποθέματα καυσίμων θα είναι περιορισμένα. Δεν θα πρόκειται για μια εύκολη περίοδο. Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Αλλά, εάν γίνει αυτή η μεταβολή, και μπούμε σ’ αυτή τη διαδικασία, η ανάκαμψη είναι υπόθεση μηνών.

    Το πρόβλημα όμως είναι ποιο πολιτικό δυναμικό και ποια στελέχη μπορούν να αναλάβουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Μήπως εκείνοι που μας έφεραν σ’ αυτό το σημείο; Δεν είναι σε θέση να πάρουν τις επιδοτήσεις. Πόσο μάλλον να διαχειριστούν μια κρίση τέτοιου επιπέδου…

    Έχετε δίκιο σ’ αυτό που λέτε. Αυτό το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Σας επαναλαμβάνω όμως: υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο ασύντακτα και ανοργάνωτα. Γιατί οι συνθήκες επιδεινώνονται όλο και περισσότερο. Υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε σ’ αυτή την κατάσταση, χωρίς να έχει γίνει η παραμικρή προετοιμασία. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Τώρα ποιος θα αναλάβει να φέρει εις πέρας το εγχείρημα της ανασυγκρότησης, είναι επίσης ένα ζήτημα, Θα απαιτηθεί κοινωνική και πολιτική κινητοποίηση. Θα χρειαστούμε νέες πολιτικές δυνάμεις. Όπως και την κινητοποίηση του ευρύτερου λαϊκού, κοινωνικού και εργατικού δυναμικού.
    Τι χρονικό περιθώριο δίνετε στην κατάσταση χάους, και τι στην ανασυγκρότηση της οικονομίας, αν πάμε στη δραχμή είτε οργανωμένα με δική μας επιλογή, είτε ασύντακτα αν οι δανειστές μας δείξουν την έξοδο;
    Η περίοδος χάους συναρτάται με το πόσο προετοιμασμένοι θα είμαστε. Αν έχει γίνει μια στοιχειώδης προετοιμασία, το χάος μπορεί να περιοριστεί. Ακόμη και να αποτραπεί, και να βιώσουμε μόνο μια περίοδο έντονης αναταραχής. Αν φτάσουμε εκεί, όμως, ξορκίζοντας το κακό, όπως κάνουμε σήμερα, τότε πιθανόν η περίοδος χάους να διαρκέσει περισσότερο. Διαπιστώνω εντούτοις ότι υπάρχει ένας δυναμισμός στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το παρατηρεί κανείς, στην αντίδραση που είχαν αναφορικά με τις εξαγωγές. Αν αλλάξει ο νομισματικός κανόνας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα αντιδράσουν γρήγορα, για να ανακτήσουν την εγχώρια αγορά. Άρα, είναι λογικό να περιμένουμε την ανάκαμψη μέσα σε διάστημα μηνών. Δεν εννοώ ότι θα μπούμε σε ταχεία ανάπτυξη. Αλλά θα έχουμε πιάσει το κατώτατο σημείο και θα αρχίσει η άνοδος.

    Φαντάζομαι ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να μετατοπιστεί εργατικό δυναμικό από τις υπηρεσίες στον πρωτογενή τομέα. Να εκπαιδευθούν, να φυτέψουν, να παραγάγουν, ούτως ώστε να γεμίσει η αγορά με ελληνικά αγροτικά προϊόντα, καθώς τώρα λειτουργεί με εισαγόμενα που θα εξαφανιστούν. Θα είναι τέτοιου μεγέθους η απαραίτητη ανασυγκρότηση;
    Αυτό που αναφέρετε είναι πολυετής διαδικασία. Και θα πρέπει στην Ελλάδα να γίνει αναδιάρθρωση του παραγωγικού δυναμικού. Να ξανασχεδιαστούν οι αναλογίες, ανάμεσα στις υπηρεσίες, στον πρωτογενή τομέα και στη βιομηχανία. Όπως και μέσα στις υπηρεσίες. Γιατί οι υπηρεσίες, τα χρόνια που πέρασαν, ήταν χαμηλής ποιότητας. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν, αλλά απαιτείται πολύς χρόνος. Και χρειάζεται να σχεδιαστεί βιομηχανική πολιτική με την ευρύτερη έννοια. Κάτι τέτοιο είναι υπόθεση ετών. Δεν έρχεται αυτομάτως με την αλλαγή του νομίσματος και την υποτίμηση. Η βραχυπρόθεσμη αλλαγή μπορεί να γίνει ταχύτατα με ό,τι υπάρχει. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να παράγουν τα προϊόντα, που δεν μπορούν να έρχονται από το εξωτερικό.

    Ποιοι τομείς μπορούν να λειτουργήσουν ως ατμομηχανή σ’ αυτή την ανάκαμψη της οικονομίας;

    Λέγονται πολλά και εύκολα για την ελληνική οικονομία. Προφανώς, έχουμε ορισμένα πλεονεκτήματα στην παραγωγή ενέργειας, καθαρής ενέργειας, στη ναυτιλία. Αυτά είναι τα προφανή. Η σύνθεση, όμως, των ελληνικών εξαγωγών, αν τη συγκρίνουμε με εκείνη των τουρκικών εξαγωγών, για παράδειγμα, που είναι υψηλές τα τελευταία χρόνια, παραμένει πολύ καλύτερη, όσον αφορά σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η Ελλάδα δεν είναι, δηλαδή, αυτό που έχουν κατά νουν πολλοί. Έχει αξιόλογο δυναμικό και τρόπους να παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Διότι έχει εκπαιδευμένα άτομα, όπως και σημαντικούς μηχανισμούς, που συμμετέχουν σ’ αυτό το γίγνεσθαι. Αλλά, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει η λογική να εμπιστευόμαστε τις δυνάμεις της αγοράς. Αυτό μόνο δεν είναι αρκετό. Μπορεί η χώρα να εισέλθει και σ’ αυτούς τους τομείς, γιατί έχει καταρτισμένο προσωπικό.
    Υπάρχουν σήμερα ορισμένοι οικονομολόγοι που λένε ότι είναι καλύτερο, για όλους αυτούς τους λόγους, να χρεοκοπήσουμε εντός του ευρώ, και να αφήσουμε τους Ευρωπαίους να δώσουν τη λύση και να οργανώσουν την ανασυγκρότησή μας, αντί να καταρρεύσουμε μόνοι μας εκτός ευρώ.

    Η Ελλάδα δεν θα αποκομίσει οφέλη, αν παραμείνει στη Νομισματική Ένωση και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών. Αλλά ούτε ισχύ θα αντλήσει από τη συμμετοχή της στα κοινοτικά όργανα. γιατί θα είναι ο παρίας της Ευρώπης. Είναι ήδη παρίας, αλλά αυτό θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Θα συνεχίσει δε να δέχεται την πίεση του ευρώ. Δεν θα έχει τα οφέλη, που θα προκύψουν από την αλλαγή του νομίσματος και των εργαλείων νομισματικής πολιτικής. Η αλλαγή των κοινωνιών γίνεται με δικές τους δυνάμεις, από τις ίδιες. Το να περιμένουμε άλλοι, από έξω, να έρθουν να μας σώσουν, είναι σφάλμα. Δεν θα το κάνουν ποτέ με όρους ευνοϊκούς για μας.

    Σύμφωνα με τις τελευταίες φήμες η Γερμανία σχεδιάζει μετά τις γαλλικές εκλογές την αποβολή της Ελλάδας και της Πορτογαλίας από το ευρώ. Τον «καυτηριασμό του προβλήματος» όπως λένε στη Φρανκφούρτη, για να σωθούν οι υπόλοιποι. Πρόκειται για την περίφημη διαμάχη μεταξύ Μέρκελ και Σόιμπλε. Αυτό το σχέδιο μπορεί να πετύχει;
    Είμαι βέβαιος ότι οι χώρες του πυρήνα έχουν μετανιώσει πολύ πικρά, επειδή δέχτηκαν στο ευρώ πολλές χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Έχουν μετανιώσει, ίσως, και επειδή δέχτηκαν την Ιταλία και την Ισπανία, Τα προβλήματα αυτών των χωρών είναι πολύ μεγάλα, και αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αντιμετωπίσιμα. Εδώ και πολύ καιρό δείχνουν ότι θα ήθελαν να φύγουν και η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Αν κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει χωρίς παράπλευρο κόστος, θα το είχαν κάνει προ πολλού. Αλλά το παράπλευρο κόστος και σήμερα παραμένει υψηλότατο. Το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο. Αν μια χώρα εγκαταλείψει το ευρώ και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών (ή αν αυτό γίνει από δύο χώρες), τότε μπορεί να ακολουθήσει και τρίτη χώρα. Το άμεσο επακόλουθο θα είναι να τρομοκρατηθούν οι αγορές, και να πάνε προς ασφαλέστερα ομόλογα. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και στον τραπεζικό τομέα. Θα αρχίσει η μεταφορά καταθέσεων, οπότε το πιστωτικό σύστημα θα εισέλθει εκ νέου σε περίοδο μεγάλης αστάθειας. Κατά συνέπεια, θεωρώ άκρως παρακινδυνευμένο, υπό τις σημερινές συνθήκες, τον τρόπο παρέμβασης που σχεδιάζουν στη Φρανκφούρτη. Με τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της η ΕΚΤ, θα αντεπεξέλθει σε ορισμένες απ’ αυτές τις πιέσεις. Εντούτοις, το όλο σχέδιο εκτιμώ ότι είναι πολύ παρακινδυνευμένο.

    Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

    Καλύτερα από τώρα ελεύθερη ζωή…

    Μέσα στις σχολικές αίθουσες, όπου η πλήξη και η μονοτονία υπενθυμίζουν στους μαθητές το επαγγελματικό μέλλον που τους περιμένει, όπου οι βαθμολογίες, οι εξετάσεις και τα διαγωνίσματα ορίζουν τον χρόνο που περνάει, υπάρχει και ένας άλλος χρόνος, που πλημμυρίζεται από σκέψεις για ελευθερία και εξέγερση, για έρωτα και ζωή. Κι όταν κάποιος καθηγητής τύχει να μιλάει για «επαναστάσεις» στο μάθημα της ιστορίας, αυτή η λέξη ακούγεται σα μουρμουρητό, σαν απολιθωμένη εικόνα, στεγνή κι έρημη από νοήματα. Κι όσο για εκείνη τη χιλιοειπωμένη φράση «επανάσταση του 1821», φορτωμένη με ψεύτικες αφηγήσεις και σκόπιμες παρανοήσεις, το μόνο που φέρνει στο μυαλό είναι κάτι ξεχασμένα κάδρα με γραφικούς φουστανελάδες, με λοφία, τσαρούχια και μουστάκες, που μας κοιτάνε γεμάτοι καμάρι και ηρωισμό. Γιατί αυτοί «σκότωσαν τους κακούς τούρκους, τους άπιστους εχθρούς», όπως προσπαθούν να μας διδάξουν. Πάντα έτσι ατσαλάκωτοι, με κατάλευκες πεντακάθαρες στολές, σα να τις πήραν μόλις απ’ το καθαριστήριο, μοιάζουν υπεράνθρωποι, που μπαίνουν στο απυρόβλητο.
    Ποιοι ήταν τέλος πάντων αυτοί και τι ζητούσαν; Ποια επανάσταση έκαναν και απέναντι σε ποιους; Γιατί η λέξη επανάσταση κυκλοφορεί πολύ τελευταία. Ακόμη και οι εταιρείες λένε στα διαφημιστικά τους ότι φέρνουν επανάσταση στην κινητή τηλεφωνία ή στο πλύσιμο των ρούχων ή στις τραπεζικές συναλλαγές. Ακόμη και οι συνταγματάρχες, που εγκατέστησαν το 1967 στην ελλάδα τη δικτατορία τους, επανάσταση την αποκαλούσαν. Δεν έχει νόημα να δίνουμε ξερούς ορισμούς στις λέξεις, έχει όμως σημασία να κρατάμε ζωντανό το νόημά τους, για να μην μπορεί να το κακοποιήσει και να το παραποιήσει κανένας δικτάτορας και κανένας διαφημιστής. Για να μην πέφτουμε πάντοτε στα ίδια λάθη, να μην καταφέρνει η κάθε εξουσία να επιδιώκει συμβιβασμούς με ανταλλάγματα, χρειαζόμαστε τη μνήμη. Είναι απαραίτητο να βλέπουμε τι έγινε στο παρελθόν, ώστε να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Ο καθένας πάντοτε έχει να πει τη δική του εκδοχή για το πώς συνέβησαν τα γεγονότα· γι’ αυτό όσοι λένε πως αυτοί ξέρουν τη μία και μόνη αλήθεια, αυτοί είναι που θα ξεκινήσουν την ιστορία τους από ένα ψέμα.
    Αυτό το κείμενο λοιπόν δεν έχει ως στόχο να δηλώσει τη μία και μόνη αλήθεια ούτε θέλει να δώσει ηθικά διδάγματα∙ σκοπός του είναι να ψηλαφίσει κάποιες πλευρές εκείνης της περιβόητης «επανάστασης του 1821». Πράγματι τότε κάποιοι άνθρωποι εξεγέρθηκαν στην εξουσία που τους καταπίεζε, αλλά τα γεγονότα δεν συνέβησαν τόσο απλοϊκά όσο παρουσιάζονται. Δεν εξεγέρθηκαν οι «καλοί έλληνες» απέναντι στους «κακούς τούρκους», αλλά καταπιεσμένοι άνθρωποι από διάφορα φύλα απέναντι στους καταπιεστές τους, που μπορεί πολλές φορές να ήταν και κοινής καταγωγής. Ο ένοπλος αγώνας του 1821 δεν είχε χαρακτήρα φυλετικού ανταγωνισμού, αλλά αφορούσε αγώνα σκλάβων απέναντι σε τυράννους. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι είχε έντονα στοιχεία κοινωνικής απελευθέρωσης. Το γεγονός ότι αργότερα η οικονομική ελληνική ελίτ επέβαλε – σε συνεργασία βέβαια με τα κράτη της Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας – το «ελληνικό έθνος» και κράτος δεν αναιρεί τα ειλικρινή κίνητρα των αγωνιστών. Ο όρος «ελληνικός/η» χρησιμοποιείται εδώ για να δηλώσει τα διάφορα ελληνικά φύλα που μιλούσαν κοινή γλώσσα και συνήθως – δίχως όμως να αποτελεί δεδομένο – είχαν κοινή ή συγγενική θρησκευτική πεποίθηση, ήθη και έθιμα. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τις άλλες φυλετικές ομάδες, που κατοικούσαν τότε στον σημερινό ελλαδικό χώρο. Σε καμία περίπτωση δεν συγχέουμε την ελεύθερη κοινωνική οργάνωση των ανθρώπων σε φυλές πριν την εμφάνιση των κρατών, με την επιβολή των εθνοτήτων από τους εξουσιαστές. Τα ζητήματα όμως αυτά είναι πολυσύνθετα και είναι βέβαιο πως αποτελούν αντικείμενο ευρύτερης ανάλυσης και επιχειρηματολογίας, κάτι που είναι αδύνατον να συμβεί στα πλαίσια αυτού του κειμένου.
    Τα εθνικά κράτη δεν ήταν πάντοτε δεδομένα. Εμφανίστηκαν με πρωτόλεια μορφή περίπου τον 16ο αιώνα, καθιερώνοντας εθνικές σημαίες, εθνικούς ύμνους, εθνική λογοτεχνία, ιστορία κλπ. Με το να επαναλαμβάνονται αυτοί οι μύθοι για τα κράτη διαρκώς (στο σχολείο και παντού) παγιώθηκαν σαν μοναδικές αλήθειες. Με την ίδια λογική οι κυρίαρχες δυνάμεις του 19ου αιώνα αποφάσισαν – στο πλαίσιο της τότε αναδιάταξης της κυριαρχίας στην ανατολική μεσόγειο και τα βαλκάνια – να κατακερματίσουν την οθωμανική αυτοκρατορία. Δημιούργησαν έτσι κρατίδια-φέουδα, των οποίων ο έλεγχος θα ήταν ευκολότερος.
    Θεωρείται πλέον δεδομένο στην ελληνική εκπαίδευση ότι στο σημερινό ελλαδικό χώρο ζούσαν μόνο έλληνες αδιάκοπα από την αρχαιότητα και το βυζάντιο, που κάποια στιγμή υποδουλώθηκαν στους τούρκους. Κι όμως σε αυτό τον χώρο ζούσαν εδώ και αιώνες και άλλα φύλα (αλβανοί, τούρκοι, σλάβοι, αρμένιοι, εβραίοι και άλλοι). Επίσης, το ό,τι κάποιος ήταν έλληνας ή σλάβος ή οποιασδήποτε άλλης καταγωγής δε σήμαινε πως ήταν και εναντίον των τούρκων κυριάρχων, όπως και το ό,τι ήταν τούρκος δε σήμαινε πως ήταν κυρίαρχος. Η πείνα και η φτώχεια δεν ήταν «προνόμιο» μιας συγκεκριμένης σκλαβωμένης φυλής. Εξαθλιωμένο ήταν επίσης και το μεγαλύτερο μέρος των τούρκων, μιας και ένα μικρό μόνο μέρος του πληθυσμού σχετίζονταν άμεσα με την οθωμανική κυριαρχία (κυβερνητικοί αξιωματούχοι, φοροεισπράκτορες, δυνάμεις καταστολής), τους λακέδες της και την οικονομική ελίτ. Η εξουσία δεν ενδιαφέρεται για την καταγωγή των εξουσιαζόμενων, αρκεί να είναι κανείς πρόθυμος να την υπηρετήσει. Ένας ολόκληρος συρφετός προεστών, δραγουμάνων, φαναριωτών, υψηλόβαθμων ιερέων ενδιαφέρονταν αποκλειστικά και μόνο για πλουσιοπάροχα νταλαβέρια με την εξουσία, στηρίζοντας το Οθωμανικό κράτος.
    Σταδιακά οι μύθοι έγιναν αυταπόδεικτες «αλήθειες». Μετά από δεκαετίες πειραματισμών της εξουσίας η «πολιτική σταθερότητα», η δημοκρατία, οι εκλογές εμφανίζονται πως είναι τόσο απαραίτητες όσο και ο αέρας που αναπνέουμε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι εξουσιαστές προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά και ότι θα πρέπει ακόμη και να σκοτώσουμε ή να σκοτωθούμε για τις «αλήθειες» τους, αν κρίνουν πως χρειάζεται. Η πατρίδα και η εθνική ενότητα έγιναν αιτίες πολέμου λες και ήταν κάτι φυσικό. Πίσω από αυτές δημιουργούνταν οι κατάλληλες συνθήκες για επενδύσεις και επιβολή νόμων, που απλά έκαναν τους ισχυρούς ισχυρότερους και φρόντιζαν να κρατούν μεγάλο μέρος των ανθρώπων μακριά από την ελεύθερη γνώση, ώστε να ελέγχονται καλύτερα. Όσοι έθεταν το ζήτημα πως τα κράτη είναι μεγα-μηχανές υποδούλωσης των ανθρώπων και πρέπει να καταστραφούν αντιμετωπίστηκαν(και αντιμετωπίζονται) από τους κυρίαρχους ως ακραίοι, γραφικοί, εγκληματικά στοιχεία. Από την άλλη, οι «ρεαλιστικές λύσεις» επέβαλαν ως μόνο δρόμο για προσωπική ευτυχία τον οικονομικό πρωταθλητισμό και την ιδιοκτησία, σα να υπάρχει μία συνταγή, για να γίνει κανείς ευτυχισμένος και όποιος δεν την εκτελέσει σωστά, θα ζει στο περιθώριο και στην απαξίωση.

    Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

    Στην Εθνική οι καταθέσεις των τριών συνεταιριστικών τραπεζών

    Στην Εθνική Τράπεζα περνά ο έλεγχος τωνκαταθέσεων ύψους 330 εκατ. ευρώ των τριώνσυνεταιριστικών τραπεζών (Αχαϊκή Συν.Π.Ε., Λαμίας Συν.Π.Ε. και Λέσβου-Λήμνου Συν.Π.Ε.), των οποίων η άδεια ανακλήθηκε τη Δευτέρα.
    Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΤτΕ:
    «Σε συνέχεια του από 19.03.2012 δελτίου Τύπου της Τράπεζας της Ελλάδος αναφορικά με τις συνεταιριστικές τράπεζες Αχαϊκή Συν.Π.Ε., Λαμίας Συν.Π.Ε. και Λέσβου-Λήμνου Συν.Π.Ε., των οποίων οι άδειες ανακλήθηκαν, ανακοινώνεται ότι η Τράπεζα της Ελλάδος διενήργησε, σύμφωνα με το άρθρο 63Δ του ν. 3601/2007 όπως ισχύει, την προβλεπόμενη σε αυτό διαγωνιστική διαδικασία για την εύρεση αναδόχου του συνόλου των καταθέσεων των παραπάνω συνεταιριστικών τραπεζών.
    Η ανάδοχος τράπεζα που προέκυψε από την εν λόγω διαδικασία είναι η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και ήδη έχει ξεκινήσει η οργάνωση της μεταφοράς των καταθέσεων.
    Με τη διαδικασία αυτή διασφαλίζονται στο ακέραιο όλες οι καταθέσεις του συνόλου των πελατών των τραπεζών αυτών. Η Εθνική Τράπεζα θα ενημερώσει με ανακοίνωσή της το κοινό για τις σχετικές λεπτομέρειες».
    Από την πλευρά τους οι εργαζόμενοι της Αχαϊκής Τράπεζας ευελπιστούν να απορροφηθούν σε θέσεις εργασίας σε υποκαταστήματα της Εθνικής

    Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

    Πόρισμα - σοκ για τη διαφθορά στους δήμους

    Καταπέλτης για τη διαφθορά που επικρατεί στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι το πόρισμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Αποκαλύπτει παρανομίες σε προσλήψεις, καταβολή αποζημιώσεων προς υπαλλήλους και ειδικούς συνεργάτες, χορήγηση επιδομάτων ευθύνης σε διευθυντές χωρίς προσόντα, επιχορηγήσεις σε φορείς, δαπάνες δημοσίων σχέσεων. Σε εκατομμύρια ευρώ ανέρχονται τα ποσά που σπαταλήθηκαν.
    Στην «πρωτοκαθεδρία» των παράτυπων δαπανών που αποπνέουν οσμή διαφθοράς εμφανίζονται για μία ακόμη φορά οι δήμοι σύμφωνα με έκθεση-σοκ του Ελεγκτικού Συνεδρίου η οποία αναφέρεται στον έλεγχο δαπανών και εσόδων του συνόλου του Δημοσίου.
    Περίπου τα μισά από τα εντάλματα πληρωμής που δεν εγκρίθηκαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο αφορούν δαπάνες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
    Συγκεκριμένα, επιστράφηκαν στους... αποστολείς 7.264 εντάλματα πληρωμής που είχαν εκδώσει δήμοι και νομαρχίες και αφορούσαν δαπάνες 77,7 εκατ. ευρώ σε σύνολο 14.947 ενταλμάτων από το σύνολο των δημόσιων υπηρεσιών (ΝΠΔΔ, υπουργεία) που δεν εγκρίθηκε η εκταμίευσή τους.
    Σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2009, δεν εγκρίθηκαν δαπάνες στους ΟΤΑ α' και β' βαθμού οι οποίες αφορούσαν παράνομες προσλήψεις, καταβολή παράνομων αποζημιώσεων σε υπαλλήλους και ειδικούς συνεργάτες δήμων, μη νόμιμη καταβολή επιδομάτων ευθύνης σε διευθυντές που δεν είχαν τις προϋποθέσεις να τοποθετηθούν σε θέσεις ευθύνης, καθώς και παράνομες υπερωρίες.
    Μία μεγάλη κατηγορία περιπτώσεων δαπανών στους ΟΤΑ που δεν εγκρίθηκαν αφορά επιχορηγήσεις σωματείων για δραστηριότητες άσχετες με τους σκοπούς τους, δαπάνες δημοσίων σχέσεων, εθιμοτυπίας και βραβείων, παράθεση γευμάτων, δεξιώσεων, φωτογραφιών, προμήθειας λουλουδιών και καταχωρίσεων σε τοπικές εφημερίδες.
    Εξοδα που προκαλούν ακόμα και έναν χρόνο πριν από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, αφού υπήρχε θεσμικό πλαίσιο που έθετε όρους στις δαπάνες δημοσίων σχέσεων.
    Και στην τηλεόραση
    Οπως αναφέρει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καταγράφηκαν φαινόμενα δαπανών για τηλεοπτική προβολή των δήμων από τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, ενώ από την απόφαση ανάθεσης και την εκκαθάριση δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί σαφώς αν εξυπηρετούσαν λειτουργικές ανάγκες των δήμων.
    Παράλληλα καταγράφηκαν και 130 χρηματικά εντάλματα συνολικού ποσού ευρώ 4.765.788,99, τα οποία εξοφλήθηκαν με ευθύνη των δημάρχων των δήμων ή προέδρων κοινοτήτων παρά τη γνωμοδότηση των αρμόδιων υπηρεσιών ότι οι συγκεκριμένες δαπάνες δεν είναι σύννομες.
    Το Ελεγκτικό Συνέδριο άσκησε ειδικό κατασταλτικό έλεγχο κατά προτεραιότητα για τα συγκεκριμένα εντάλματα και έγιναν οι νόμιμες ενέργειες για να εισπραχτούν τα ποσά που δόθηκαν παρανόμως.
    Σημαντικό στοιχείο για την ασύδοτη λειτουργία αρκετών δημάρχων αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπέβαλαν σε αρκετές περιπτώσεις για προσυμβατικό έλεγχο στο Ελεγκτικό Συνέδριο, εντάλματα για προμήθειες που ξεπερνούσαν το 1 εκατ. ευρώ (όπως προβλέπει ο νόμος) με αποτέλεσμα να ακυρώνονται οι συμβάσεις.
    Η έκθεση καταγράφει επίσης ότι οι δήμοι καθυστερούν να εισπράξουν νομοθετημένους πόρους (φόρους και τέλη), καθώς και βεβαιωμένες απαιτήσεις. Με το θεσμικό πλαίσιο που ίσχυε πριν από τον «Καλλικράτη», μπορούσαν να μεταφέρουν δαπάνες από έτος σε έτος ακόμα και πέραν της τετραετίας προκειμένου να εξυπηρετήσουν δημότες ή εταιρείες που χρωστούσαν στους ΟΤΑ.

    Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

    Κακοκυβερνησία ή ακυβερνησία;

    Του Σάββα Καλεντερίδη
    Οι μυστικές δημοσκοπήσεις που κρατούν στα συρτάρια τους τα κόμματα, δείχνουν ότι ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στα κόμματα εξουσίας, τα οποία χάνουν μεγάλο μέρος της εκλογικής δύναμης που είχαν συγκεντρώσει στις προηγούμενες γενικές εκλογές, ενώ άνοδο εμφανίζουν τα τρία κόμματα της αριστεράς, αλλά και η Χρυσή Αυγή, ενώ οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου εμφανίζουν αξιόλογη δυναμική.

    Κάνοντας μια απλή ανάγνωση των στοιχείων, διαπιστώνει κανείς ότι η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τα δυο κόμματα που χειρίστηκαν την εξουσία από το 1974 και εντεύθεν και υποτίθεται ότι έχουν ακόμη μια πρόταση εξουσίας, δεν είναι ικανά να πείσουν τους πολίτες ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη και την ψήφο τους, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα πιθανής ακυβερνησίας για την επόμενη ημέρα των εκλογών.
    Παίρνουμε το δικαίωμα να μιλούμε για πιθανή ακυβερνησία γιατί τα δυο παλιότερα κόμματα της αριστεράς περιορίζονται τόσα χρόνια σε στείρο και άγονο καταγγελτικό λόγο, ο οποίος δεν έχει τα χαρακτηριστικά μιας ουσιαστικής πρότασης εξουσίας. Κι αυτό γιατί το μεν ΚΚΕ, αφού αρνείται το παρόν σύστημα, δηλώνει ότι επιδιώκει αλλαγή και εγκαθίδρυση ενός νέου (;) συστήματος διακυβέρνησης, παραγωγής και διανομής του πλούτου, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται μεταξύ ενός ιδιότυπου κρατισμού και του νεφελώδους «είμαστε υπέρ της Ευρώπης των λαών και όχι των αγορών».
    Πέρα από τα ιδεολογικά ζητήματα, ένα επιπλέον στοιχείο που επιτείνει το διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο είναι οι υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει ως χώρα με την υπογραφή του Μνημονίου-2, το οποίο στηρίζουν και δηλώνουν ότι θα στηρίξουν μετεκλογικά η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι θα απαλλάξουν τη χώρα απ’ αυτό, ενώ η ΔΗΜΑΡ προτιμά τα ήξεις αφίξεις;
    Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τα στοιχεία που συνιστούν το πολιτικό αδιέξοδο, θα λέγαμε ότι τα δυο κόμματα εξουσίας έχουν σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας, ενώ τα κόμματα της αριστεράς, με την αντιπολιτευτική τους στάση και τον εν γένει πολιτικό τους λόγο, φαίνεται ότι δεν είναι σε θέση να συγκροτήσουν μια αξιόπιστη πρόταση εξουσίας.
    Για να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση και να ξεπεραστεί το διαφαινόμενο αδιέξοδο, κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα θα πρέπει η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ να κάνουν ριζοσπαστικές κινήσεις για να ανακτήσουν τη χαμένη αξιοπιστία τους και να κερδίσουν και πάλι το λαό ή τα τρια κόμματα της αριστεράς να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να βρουν έναν κοινό τόπο ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας για τον τόπο.
    Όσον αφορά την πρώτη περίπτωση, η Νέα Δημοκρατία ταλανίζεται κυρίως από δυο πράγματα. Το ένα είναι το αποτυχημένο και διεφθαρμένο παλιό, το οποίο όχι μόνο δεν λογοδότησε ποτέ και δεν έκανε αυτοκριτική στο εσωτερικό του κόμματος και μπροστά στο λαό για τα λάθη και τις λαθροχειρίες της περιόδου 2004-2009, αλλά ήδη ανέλαβε κύρια πόστα και είναι και πάλι έτοιμο για την καταστροφική του δράση την επόμενη μέρα, μειώνοντας σημαντικά το πολιτικό κεφάλαιο που συγκέντρωσε ο Αντώνης Σαμαράς, όταν βρήκε το θάρρος και τα έβαλε με το απολύτως διεφθαρμένο «σύστημα Μητσοτάκη», μέρος του οποίου φιλοξενεί ακόμα στις τάξεις του κόμματός του.
    Το άλλο είναι η διαχείριση της αντίφασης και της σύγχυσης που προκαλεί στους πολίτες το όχι στο Μνημόνιο-1 και το ναι στο Μνημόνιο-2. Ακόμα και στην περίπτωση που δεχτεί κανείς ότι για αντικειμενικούς λόγους και για να αποφύγει η χώρα μια εθνική καταστροφή, όπως η επιστροφή στη δραχμή, ήταν επιβεβλημένο το ναι στο Μνημόνιο-2, θα έπρεπε να σκεφθούν καλά και να υπολογίσουν εκεί στη Συγγρού ότι θα έπρεπε να προηγηθεί συζήτηση επί του θέματος στη βάση και στα όργανα, και ότι οι πολίτες δεν είναι «γουρούνι στο σακκί», όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Αν για λόγους έλλειψης πολιτικής παράδοσης δεν έγινε ο διάλογος με τους πολίτες και την κομματική βάση, θα μπορούσε να έχει γίνει σοβαρός διάλογος τουλάχιστον στην κοινοβουλευτική ομάδα, για να αναλάβει αυτή με τη σειρά της να πείσει τους πολίτες για τους λόγους που επέβαλλαν το ναι. Όμως, ούτε αυτό έγινε, με αποτέλεσμα την ημέρα της ψηφοφορίας να κινδυνεύσει να διαλυθεί η κοινοβουλευτική ομάδα και μια ντουζίνα διαγραμμένων βουλευτών για το ως άνω θέμα να οδεύουν προς τους Ανεξάρτητους Πολίτες του Πάνου Καμμένου, με σοβαρές συνέπειες για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

    Τί να πει κανείς για το ΠΑΣΟΚ! Οι πολιτικά κωμικοτραγικές φιγούρες που αποπειράθηκαν να διεκδικήσουν τη θέση του υποψηφίου αρχηγού και οι αγκυλώσεις στο καταστατικό, που αντί να προάγουν περιορίζουν το διάλογο και τη δημοκρατία, δημιούργησαν την τραγέλαφο του ενός υποψηφίου για την αρχηγία, δίνοντας τη χαριστική βολή σε ένα απολύτως διεφθαρμένο κόμμα-πτώμα, τα μέλη του οποίου μπορεί να τα κατηγορήσει κανείς για πολλά, αλλά όχι για συμπάθεια σε πρακτικές τύπου Στάλιν, Τσαουσέσκου και Μουσολίνι.

    Και μια που αναφερθήκαμε σε καθεστώτα και ιδεολογίες ποσοστών 95%, να δούμε κατά πόσο είναι πιθανό το ενδεχόμενο τα κόμματα της αριστεράς να αλλάξουν τις θέσεις τους και να συγκροτήσουν μια αξιόπιστη πρόταση εξουσίας. Το ΚΚΕ, που έχει το θάρρος να υπερασπίζεται μέχρι σήμερα τον Στάλιν, χρόνια τώρα κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτέλεσε το δεκανίκι των δυνάμεων που εγκλώβισαν τη χώρα και τους εργαζομένους στη μέγγενη του Μάαστριχτ και της ευρωζώνης. Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ, που αν δεχτούμε οτι αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού, θα πρέπει να τρέφει μια συμπάθεια προς τον Τσαουσέσκου, που φιλοξενούσε επί πολλά χρόνια την ηγεσία του στ Βουκουρέστι, κατηγορεί το ΚΚΕ ότι αποτελεί το δεκανίκι του συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, αφού με τη στάση του δεν επιτρέπει την γιγάντωση του λαϊκού κινήματος. Αν και στην πολιτική όλα είναι πιθανά, η σύγκλιση στα κόμματα της αριστεράς και η συγκρότηση μετώπου ή πρότασης εξουσίας, με βάση τις μέχρι τώρα ενδείξεις, δεν φαίνεται πιθανό ενδεχόμενο.
    Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες πτυχές στις οποίες θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς, όμως το τελικό συμπέρασμα δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει. Όλα δείχνουν ότι συγκεντρώνονται στον ορίζοντα τα σύννεφα της ακυβερνησίας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για μια χώρα που έχει διαλυμμένο κρατικό μηχανισμό, διαλυμμένη κοινωνία, διαλυμμένη οικονομία και σοβαρότατες υποχρεώσεις που απορρέουν από την υπογραφή του Μνημονίου-2 και το αγγλικό δίκαιο, που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

    Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

    Γιατί Πολεμάω για Κοινωνική Συμφιλίωση*

    Του Βασίλειου Μαρκεζίνη
    Ακαδημαϊκός
    Η χώρα μας βιώνει μια πρωτοφανή κρίση. Παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις που ακούμε συχνά από τον πρωθυπουργό αλλά και από όλα τα κυβερνητικά στελέχη, θεωρώ ότι όλοι τους ξέρουν καλά ότι δεν λένε όλη την αλήθεια στον λαό. Αυτό ισχύει και για τις πρόσφατες ανακοινώσεις σχετικά με τις υποτιθέμενες θετικές συνέπειες της εφαρμογής του PSI, το οποίο οι αγορές, αν μη τι άλλο, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν με την αισιοδοξία που εκφράζει ο Έλληνας πρωθυπουργός (βλ. The Times, 20 Μαρτίου 2012, σ. 50).

    Η Ελλάδα λοιπόν βρίσκεται σε κρισιμότατη κατάσταση, η οποία, σύμφωνα με πολλούς ξένους παρατηρητές και αξιωματούχους, είναι πολύ πιθανό να επιδεινωθεί. Η ύφεση, που άγγιζε το 7,5% το τελευταίο τρίμηνο του 2011 και, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα παραμείνει στο 4-5% (αν όχι και περισσότερο) στη χρονιά που διανύουμε. Η ανεργία αναμφισβήτητα θα αυξηθεί. Το κόστος ζωής, ομοίως, θα ανέβει. Τα εισοδήματα των πολιτών, από την άλλη πλευρά, θα μειωθούν δραστικά. Οι συντάξεις έχουν σχεδόν μηδενισθεί και ως μοντέλο βιωτικού επιπέδου οι Ευρωπαίοι φίλοι μας μας επιβάλλουν αυτό της Βουλγαρίας ή και της Ρουμανίας, λύση που χαροποιεί μερικούς επιχειρηματίες μας! Η αγορά θα στεγνώσει από ρευστό. Μόνον οι τράπεζες θα...καταφέρουν να ανακεφαλαιοποιηθούν έχοντας παντού στον κόσμο μεταβληθεί στο ασθενέστατο σημείο το σύγχρονου καπιταλισμού. Έτσι, τα όποια κονδύλια βρεθούν για δημόσια έργα θα κάνουν – κυρίως - ακόμη πλουσιότερους ορισμένους πλούσιους επιχειρηματίες, οι οποίοι, απλώς, θα εκμεταλλευθούν την εργασία ενός απίστευτα κακοπληρωμένου εργατικού δυναμικού.
    Επιπλέον, όμως, όπως και οι περισσότεροι ξένοι σχολιαστές, προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι η κυβέρνηση θα μπορέσει να εκπληρώσει τους όρους που της επέβαλαν. Η σχεδιαζόμενη αλλά αμφιλεγόμενη «άσκηση σωτηρίας» μπορεί να μην τελεσφορήσει. Πολλοί ξένοι ειδικοί πιστεύουν ότι η χρεοκοπία δεν θα αποφευχθεί. Η έξοδος από το ευρώ, επίσης, δεν μπορεί να αποκλειστεί ως ενδεχόμενο, απλώς έχει αναβληθεί. Και η έξοδος αυτή - δεν πρέπει να το ξεχνάμε - δεν αποτελεί ζήτημα επιλογής για τους Έλληνες, αλλά μια εξέλιξη την οποία τεχνηέντως θα επιβάλουν οι ξένοι όταν θα έχουν πια απηυδήσει πλήρως με τη χώρα μας! Ακόμη πιο ανησυχητικό όμως είναι το τι θα γίνει όταν ξεσπάσει η (σχεδόν αναπόφευκτη) κοινωνική αναταραχή στους δρόμους και πώς (ή μάλλον αν) θα σταθεί δυνατόν να αποτραπεί. Γιατί προσοχή: με το να λέμε ότι αυτή πηγάζει από μερικούς αριστερούς ή κουκουλοφόρους δεν είμεθα μόνο υπεύθηνοι αυταπάτης αλλά και απάτης!

    ---------------------------

    Τα άτομα που «ενορχήστρωσαν» αυτή την πορεία, τις συνέπειες της οποίας σύντομα θα βιώσουμε ακόμη πιο έντονα, είναι οι ορισμένοι αποτυχημένοι πολιτικοί των ελληνικών κυβερνήσεων από το 2000 και μετά.

    Αυτή η ολέθρια πορεία, όμως, δεν θα ήταν δυνατόν να έχει καθοριστεί μόνον από τους ίδιους. Έτσι, οι πολιτικοί μας έλαβαν πολύτιμη βοήθεια από ευάριθμους (άπληστους λένε πολλοί) τραπεζίτες και επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν αρκούνται να βγάζουν χρήματα αλλά θέλουν επίσης να «κυβερνούν την Ελλάδα», καθώς και από μερικούς μεγιστάνες των ΜΜΕ, οι οποίοι έχουν μεταμορφώσει τις εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια σε μηχανές προπαγάνδας και παραπληροφόρησης.
    Η δυσπιστία των αναγνωστών και των τηλεθεατών απέναντι στα ΜΜΕ, την οποία περίτρανα αποδεικνύουν τα χαμηλά ποσοστά αναγνωσιμότητας και τηλεθέασης, δεν αποτελεί εντούτοις επαρκή τιμωρία για μια τέτοια συμπεριφορά! Έτσι, πολλές ελληνικές εφημερίδες είναι σήμερα οικονομικά υπερχρεωμένες, ενώ αρκετές άλλες μετά βίας καταφέρνουν να επιβιώσουν μοιράζοντας… δωρεάν DVD! Εκεί λοιπόν καταντήσαμε; Έμποροι παλαίων DVD να μας επιβάλλουν μαθήματα ηθικής και πολιτικής δεοντολογίας;
    Και σαν να με έφταναν όλα αυτά στα πρόσωπα μερικών από αυτούς τους μηχανορράφους των ΜΜΕ βρίσκουν ιδανικούς «συνεταίρους» ορισμένοι ξένοι παράγοντες οι οποίοι εποφθαλμιούν τους πόρους μας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο και ορυκτό πλούτο.
    Πρός τι μία τέτοια συντονισμένη μεγαλό-συνωμοσία; Και πως αποφεύγεται; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέλω να εξετάσω σ΄αυτό το δοκίμιο και, στο τελευταίο μέρος, να αναπτύξω μερικές ιδέες μου για περαιτέρω συζήτηση.

    ------------------------
    Καταρχάς, σκοπός των προαναφερθέντων κατεστημένων – και η χώρα μας δεν κυβερνάται από κατεστημένο αλλά από συντονισμένα κατεστημένα - είναι να χρησιμοποιήσουν τις επερχόμενες εκλογές για να διαιωνίσουν το status quo. Είναι άλλωστε διάχυτος ο φόβος ότι μερικά από αυτά μπορεί και να καταφύγουν σε εκβιασμούς, δωροδοκίες, παραπληροφόρηση και προπαγάνδα για να επιτύχουν τον στόχο τους. Το κεντρικό επιχείρημά τους θα φέρει τους ψηφοφόρους αντιμέτωπους με το δίλημμα: «θέλετε ή δεν θέλετε να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» Εξαιρουμένου του ΚΚΕ, δεν γνωρίζω άλλο κόμμα το οποίο να δηλώνει αντίθετο με την παραμονή μας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό που λένε σήμερα ακόμη και τα κόμματα της Αριστεράς είναι ό,τι ακριβώς ισχυρίζεται (ορθώς) η Δεξιά τα τελευταία δύο χρόνια: «Θέλουμε να βρούμε έναν τρόπο επαναδιαπραγμάτευσης». Εκτός τούτου, σας επαναλαμβάνω: στο τέλος η απόφαση αν μείνομε δεν θα είναι δικία μας αλλά δικία τους! Ό,τι έγινε το τελευταίο χρόνο δείχνει ότι οι ενέργιες των Ευρωπαίων αποσκοπούσαν να προστατεύσουν τα δικά των συμφέροντα και μόνο παρεμπιπτόντως τα δικά μας!
    Θα εξετάσουμε άραγε σοβαρά αυτό το επιχείρημα τους επόμενους δύο μήνες; Ή μήπως θα το απλουστεύσουμε λέγοντας: «Ή είστε μαζί μας ή σας θεωρούμε ότι είστε εναντίον μας»;
    Οι Έλληνες έχουν περάσει τους τελευταίους δεκαοκτώ τουλάχιστον μήνες με τέτοια ψευδοδιλήμματα που τους έθετε συστηματικά ο τύπος. Τρομοκρατημένοι από τα ΜΜΕ, υποχώρησαν κάθε φορά σ’αυτές τις πιέσεις. Θα υποχωρήσουν όμως και τώρα; Δεν θα μπορέσουν άραγε να καταλάβουν ότι αυτό το επιχείρημα αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής με σκοπό την αποδυνάμωση - μια και είναι αδύνατη η εξουδετέρωση - των κομμάτων της Αριστεράς; Εάν όμως υποχωρήσουν, αυτοί και μόνο θα φταίνε για τα δέκα (ή και περισσότερα) χρόνια δυστυχίας που τους περιμένουν, όπως και για την απώλεια των εθνικών πόρων τους, που επίσης τους περιμένει στο άμεσο μέλλον.

    Σε πολλούς ευσταθεί η άποψη ότι στη χώρα μας η δημοκρατία υπάρχει σήμερα μόνον εν μέρει. Παραδείγματος χάριν, το δικαίωμα της δημόσιων διαδηλώσεων αποτελεί αντικείμενο καθημερινής κατάχρησης χωρίς να αποφέρει κανένα αποτέλεσμα. Εντούτοις, το δικαίωμα καταστολής της δημόσιας διαμαρτυρίας αποτελεί αντικείμενο ακόμη μεγαλύτερης κατάχρησης, η οποία μάλιστα μερικές φορές συνοδεύεται και από πρωτοφανή άσκηση βίας ή ακόμη - όπως φημολογείται - και συγκαλυμμένη κρατική προβοκάτσια. Οι πολιτικοί μας παρεκτρέπονται, σε οικονομικό ή άλλο επίπεδο, αλλά τα ελληνικά ΜΜΕ σπανίως ερευνούν στον δέοντα βαθμό τις ενδείξεις αυτών των παρεκτροπών, ενώ οι ίδιοι οι πολιτικοί στο τέλος καταφέρνουν να απαλλαχθούν από κάθε ευθύνη χρησιμοποιώντας παρωχημένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Και σήμερα, μέσα από την τεχνητή επίταση της αντιαριστερής προπαγάνδας, βλέπουμε ένα τμήμα του πολιτικού κόσμου να προσπαθεί να κερδίσει μερικές ποσοστιαίες μονάδες στις δημοσκοπήσεις με κίνδυνο να αναζωπυρωθούν υπό δριμύτατη μορφή οι διχασμοί του Εμφυλίου Πολέμου. Κατά τα φαινόμενα, οι υστερόβουλοι αυτοί υπολογισμοί παραβλέπουν το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι, για πρώτη φορά, θα έχουν να επιλέξουν μέσα από μια σειρά μικρότερα κόμματα που θα διεκδικούν την ψήφο τους. Κατά κύριο λόγο, όμως, παραβλέπουν τη βαθιά δυσαρέσκεια του λαού για τα δύο μεγάλα κόμματα που έχουν (κακο)κυβερνήσει τη χώρα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια. Αυτή η δυσαρέσκεια αποφεύγεται με κομματικά τεχνάσματα;
    Τα αστικά κόμματα, καθώς και οι εφημερίδες που εξασφαλίζουν τη στήριξή τους, φέρουν κοινό μερίδιο ευθύνης για την επιδιωκόμενη αυτή πόλωση. Διότι, μπορεί, μετά τις εκλογές, τα κόμματα αυτά να αποδειχθούν ανίκανα να κυβερνήσουν (είτε μόνα τους είτε – πιθανότατα - υπό κάποια μορφή συνεργασίας) εάν έχουν ακυρώσει πλήρως την διάθεση συνεργασίας η ανοχής - τουλάχιστο σ’ ένα βαθμό - των αριστερών κομμάτων με το να τους κολλήσουν την ετικέτα των «επικίνδυνων εξτρεμιστών». Αντίθέτως, όλοι μας πρέπει να είμεθα έτοιμοι να συμπράξομε – έστω και χαλαρά - μαζί τους μέσα στο ευρύτερο δημοκρατικό πλαίσιο και για να εδραιώσομε ακόμη καλύτερα το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Εκτός τούτου, αυτή η ετικέτα των «επικίνδυνων εξτρεμιστών» θα είναι και άδική μια και πολλοί που θα ψηφίσουν αριστερίζοντα ή φιλελεύθερα κόμματα δεν θα είναι ούτε αριστεροί ούτε εξτρεμισταί αλλά άνεργοι, πεινασμένοι ή αδικημένοι μικρό-αστοί, συνταξιούχοι, νέοι άνεργοι, ακόμη και ... απογοητευμένοι νεοδημοκράται!
    Αυτή είναι η μια μεριά του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι σοβαρό μερίδιο της ευθύνης για μια βαθύτερη εθνική διχόνοια ανήκει την ίδια την Αριστερά, εφόσον, αντί να επιζητεί και αυτή τη συμφιλίωση ή τον εκσυγχρονισμό των ιδεών της, ενθαρρύνει την πολιτική σύγκρουση παρουσιάζοντας προγράμματα που, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τη διατύπωσή τους, παραμένουν προσκολλημένα σε μια εντελώς παρωχημένη αριστερή ρητορική. Ακόμη και η Εκκλησία, πραγματικός στυλοβάτης της κοινωνίας μας, απειλείται καθημερινά από μέλη του αριστερού κόσμου (άλλα όχι μόνο), αντί να αντιμετωπίζεται, από κοινού με την ιστορία και τον πολιτισμό μας, ως σημείο αναφοράς για το τι ήμασταν, τι είμαστε, και τι θα μπορούσαμε κάποτε να γίνουμε.
    Το ίδιο ισχύει για τον εθνικά αποκοδομητικό ρόλο που έπαιξαν αριστεροί συγγραφείς στην παραγωγή των νέων σχολικών εγχειριδίων του Δημοτικού σχολείου που εγράφησαν στη συνέχεια της απαράδεκτης συμφωνιάς Παπανδρεόυ-Τζέμ που κατέληξε - συχνά με Ελληνο-Κυπριακά χρήματα – στν εμφάνηση συγγραμμάτων που παρεποιήσαν τα δεινά του λαού και της Εκκλησίας μας κατά την διάρκεια της βάρβαρης τουρκοκράτιας και, αντιστρόφως, να ωραιοποιήσουν τους Ασιάτες κατακτητάς. Η προσπάθεια αυτή έτυχε ευρύτατης αποδοκιμασίας από διάφορα τμήματα της κοινωνίας μας και σήμερα πλέον φυτοζωεί παρα την υποστήρηξη οργανώσεων που πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανό το θνήσκοντα Ευρωπαϊκό «Ατλαντισμό». Αναμφισβήτητα όμως συνέβαλλε και αυτή στην εθνική αποσύνθεση, η αποφορά της οποίας έχει ήδη αρχίσει να γίνεται δυσβάσταχτη!

    Η συμφιλίωση λοιπόν είναι υποχρέωση όλων, δεξιών και αριστερών, για να υπάρξει η αναγκαία υποδομή για να ανακάμψει εθνικά και οικονομικά η βαρύτατα πάσχουσα πατρίδα μας. Καταδικάζομε λοιπόν όσους και όλους που δυσκολεύουν αυτή την πορεία, παρατείνοντας έτσι την κακουχία που πηγάζει από εθνικούς διχασμούς και κομματικούς φατριάσμους.
     

    ΒΙΝΤΕΟΘΗΚΗ

    AGIOS GR VIDEO

    Text

    AGIOS GR BLOG Copyright © 2009 Community is Designed by Bie