Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

    Έξοδος: οι πυραμίδες της Αιγύπτου χτίστηκαν απο τους Εβραίους!!!

    Καλά που το Χόλιγουντ (το μαγικό ραβδί) θα σου κανει και μαθήματα ιστορίας στους σινεμάδες νοητικου προγραμματισμού. Η ταινία η Έξοδος των Εβραίων που προβάλεται απο αυτές τις ημέρες στο εξωτερικό (και στην Ελλάδα;) παρουσιάζει τον επιούσιο λαο του Γιαχβέ κατα την φυγή του απο την Αίγυπτο.

    Οι Εβραίοι του Χόλιγουντ μας παρουσιάζουν την ιστορία των πυραμίδων σαν δικο τους κατασκεύασμα. Ναι ήταν δούλοι την εποχή των Φαραώ, και σαν δούλοι έχτιζαν τις πυραμίδες....λέγεται απο τους υπνωτιστες προγραμματιστές στην Έξοδο. Ειναι όμως ετςι;
    Οι πυραμίδες ειναι πολυ παλιότερα κατασκευάσματα....πως γίνεται τοτε αυτο; Ένας θεός μονο ξέρει. Υπάρχουν όμως και άλλες αποδείξεις οτι οι πυραμίδες χτίστηκαν απο γίγαντες. Σε αλλο αρθρο σας έχω καυτές και περισσότερες πληροφορίες οπως ποτε οι δημιουργοί της επιφάνειας σας άφησαν να μάθετε....η παγκοσμια ιστορία ειναι ενα απατηλό όνειρο για την μάζα...
    Οι πυραμίδες λοιπόν σε αυτην την ταινία χτίστηκαν απο τους Εβραίους. Χάχαχα!!!! Τωρα η Αίγυπτος απαγόρευσε την προβολή της ταινίας γιατι το ύπουλο και επικίνδυνο Χόλιγουντ λέει μπούρδες..

    Όχι, δεν είναι καθόλου τυχαία η φωτιά στο «Norman Atlantic»

    Όχι, δεν είναι καθόλου τυχαία η φωτιά στο «Norman Atlantic»… Δεν γίνεται κάθε φορά που η κυβέρνηση κινδυνεύει να μπαίνει κάπου φωτιά, να βγαίνουν οι τρομοκράτες, να ανακαλύπτεται η Αμφίπολη…

    Στη Νεότερη Ελλάδα όπου επικρατεί η άποψη της «Πολύς Ευρώπης» πάντα, εντελώς τυχαία μόλις κινδυνεύει η κυβέρνηση ή πρέπει να περαστεί άσφαιρα κάποιο μνημόνιο ή πολυνομοσχέδιο, συμβαίνει κάποιο γεγονός… Δυνατό γεγονός που τραβάει την προσοχή της κοινής γνώμης, που δυστυχώς με τη μεριά της συμμετέχει σε αυτό το δόλιο σχέδιο της εκάστοτε κυβέρνησης… Το οτιδήποτε όχι τυχαίο βαφτίζεται ξαφνικά θεωρία συνωμοσίας και η ζωή συνεχίζεται με τις κυβερνήσεις και τους κατέχοντες την εξουσία να περνούν αναίμακτα ότι βάναυσο, βάρβαρο και καταστροφικό για τη χώρα…
    Έτσι εντελώς τυχαία μετά το χθεσινό στημένο και τραγικό διάγγελμα του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κάνει τα πάντα για να παραμείνει στην εξουσία και να συνεχίσει να καίει την ίδια του την πατρίδα, τα ξημερώματα της Κυριακής ένα πλοίο έπιασε φωτιά… Και δυστυχώς για τον απλό κόσμο, που ελπίδα και ευχή μας είναι να εξέλθει του πλοίου σώος και αβλαβής, παίζεται ακόμα ένα σκληρό παιχνίδι σε βάρος του…
    Πόσα τυχαία γεγονότα δηλαδή να συμβαίνουν πια; Εντελώς τυχαία μόλις κινδυνεύει η κυβέρνηση ή πρέπει να περαστεί άσφαιρα κάποιο μνημόνιο ή πολυνομοσχέδιο; Τη Δευτέρα πραγματοποιείται η τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, με τα μέχρι τώρα προγνωστικά να στέλνουν την κυβέρνηση σπίτι της και τη διενέργεια εκλογών να βρίσκεται προ των πυλών… Κάτι έπρεπε να συμβεί… Κάπως η κυβέρνηση πρέπει να καλύψει το κάζο του Πρωθυπουργού… Κάπως έπρεπε ο κόσμος να στρέψει αλλού την προσοχή του και οι εξουσιαστές να λειτουργήσουν ελεύθερα για την υλοποίηση των σκοτεινών σχεδίων τους…
    Θεωρίες συνωμοσίας; Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση… Για ανατρέξτε στο κοντινό παρελθόν… Μόλις έπρεπε να χρειαστεί να ψηφιστούν μνημόνια, πολυνομοσχέδια και διάφορα άλλα πάντα σε βάρος της χώρας και του λαού, βγαίναν οι τρομοκράτες, γινόντουσαν σεισμοί και καταποντισμοί… Μέχρι και η Αμφίπολη, που την έχουν ανακαλύψει εδώ και αρκετά χρόνια, βγήκε και πάλι στην επιφάνεια λόγω των κυβερνητικών τερτιπιών… Και ας μην πιάσουμε και την αμαρτωλή υπόθεση του Σαμινα…
    Δυστυχώς για τον απλό κόσμο, που ελπίδα και ευχή μας είναι να εξέλθει του πλοίου σώος και αβλαβής, παίζεται ακόμα ένα σκληρό παιχνίδι σε βάρος του…
    hellasforce.com

    Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

    Η φωτιά στο Norman Atlantic και η αηδία των ΜΜΕ. Η εκμετάλλευση του πανικού και της απελπισίας

    Τα λάθη των ΜΜΕ ή η αλλιώς η εκμετάλλευση του πανικού και της απελπισίας.

    Σήμερα βλέποντας τα δύο ΜΜΕ (τηλεοπτικά) που έχουν πρωινή "ενημέρωση" πραγματικά αηδίασα.
    1ο λάθος : Εμφάνιζαν λάθος θέση στο πλοίο. Επειδή τα ηλεκτρικά του πλοίου έπεσαν και με αυτά και το σύστημα Γεωγραφικού Προσδιορισμού του MARINE TRAFFIC εμφάνιζαν το πλοίο λίγο βορειότερα της Κέρκυρας. Το ίδιο έκαναν και τα ηλεκτρονικά μέσα ανενημέρωσης. Ο μόνος του έπιασε σωστά τη θέση του πλοίου ήταν ο Αυτιάς και προς τιμήν του. Όμως το πλοίο βρισκόταν πολύ βορειότερα ΕΝΤΟΣ της θαλάσσιας περιοχής της Αλβανίας.
    2ο λάθος: Η περιοχή ανήκει στην Αλβανική Δημοκρατία και αυτή έχει υποχρέωση για έρευνα και διάσωση. Επέμβαση ξένης χώρας δεν επιτρέπεται χωρίς άδειας από το Υπουργείο Εσωτερικών της Χώρας, αλλιώς θεωρείτε επιθετική ενέργεια και άρνηση της κυριαρχίας. Θυμηθείτε το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουμε εδώ και χρόνια με την Τουρκία.
    3ο λάθος: Το πλοίο μπορεί να είχε ως επί το πλείστον Έλληνες, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Έχει Ιταλική σημαία και ιταλικό πλήρωμα.
    4ο λάθος και το μεγαλύτερο: Έβγαζαν στον αέρα τον απελπισμένο επιβάτη που βρισκόταν σε εμφανή πανικό. Αποτέλεσμα η μετάδοση του πανικού. Φυσικά ακολούθησε ένας πανικός στο τηλεφωνικό κέντρο του Λιμενικού που είχε πάρει φωτιά. Γραμμή να μην μπορούν να βγάλουν αυτοί που έχουν το πραγματικό πρόβλημα (βλέπε συγγενείς).
    Κλείνοντας το άρθρο θέλω να ενημερώσω όσο μπορώ ότι οι λιμενικές αρχές ξέρουν τη δουλειά τους και είμαι σίγουρος ότι θα την κάνουν σωστά. Η μετάδοση πανικού δεν βοηθά κανέναν. Το ξέρω ότι έρχονται εκλογές όμως αυτά είναι λεπτά ζητήματα. Το να σηκώνουμε άσχετα ελικόπτερα με 8 μποφόρ και πολεμικά αεροσκάφη, είναι μόνον για εκλογική κατανάλωση των άσχετων και τίποτα παραπάνω.
    ΥΓ Μπράβο στο ραδιόφωνο που έπιασε το θέμα πολύ σωστά και στη σωστή διάσταση του.

    ΣΟΒΑΡΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ;


    Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
    Σοβαρό επεισόδιο έγινε το πρωί, 27/12, στην θαλάσσια περιοχή των Ιμίων σύμφωνα με δημοσίευμα της ηλεκτρονικής σελίδας της τουρκικής εφημερίδας, Radikal.

    Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, δυο πλοία της ελληνικής ακτοφυλακής πλησίασαν στην περιοχή των Ιμίων όπου τρία τουρκικά αλιευτικά αλίευαν παράνομα μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Τα τουρκικά αλιευτικά αναγκάστηκαν με την πίεση των πλοίων της ελληνικής ακτοφυλακής να οπισθοχωρήσουν και να προσαράξουν στην τουρκική βραχονησίδα, Çavuş adası, ενώ είχαν ειδοποιηθεί τα πλοία της τουρκικής ακτοφυλακής που έσπευδαν στο επίμαχο σημείο.

    Όπως ισχυρίζεται η τουρκική εφημερίδα, τα πλοία της ελληνικής ακτοφυλακής που εντοπίστηκαν και από τα τουρκικά ραντάρ, μετά την επέμβαση των τουρκικών «ειδικών» πλοίων αναγκαστήκαν να απομακρυνθούν από την θαλάσσια περιοχή των Διδύμων. Η τουρκική επέμβαση έγινε από ένα «ειδικό» σώμα που έχει σχηματιστεί ειδικά για αυτές τις περιστάσεις.

    Στην επιστροφή τους στον ναύσταθμο του Aksaz, οι Τούρκοι ανέφεραν πως η αποστολή τους, δηλαδή η δια βίας απομάκρυνση των ελληνικών πλοίων της ακτοφυλακής εστέφθη με απόλυτη επιτυχία.
    Ανεξάρτητα αν όλα αυτά είναι στην ουσία τουρκικές παλάβρες, γεγονός είναι ότι την περίοδο αυτή όπως κάθε χρόνο διεξάγεται μεταξύ ελληνικών και τουρκικών αλιευτικών ο λεγόμενος «πόλεμος της τσιπούρας» και η θαλάσσια περιοχή των Ιμίων είναι στο προσκήνιο. Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι και το 1996 η κρίση είχε ξεσπάσει ακριβώς αυτή την περίοδο.
    Φαίνεται πως οι Τούρκοι δεν ξεχνούν τον καλό τους εαυτό και σε κάθε ευκαιρία προσπαθούν να επιβάλλουν τις παράνομες διεκδικήσεις τους στο ελληνικό Αιγαίο.
    Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε ;
    ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

    Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

    Οι πρώτες δύο ημέρες της ψυχής μετά το θάνατο – Τα τελώνια, οι σαράντα μέρες, και η Τελική Κρίση


    Από το βιβλίο του π. Σεραφείμ Ρόουζ.
    Οι πρώτες δύο ημέρες μετά το θάνατο.
    Για διάστημα δύο ημερών η ψυχή απολαύει σχετικής ελευθερίας και έχει δυνατότητα να επισκεφθεί τόπους που της ήτα προσφιλείς στο παρελθόν, αλλά την Τρίτη ημέρα μετακινείται σε άλλες σφαίρες.
    Εδώ ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης απλώς επαναλαμβάνει τη διδασκαλία που η Εκκλησία ήδη γνωρίζει από τον 4ο αιώνα, όταν ο άγγελος που συνόδευσε τον Αγ. Μακάριο Αλεξανδρείας στην έρημο, του είπε, θέλοντας να ερμηνεύσει την επιμνημόσυνη δέηση της Εκκλησίας για τους νεκρούς την Τρίτη ημέρα μετά θάνατο: «Όταν γίνεται η προσφορά της αναίμακτης θυσίας (μνημόσυνο στη θεία λειτουργία) στην Εκκλησία την τρίτη ημέρα, η ψυχή του κεκοιμημένου δέχεται από τον φύλακα άγγελο της ανακούφιση για τη λύπη που αισθάνεται λόγω του χωρισμού της από το σώμα… Στο διάστημα των δύο πρώτων ημερών επιτρέπεται στην ψυχή να περιπλανηθεί στον κόσμο, οπουδήποτε εκείνη επιθυμεί, με τη συντροφιά των αγγέλων που τη συνοδεύουν. Ως εκ τούτου η ψυχή, επειδή αγαπά το σώμα, μερικές φορές περιφέρεται στο οίκημα στο οποίο το σώμα της είχε σαβανωθεί, περνώντας έτσι δύο ημέρες όπως ένα πουλί που γυρεύει τη φωλιά του.
    Αλλά η ενάρετη ψυχή πλανιέται σε εκείνα τα μέρη στα οποία συνήθιζε να πράττει αγαθά έργα. Την τρίτη ημέρα, Εκείνος ο Οποίος ανέστη ο Ίδιος την τρίτη ημέρα από τους νεκρούς καλεί την ψυχή του Χριστιανού να μιμηθείτη δική Του ανάσταση, να ανέλθει στους Ουρανούς όπου θα λατρεύει το Θεό όλων.» Στην Ορθόδοξη νεκρώσιμη ακολουθία, ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός περιγράφει παραστατικά την κατάσταση της ψυχής η οποία, έχοντας μεν αφήσει το σώμα αλλά παραμένοντας στη γη, είναι ανίκανη να επικοινωνήσει με τους αγαπημένους της τους οποίους βλέπει: «Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζόμενη εκ του σώματος! Οίμοι, πόσα δακρύει τότε, και ουχ υπάρχει ο ελεών αυτήν! Προς τους αγγέλους τα όμματα ρέπουσα, άπρακτα καθικετεύει προς τους ανθρώπους τας χείρας εκτείνουσα, ουκ έχει τον βοηθούντα. Διό, αγαπητοί μου αδελφοί, εννοήσαντες ημών το βραχύ της ζωής, τω μεταστάντι την ανάπαυσιν, παρά Χριστού αιτησώμεθα, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος».
    Σε γράμμα του προς τον αδελφό μιας αποθνήσκουσας γυναίκας, ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος γράφει: «Η αδελφή σου δεν θα πεθάνει. Το σώμα του ανθρώπου πεθαίνει, αλλά η προσωπικότητά του συνεχίζει να ζει. Απλώς μεταφέρεται σε μια άλλη τάξη ζωής… Δεν είναι εκείνη που θα βάλουν στον τάφο. Εκείνη βρίσκεται σε έναν άλλο τόπο όπου θα είναι θα είναι ακριβώς το ίδιο ζωντανή όσο και τώρα. Τις πρώτες ώρες και ημέρες θα βρίσκεται γύρω σου. Μόνο που δεν θα λέει τίποτα και εσύ δεν θα μπορείς να την δεις. Θα είναι όμως ακριβώς εδώ. Να το έχεις αυτό στο νου σου. Εμείς που μένουμε πίσω θρηνούμε για τους κεκοιμημένους, όμως για εκείνους τα πράγματα είναι αμέσως πιο εύκολα. Είναι πιο ευτυχισμένοι στη νέα κατάσταση. Όσοι έχουν πεθάνει και κατόπιν επαναφέρθηκαν στο σώμα διαπίστωσαν ότι το σώμα ήταν μια πολύ στενάχωρη κατοικία. Και η αδελφή σου θα αισθάνεται έτσι. Είναι πολύ καλύτερα εκεί, και εμείς νοιώθουμε οδύνη σαν να της έχει συμβεί κάτι απίστευτα κακό! Θα μας κοιτάζει και σίγουρα θα μένει κατάπληκτη με την αντίδρασή μας».
    Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η ανωτέρω περιγραφή των πρώτων δύο ημερών του θανάτου αποτελεί γενικό κανόνα, ο οποίος κατά κανένα τρόπο δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις. Πράγματι τα περισσότερα παραδείγματα από την Ορθόδοξη γραμματεία, δεν συνάδουν με αυτόν τον κανόνα, και ο λόγος είναι φανερός: οι άγιοι, μην έχοντας καμιά απολύτως προσκόλληση στα εγκόσμια και ζώντας σε διαρκή προσδοκία της αναχώρησής τους για την άλλη ζωή, δεν ελκύονται καν από τους τόπους όπου έπρατταν τα αγαθά τους έργα αλλά ξεκινούν αμέσως την άνοδο τους στους Ουρανούς. Άλλοι, ξεκινούν την άνοδο τους πριν το τέλος των δύο ημερών για κάποιον ειδικό λόγο που μόνον η Θεία Πρόνοια γνωρίζει. Από την άλλη οι σύγχρονες «μεταθανάτιες» εμπειρίες, ατελείς καθώς είναι, ανήκουν όλες στον εξής κανόνα: η «εξωσωματική» κατάσταση αποτελεί μόνο το ξεκίνημα της αρχικής περιόδου ασώματης «περιπλάνησης» της ψυχής στους τόπους των επιγείων δεσμών της. Όμως κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει παραμείνει νεκρός για αρκετό χρονικό διάστημα, έστω μέχρι να συναντήσει τους αγγέλους που πρόκειται να τον συνοδεύσουν.
    Μερικοί επικριτές της Ορθόδοξης διδασκαλίας για την μετά θάνατον ζωή, θεωρούν ότι τέτοιες αποκλίσεις από το γενικό κανόνα για την μεταθανάτια εμπειρία αποδεικνύουν την ύπαρξη «αντιφάσεων» στην Ορθόδοξη διδασκαλία. Αυτοί οι επικριτές όμως είναι απλώς και μόνο προσκολλημένοι στις «κατά γράμμα» ερμηνείες. Η περιγραφή των πρώτων δύο ημερών, καθώς και των επομένων, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κάποια μορφή δόγματος. Είναι απλώς ένα «μοντέλο», το οποίο μάλιστα εκφράζει την πιο συνηθισμένη χρονική σειρά των εμπειριών της ψυχής μετά τον θάνατο.
    Οι πολλές περιπτώσεις, τόσο στην Ορθόδοξη γραμματεία όσο και στις αναφορές σύγχρονων σχετικών εμπειριών, όπου οι νεκροί έχουν στιγμιαία εμφανιστεί στους ζωντανούς μέσα στην πρώτη ή τις δύο πρώτες ημέρες μετά το θάνατο, μερικές φορές σε όνειρα, είναι παραδείγματα που επαληθεύουν το ότι όντος η ψυχή συνήθως παραμένει κοντά στη γη για κάποια σύντομη χρονική περίοδο. Κατά την τρίτη ημέρα, και συχνά πιο πριν, η περίοδος αυτή φθάνει στο τέλος της.
    Τα τελώνια
    Την ώρα αυτή (την τρίτη ημέρα), η ψυχή διέρχεται από λεγεώνες πονηρών πνευμάτων που παρεμποδίζουν την πορεία της και την κατηγορούν για διάφορες αμαρτίες, στις οποίες αυτά τα ίδια την είχαν παρασύρει. Σύμφωνα με διάφορες θεϊκές αποκαλύψεις υπάρχουν είκοσι τέτοια εμπόδια, τα επονομαζόμενα «τελώνια», σε καθένα από τα οποία περνά από δοκιμασία κάθε μορφή αμαρτίας.
    Η ψυχή αφού περάσει από ένα τελώνιο, συναντά το επόμενο, και μόνον αφού έχει διέλθει επιτυχώς από όλα τα τελώνια μπορεί αν συνεχίσει την πορεία της χωρίς να απορριφθεί βιαίως στη γέεννα. Το πόσο φοβεροί είναι αυτοί οι δαίμονες και τα τελώνια τους φένεται στο γεγονός ότι η ίδια η Παναγία, όταν πληροφορήθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ τον επικείμενο θάνατο Της, ικέτευσε τον Υιό Της να διασώσει την ψυχή Της από αυτούς τους δαίμονες και απαντώντας στην προσευχή Της, ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμφανίστηκε από τους Ουρανούς για να παραλάβει την ψυχή της Πάναγνου Μητρός Του και να την οδηγήσει στους Ουρανούς. Φοβερή είναι πράγματι, η τρίτη ημέρα για την ψυχή του απελθόντος, και για το λόγο αυτό η ψυχή έχει ιδιαίτερη ανάγκη τότε από προσευχές για την σωτηρία της. Σύντομα, μετά τον θάνατο, η ψυχή πράγματι βιώνει μια κρίση, τη Μερική Κρίση, ως τελική συγκεφαλαίωση του «αοράτου πολέμου» που έχει διεξαγάγει ή που απέτυχε να διεξαγάγει, στην επίγεια ζωή κατά τω πεπτωκότων πνευμάτων. Συνεχίζοντας την επιστολή του προς τον αδελφό της αποθνήσκουσας γυναίκας, ο Όσιος Θεοφάνης ο έγκλειστος γράφει: «Λίγο μετά το θάνατο, η ψυχή αρχίζει έναν αγώνα για να καταφέρει να διέλθει από τα τελώνια. Στον αγώνα της η αδελφή σου χρειάζεται βοήθεια! Θα πρέπει να στρέψεις όλη σου την προσοχή και όλη σου την αγάπη γι’ αυτήν στο πως θα την βοηθήσεις. Πιστεύω πως η μεγαλύτερη έμπρακτη απόδειξη της αγάπης σου θα είναι να αφήσεις την φροντίδα του νεκρού της σώματος στους άλλους, να αποχωρήσεις και, μένοντας μόνος σου οπουδήποτε μπορείς, να βυθιστείς σε προσευχή για την ψυχή της, για τη νέα κατάσταση στην οποία βρίσκεται και για τις καινούριες, απροσδόκητες ανάγκες της. Συνέχισε την ακατάπαυστη ικεσία σου στον Θεό για έξι εβδομάδες και περισσότερο. Όταν πέθανε η Οσία Θεοδώρα, το σακούλι από το οποίο πήραν χρυσό οι άγγελοι για να τη γλιτώσουν από τα τελώνια ήταν οι προσευχές του πνευματικού της πατέρα. Έτσι θα γίνει και με τις δικές σου προσευχές. Μην παραλείψεις να κάνεις όσα σου είπα. Αυτό είναι η πραγματική αγάπη.»
    Το «σακούλι» από το οποίο πήραν «χρυσό» οι άγγελοι και «εξόφλησαν τα χρέη» της Οσίας Θεοδώρας στα τελώνια έχει συχνά παρανοηθεί από κάποιους επικριτές της Ορθόδοξης διδασκαλίας. Μερικές φορές συγκρίνεται με τη λατινική έννοια του «πλεονάσματος χάριτος» των αγίων. Στην περίπτωση αυτή, τέτοιοι επικριτές ερμηνεύουν κατά γράμμα τα Ορθόδοξα κείμενα. Σε τίποτε άλλο δεν αναφέρεται το παραπάνω απόσπασμα παρά στις προσευχές της Εκκλησίας για τους αναπαυθέντες και ειδικότερα στις προσευχές ενός αγίου ανθρώπου και πνευματικού πατέρα. Είναι σχεδόν περιττό να πούμε ότι όλες αυτές οι περιγραφές έχουν μεταφυσική έννοια.
    Η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί τη διδασκαλία περί τελωνίων τόσο σημαντική, ώστε έχει συμπεριλάβει σχετικές αναφορές σε πολλές από τις ακολουθίες της, μερικές εκ των οποίων αναφέρονται στο κεφάλαιο περί τελωνίων. Ειδικότερα, η Εκκλησία θεωρεί ιδιαιτέρως απαραίτητο να συνοδεύει με αυτήν τη διδασκαλία κάθε τέκνο της που αποθνήσκει. Στον «Κανόνα για την Αναχώρηση της Ψυχής», που διαβάζεται από τον ιερέα στο νεκρικό κρεβάτι κάθε πιστού, υπάρχουν τα παρακάτω τροπάρια:
    «Καθώς φεύγω από τη γη, αξίωσέ με να διέλθω ανεμπόδιστα από τον άρχοντα του αέρα, το διώκτη και βασανιστή, εκείνον που ως άδικος ανακριτής στέκεται πάνω στους φοβερούς δρόμους». (4η Ωδή)
    «Ω Πανένδοξε Θεοτόκε, οδήγησέ με εις τους Ουρανούς, στα ιερά και πολύτιμα χέρια των αγίων αγγέλων ώστε, προστατευμένος μέσα στα φτερά τους, να μην αντικρύσω τη ρυπαρή, αποκρουστική και σκοτεινή μορφή των δαιμόνων». (6η Ωδή)
    «Ω Αγία Θεοτόκε, Εσύ η Οποία γέννησες τον Παντοδύναμο Κύριο, απομάκρυνε από εμένα τον άρχοντα των φοβερών τελωνίων, τον κυβερνήτη του κόσμου, όταν φθάσει η στιγμή του θανάτου μου, ώστε να Σε δοξολογώ αιωνίως». (8η Ωδή)
    Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα λόγια της Εκκλησίας προετοιμάζουν τον αποθνήσκοντα Ορθόδοξο Χριστιανό για τις δοκιμασίες που θα συναντήσει μπροστά του.
    Οι σαράντα ημέρες
    Κατόπιν, έχοντας επιτυχώς διέλθει από τα τελώνια και υποκλιθεί βαθιά ενώπιον του Θεού, η ψυχή για διάστημα τριάντα επτά επιπλέον ημερών επισκέπτεται τις ουράνιες κατοικίες και τις αβύσσους της κολάσεως, μη γνωρίζοντας ακόμα που θα παραμείνει, και μόνον την τεσσαρακοστή ημέρα καθορίζεται η θέση στην οποία θα βρίσκεται μέχρι την ανάσταση των νεκρών. Σίγουρα δεν είναι παράξενο ότι η ψυχή, έχοντας διέλθει από τα τελώνια και παύσει μια για πάντα κάθε σχέση με τα επίγεια, εισάγεται στον αληθινά άλλο κόσμο, σε ένα τμήμα του οποίου θα παραμείνει αιωνίως. Σύμφωνα με την αποκάλυψη του Αγγέλου στον Αγ. Μακάριο Αλεξανδρείας, η ειδική επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των απελθόντων την ένατη ημέρα μετά τον θάνατο (πέραν του γενικού συμβολισμού των εννέα αγγελικών ταγμάτων) πραγματοποιείται επειδή μέχρι τότε παρουσιάζονται στην ψυχή τα θαυμάσια του Παραδείσου, και μόνον κατόπιν αυτού, για το υπόλοιπο των σαράντα ημερών, της παρουσιάζονται τα μαρτύρια και τα φρικτά της κολάσεως, πριν τοποθετηθεί την τεσσαρακοστή ημέρα στη θέση στην οποία θα αναμένει την ανάσταση των νεκρών και την Τελική Κρίση.
    Θα πρέπει και πάλι να τονίσουμε ότι οι αναφερόμενοι αριθμοί αποτελούν γενικό κανόνα ή «μοντέλο» της μεταθανάτιας πραγματικότητας, και αναμφισβήτητα δεν ολοκληρώνουν όλες οι ψυχές των απελθόντων την πορεία τους ακριβώς σύμφωνα με τον «κανόνα». Γνωρίζουμε σαφώς ότι η Οσία Θεοδώρα, στην πραγματικότητα, ολοκλήρωσε το «γύρο της κολάσεως» ακριβώς την τεσσαρακοστή ημέρα, σύμφωνα με τη γήινη μέτρηση του χρόνου.

    Η κατάσταση των ψυχών μέχρι την Τελική Κρίση
    Μερικές ψυχές βρίσκονται (μετά τις σαράντα ημέρες) σε μια κατάσταση πρόγευσης της αιώνιας αγαλλίασης και μακαριότητας, ενώ άλλες σε μια κατάσταση τρόμου εξαιτίας των αιωνίων μαρτυρίων τα οποία θα υποστούν πλήρως μετά την Τελική Κρίση. Μέχρι τότε εξακολουθεί να υπάρχει δυνατότητα αλλαγής της κατάστασής τους, ιδιαιτέρως μέσω της υπέρ αυτών προσφοράς της Αναίμακτης Θυσίας (μνημόσυνο στη Θεία Λειτουργία), και παρομοίως μέσω άλλων προσευχών.
    Τα οφέλη της προσευχής, τόσο της κοινής όσο και της ατομικής για τις ψυχές που βρίσκονται στην κόλαση, έχουν περιγραφεί σε πολλούς βίους Αγίων και ασκητών καθώς και σε Πατερικά κείμενα.
    Στο βίο της μάρτυρος του 3ου αιώνα Περπετούας, για παράδειγμα, διαβάζουμε ότι η κατάσταση της ψυχής του αδελφού της Δημοκράτη της αποκαλύφθηκα με την εικόνα μιας στέρνας γεμάτης νερό, η οποία ήταν όμως τόσο ψηλά που δεν μπορούσε να τη φτάσει από τον ρυπαρό, καυτό τόπο όπου ήταν περιορισμένος. Χάρη στην ολόθερμη προσευχή της Περπετούας επί μία ολόκληρη ημέρα και νύχτα ο Δημοκράτης έφτασε τη στέρνα και τον είδε να βρίσκεται σε έναν φωτεινό τόπο. Από αυτό η Περπετούα κατάλαβε ότι ο αδελφός της είχε απελευθερωθεί από τα δεινά της κολάσεως. Στο βίο μιας ασκήτριας που πέθανε μόλις τον 20ο αιώνα αναφέρεται μια παρόμοια περίπτωση. Πρόκειται για τη Οσία Αθανασία (Αναστασία Λογκάτσεβα), πνευματική θυγατέρα του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Όπως διαβάζουμε στο βίο της: «Η Αναστασία είχε έναν αδελφό που τον έλεγαν Παύλο. Ο Παύλος κάποτε ήταν μεθυσμένος και κρεμάστηκε. Κι η Αναστασία αποφάσισε να προσευχηθεί πολύ για τον αδελφό της.
    Μετά το θάνατο του, η Αναστασία πήγε στο μοναστήρι Ντιβέγιεβο, του Οσίου Σεραφείμ, για να μάθει τι ακριβώς έπρεπε να κάνει, ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση του αδελφού της, ο οποίος έδωσε τέλος στη ζωή του με τρόπο δυσσεβή και ατιμωτικό… Ήθελε να συναντήσει την Πελαγία Ιβάνοβνα και να ζητήσει τη συμβουλή της… Η Αναστασία επισκέφθηκε την Πελαγία. Εκείνη της είπε να κλειστεί στο κελί της σαράντα μέρες, να προσευχηθεί και να νηστέψει για τον αδελφό της και κάθε μέρα να λέει εκατόν πενήντα φορές: «Υπεραγία Θεοτόκε, ανάπαυσον τον δούλον σου.»
    Όταν συμπληρώθηκαν οι σαράντα ημέρες, η Αναστασία είδε ένα όραμα. Βρέθηκε μπροστά σε μία άβυσσο. Στο βάθος της ήταν ένας βράχος από αίμα. Πάνω στο βράχο κείτονταν δύο άνδρες με σιδερένιες αλυσίδες στο λαιμό τους. Ο ένας ήταν ο αδελφός της.
    Η Αναστασία διηγήθηκε το όραμα στην Πελαγία και κείνη της είπε να συνεχίσει την νηστεία και την προσευχή.
    Τελείωσαν κι άλλες σαράντα ημέρες με νηστεία και προσευχή κι η Αναστασία είδε το ίδιο όραμα. Η ίδια άβυσσος κι ο βράχος πάνω στον οποίο βρίσκονταν οι δύο άνδρες με αλυσίδες στο λαιμό τους. Αυτή τη φορά όμως ο αδελφός της ήταν όρθιος. Περπατούσε πάνω στο βράχο, έπεφτε και ξανασηκωνόταν. Οι αλυσίδες ήταν ακόμα στο λαιμό του. Η Πελαγία Ιβάνοβνα, στην οποία κατέφυγε και πάλι η Αναστασία, της είπε να επαναλάβει την ίδια άσκηση για Τρίτη φορά.
    Όταν τελείωσε και το τρίτο σαρανταήμερο της νηστείας και της προσευχής, η Αναστασία ξαναείδε το ίδιο όραμα. Η ίδια άβυσσος, ο ίδιος βράχος. Τώρα όμως πάνω στο βράχο ήταν μόνο ένας άνδρας, αγνωστός της. Ο αδελφός της είχε απελευθερωθεί από τα δεσμά. Δε φαίνονταν πουθενά. Ο άγνωστος άνδρας ακούστηκε να λέει: «Είσαι τυχερός εσύ. Έχεις πολύ ισχυρούς μεσίτες στη γη.»
    Η Αναστασία ανέφερε στην Πελαγία Ιβάνοβνα το τρίτο όραμά της και εκείνη της απάντησε: «Ο αδελφός σου λυτρώθηκε από τα βάσανα. Δεν μπήκε όμως στη μακαριότητα του Παραδείσου.»
    Πολλά παρόμοια περιστατικά αναφέρονται σε βίους Ορθοδόξων Αγίων και ασκητών. Σε περίπτωση που κάποιος έχει την τάση να ερμηνεύει κατά γράμμα τέτοια οράματα, ίσως θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι βεβαίως οι εικόνες με τις οποίες εμφανίζονται τέτοια οράματα, συνήθως σε όνειρα, δεν «φωτογραφίζουν» κατ’ ανάγκη τον τρόπο ύπαρξης της ψυχής μετά τον θάνατο. Πρόκειται περισσότερο για εικόνες οι οποίες μεταβιβάζουν την πνευματική αλήθεια της βελτιώσεως της καταστάσεως της ψυχής στον άλλο κόσμο χάρη στις προσευχές εκείνων που παραμένουν στον κόσμο τούτο.

    Παγκόσμιος Τρόμος – Η Ρωσία σταματά τις εξαγωγές σιτηρών!

    Η κυβέρνηση της Ρωσίας, μιας χώρας που αποτελεί τον μεγαλύτερο εξαγωγέα δημητριακών του πλανήτη, θα επιβάλει δασμούς στις εξαγωγές αυτές, για να ανεβάσει τις τιμές των τροφίμων στις δυτικές αγορές και για να φέρει με την κίνηση αυτή σε δύσκολη θέση τις ΗΠΑ.

    Σημειώνεται ότι οι ΗΠΑ εισάγουν σιτάρι από την Ρωσία από τον καιρό της Σοβιετικής Ένωσης!
    Η αύξηση της τιμής των δημητριακών θα επιφέρει πληθωριστικές πιέσεις στις απόλυτα εξαρτημένες δυτικές αγορές.
    Θα είναι η τρίτη φορά μετά το 2008, και το 2010 που η Ρωσία θα κλείσει την «ροή» των δημητριακών προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στη Δύση. Το 2008 πάλι οι ΗΠΑ έκαναν «τσαλιμάκια» στη Ρωσία λόγω της αμυντικής επιχείρησης των Ρώσων στη Γεωργία (οι Γεωργιανοί επιτέθηκαν πρώτοι με παρότρυνση των Αμερικανών σε Οσετία και Αμπχαζία, σκοτώνοντας μάλλιστα και Ρώσους στρατιώτες, αλλά τα ελεγχόμενα δυτικά και ελληνικά ΜΜΕ τα παρουσίασαν όλα ανάποδα) και είχαν επιβάλλει και τότε κυρώσεις.
    Πρόκειται για μια κίνηση που ακολουθεί την επιβολή άτυπων περιορισμών διαμέσου ελέγχων ποιότητας που άρχισαν την περασμένη εβδομάδα, καθώς η Μόσχα σπεύδει να εξασφαλίσει ταυτόχρονα και την κάλυψη των εγχώριων αναγκών.
    Η Ρωσία κατέγραψε μια τεράστια σοδειά σιτηρών αυτή τη χρονιά (104 εκατ. τόνοι), αλλά η αστάθεια της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ρουβλίου και οι υψηλές τιμές σε παγκόσμιο επίπεδο πυροδότησαν μια αλματώδη αύξηση των εξαγωγών και η χώρα πλέον χρειάζεται να περιφρουρήσει τα αποθέματά της, δήλωσε ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ σε μια συνάντηση με ανώτατους αξιωματούχους, όπως μετέδωσαν κρατικά πρακτορεία ειδήσεων.
    «Πρέπει να διαθέτουμε τα ελάχιστα αποθέματα που εγγυώνται τη διατροφική ασφάλεια της Ρωσίας. Στο πλαίσιο αυτό, θεωρώ ότι είναι καιρός να εξετάσουμε την επιβολή διοικητικών μέτρων για τον περιορισμό των εξαγωγών», ανέφερε ο Μεντβέντεφ.
    «Θα προετοιμάσουμε μια πρόταση για να ληφθεί απόφαση σχετικά με έναν εξαγωγικό δασμό… θα γίνει μέσα σε 24 ώρες», αποκρίθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Αρκάντι Ντβόρκοβιτς κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.
    Ο Μεντβέντεφ κάλεσε τον Ντβόρκοβιτς να του υποβάλει την πρόταση για να την υπογράψει.
    Κυβερνητικοί αξιωματούχοι συζητούν για έναν απαγορευτικό δασμό κι ενδέχεται να τον επιβάλουν πριν οι εξαγωγείς μπορέσουν να εκτελέσουν τις παραγγελίες τις οποίες έχουν ήδη λάβει από το εξωτερικό, σύμφωνα με μια πηγή του αγροτοβιομηχανικού τομέα που επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς.
    Την περασμένη εβδομάδα η Ρωσία ανέστειλε τη φόρτωση σιτηρών σε τρένα για την εξαγωγή τους, σύμφωνα με πηγές του κλάδου. Η φόρτωση διεκόπη την 17η Δεκεμβρίου επ” αόριστον. Ο κρατικός οργανισμός των Ρωσικών Σιδηροδρόμων, που έχει το μονοπώλιο στις εμπορευματικές σιδηροδρομικές μεταφορές, απέφυγε να σχολιάσει τις πληροφορίες αυτές.
    Η Ρωσία μπορεί να εξαγάγει 28 εκατ. σιταριού χωρίς να θέσει σε κίνδυνο τις εγχώριες ανάγκες, εκ των οποίων οι 21 εκατ. τόνοι έχουν ήδη εξαχθεί από την έναρξη της περιόδου 2014-2015, την 1η Ιουλίου, διευκρίνισε ο Ντβόρκοβιτς στη συνάντηση. Μια εκπρόσωπός του απέφυγε να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες.
    Η Ρωσία είχε επιβάλει έναν προστατευτικό δασμό στις εξαγωγές σιταριού το 2008 και το 2010.
    Ο περιορισμός των εξαγωγών θα αυξήσει τις τιμές τους σε διεθνές επίπεδο και θα τις μειώσει εγχωρίως. Η πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίες του ρουβλίου έχει ήδη αυξήσει σημαντικά τις τιμές στην εσωτερική αγορά.
    Ας δούμε τι είχε γίνει το 2010 όταν είχε περιορίσει τις εξαγωγές λόγω των μεγάλων πυρκαϊών στη Σιβηρία:
    «Ράλι πραγματοποιούν οι τιμές των βασικών εμπορευμάτων εδώ και λίγες εβδομάδες στα εξειδικευμένα χρηματιστήρια του Σικάγου και του Λονδίνου. Αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ταχύτητας είναι οι τιμές των βασικών ειδών διατροφής, όπως σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι και άλλα να έχουν φθάσει στα ύψη.
    Η τιμή του σιταριού, για παράδειγμα, ενώ ήταν γύρω στα 135 ευρώ ο τόνος από τον Ιανουάριο μέχρι και το πρώτο πεντάμηνο του έτους πλέον σκαρφάλωσε στα 236 ευρώ. Η τιμή του κριθαριού από 2.475 ρούβλια ο τόνος που ήταν στις αρχές του χρόνου – κι ακόμη χαμηλότερα κατά τη διάρκεια του – έφθασε τα 4.250, κοκ.
    Η άνοδος της τιμής αποδόθηκε από πολλούς στις ζημιές που υπέστη η ρωσική παραγωγή λόγω της ασυνήθιστης ανόδου της θερμοκρασίας, των πρωτοφανών σε έκταση πυρκαγιών που ακολούθησαν και της απόφασης του πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν να απαγορεύσει τις εξαγωγές σιτηρών από τις 15 Αυγούστου μέχρι και το τέλος του χρόνου.
    Ειδικότερα, εκτιμάται ότι η ρωσική παραγωγή θα κυμανθεί από 70 έως 75 εκ. τόνους, όταν η περυσινή σοδειά είχε αγγίξει τα 100 εκ. τόνους. Χαμηλότερα θα κινηθεί επίσης κι η παραγωγή της Ουκρανίας, που κι αυτή σκέφτεται να επιβάλει περιορισμούς στις εξαγωγές, καθώς οι τελευταίες εκτιμήσεις μειώνουν την ετήσια παραγωγή από 48 εκ. τόνους πέρυσι σε 40 εκ. φέτος.
    Η απόφαση του Κρεμλίνου χαρακτηρίστηκε σωτήρια για την εγχώρια ζήτηση καθώς διασφαλίζει ότι δεν θα υπάρξει έλλειψη σταριού κι οι τιμές θα παραμείνουν χαμηλές εντός της Ρωσίας.
    Στο εξωτερικό όμως επέφερε αναστάτωση καθώς μια σειρά χώρες έπρεπε να μεριμνήσουν για τον ομαλό ανεφοδιασμό τους, με τις περισσότερες απ’ αυτές να βρίσκονται στη Μέση Ανατολή και την Ασία. Ειδικότερα η Αίγυπτος, που αγοράζοντας πέρυσι 6 εκ. τόνους αποτελεί τον μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικών σιτηρών, η Τουρκία, η Συρία, το Ιράν, η Λιβύη, το Ισραήλ, η Ιορδανία, η Υεμένη και το Ιράκ.»
    Αυτά εν έτει 2010. Περιτό να πούμε ότι η αύξηση της τιμής των τροφίμων επέφερε την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη σε σειρά χωρών, καθώς έπεσε κυριολεκτικά πείνα. Η Αμερική θεωρητικά μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τις με τις γνωστές μεταλλαγμένες ποικιλίες της οι οποίες έχει αποδειχτεί ότι κάνουν πολύ κακό στον πληθυσμό που τα καταναλώνει.
    Μια αύξηση στις τιμές των τροφίμων μπορεί να επιφέρει παγκόσμια καταστροφή, όπως άλλωστε έχει προβλεφθεί στην Αποκάλυψη
    “Και όταν άνοιξε την τρίτη σφραγίδα, άκουσα το τρίτο ζώο να λέει: Έλα και βλέπε. Και είδα, και να, ένα άλογο, μαύρο, κι εκείνος που καθόταν επάνω σ’ αυτό είχε μια ζυγαριά στο χέρι του. Και άκουσα μια φωνή στο μέσον των τεσσάρων ζώων, που έλεγε: Ένας χοίνικας σιτάρι για ένα δηνάριο· και τρεις χοίνικες κριθάρι για ένα δηνάριο· και: Το λάδι και το κρασί μη τα βλάψεις” Αποκάλυψη 6:5,6.
    Ο Β.Πούτιν ως γνήσιος Χριστιανός Ορθόδοξος ξέρει την πραγματική αξία του σιταριού, η οποία δεν συγκρίνεται με τρισεκατομμύρια «αεροδολαρίων», και γνωρίζει ότι ο πραγματικός πλούτος είναι η αυτάρκεια, σε τρόφιμα,ενέργεια και οπλικά συστήματα.
    Εν ολίγοις το αποτέλεσμα είναι πάλι το ίδιο, μια χώρα που δεν έχει ενεργειακές ανάγκες και μπορεί να θρέψει τον πληθυσμό της ενω την ίδια στιγμή έιναι η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη του πλανήτη, και αποδεδειγμένα διαθέτει τις δεύτερες ισχυρότερες συμβατικές δυνάμεις του πλανήτη, που και αυτές τις συντηρεί η εγχώρια βιομηχανία και το εγχώριο επιστημονικό προσωπικό, δεν μπορεί να λυγίσει, αντίθετα πολλές νέες ανερχόμενες δυνάμεις συνειδητοποιούν ότι πρέπει να σταθού στο πλευρό της και να αποβάλουν το δολάριο από τις οικονομίες τους «ξεδοντιάζοντας» την Ουάσιγκτον για πάντα.
    Αυτό ακριβώς που σκέφτονται Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Νότια Αφρική και Αργεντινή, διότι οι ΗΠΑ έχουν ένα μεγάλο ελάττωμα, λογικό για το νεαρό της ηλικίας τους, τα θέλουν όλα δικά τους, και προπαντώς χωρίς ανταγωνιστές.

    Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

    ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΚΛΟΓΩΝ! ΣΚΛΗΡΕΣ ΜΑΧΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΙΛΟΤΟΙ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ!

    Το παρακάτω ρεπορτάζ του defencenet.gr περιγράφει την τραγικότητα της κατάστασης. Εμείς να συμπληρώσουμε ότι οι Τούρκοι παίζουν αμερικάνικο παιχνίδι και είναι πολύ πιθανόν να έχουμε -τουλάχιστον- θερμό επεισόδιο με πραγματικά πυρά με τους Τούρκους, εν μέσω εκλογών!

    Αερομαχίες από αυτές που έχουν πολλά χρόνια να δουν τα ελληνικά readiness εκτυλίχθησαν σήμερα...
    το μεσημέρι και περί τις 13:00 ανατολικά της Κρήτης και νότια της Καρπάθου όταν τουρκικό «πακέτο» αεροσκαφών αποτελούμενο από 4 αναβαθμισμένα F-16 CCIP και φωτοαναγνωριστικά RF-4Ε επιχείρησαν διείσδυση ανάλογη με αυτή που οδήγησε στο θάνατο τον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη τον τραγικό εκείνο Μάιο του 2006. Όπως αναφέρουν απόλυτα ασφάλειας πηγές στο defencenet,gr από το ΓΕΕΘΑ στο Κεντρικό, Νότιο και Ν.Α. Αιγαίο η κατάσταση σήμερα ήταν «ιδιαίτερα επιβαρυμένη» από τις πολλαπλές διεισδύσεις στο Εθνικό Εναέριο Χώρο πακέτων ή και μεμονωμένων τουρκικών μαχητικών και αεροσκαφών ΑΦΝΣ τύπου CN-235.
    Στο πιο σοβαρό επεισόδιο από αυτά 4 τουρκικά F-16 CCIP συνοδεύοντας ένα ή δύο RF-4Ε επιχείρησαν αποστολή στρατηγικής αναγνώρισης των ελληνικών αντιαεροπορικών S-300 PMU-1 που βρίσκονται στην 126 ΠΜ και των SHORADS TOR-M! που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα S-300 (οι Ρώσοι έχουν χαρακτηρίσει ως «απαράδεκτο» το επίπεδο συντήρησής τους).
    Κατά την προσέγγιση του τουρκικού «πακέτου» Ανατολικά της Κρήτης ήρθαν σε επαφή με ελληνικά F-16 blοck 52+ τα οποία στο μεταξύ είχαν απογειωθεί από τα readiness της 115ΠΜ.
    Με την εμφάνιση των δύο ελληνικών μαχητικών τα τουρκικά μαχητικά αντέδρασαν επιχειρώντας να προκαλέσουν τους Έλληνες πιλότους σε εμπλοκή. Όπερ και εγένετο. Ακολούθησε αερομαχία με δύο εμπλοκές εκ των οποίων η μια ήταν ιδιαίτερα σκληρή καθώς όπως διαπιστώθηκε ο χειριστής του ενός από τα τουρκικά F-16 ήταν ιδιαίτερα έμπειρος επιχειρώντας εις μάτην να «στριμώξει» το ελληνικό μαχητικό που είχε εμπλακεί μαζί του, παρόλα αυτά οι ελιγμοί που πραγματοποιούσε ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνοι.
    Αποτέλεσμα τα δύο μαχητικά να προσεγγίσουν πολύ κοντά το ένα το άλλο με κίνδυνο πρόκλησης εναέριας σύγκρουσης. Την ώρα που διεξάγονταν οι εμπλοκές αυτές σε συναγερμό (δηλαδή με scramble του ενός λεπτού) βρίσκονταν τα υπόλοιπα readiness της Κρήτης αλλά και της Σκύρου με τα πληρώματα των μαχητικών να βρίσκονται μέσα στα πιλοτήρια) καθώς η τακτική κατάσταση και οι είσοδοι των τουρκικών αεροσκαφών μαχητικών και ΑΦΝΣ ξεπερνούσαν κατά πολύ τις συνήθεις τουρκικές προκλήσεις.
    Εν τέλει επιτεύχθηκε αναχαίτιση των τουρκικών μαχητικών και ματαίωση της αποστολής τους ενώ είχαν προσεγγίσει το Β.Α. άκρο της Κρήτης. Η κατάσταση παρακολουθείται πολύ στενά τόσο από το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΑ όσο και από το ΠΝ

    Ζίγκμουντ Μπάουμαν: «Δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου»

    Ζίγκμουντ Μπάουμαν: «Δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου»

    Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.
    Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα Η Εποχή.
    Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;
    Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται. Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα. Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες. Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του. Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.
    Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας;
    Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέϊγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών. Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει. Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά. Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.
    Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης. Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει. Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό. Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος! Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ. Τελικά αυτή η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και έτσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική κρίση.
    Παρόλα αυτά, η καπιταλιστική οικονομία φαίνεται να αντέχει.
    Είχαμε, για παράδειγμα, το κίνημα «Καταλάβετε τη Wall Street», το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο. Στο μόνο μέρος που δεν έγινε αισθητό ήταν στην ίδια τη Wall Street, η οποία λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο! Και αυτό είναι το πρόβλημα. Κυριαρχεί η ιδέα, στο μυαλό της κας Μέρκελ και των άλλων πολιτικών, ότι ο μόνος τρόπος είναι να υποστηρίζονται οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν περισσότερα δάνεια. Αλλά αυτή είναι μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, αφού αυτή η παρθένα περιοχή του καπιταλισμού έχει πια εξαντληθεί: Οποιοσδήποτε μπορούσε να χρεωθεί, έχει χρεωθεί! Ακόμα και τα εγγόνια σας είναι ήδη χρεωμένα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Θα πληρώνουν αυτά τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου. Κι ενώ στην αρχή η παρθένα περιοχή των ανθρώπων που χρεώνονται απέφερε τεράστια κέρδη, βαθμιαία τα κέρδη αυτά λιγόστεψαν και τώρα είναι μηδαμινά, σύμφωνα με το νόμο της φθίνουσας απόδοσης. Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τώρα είναι ότι η χώρα επενδύει σε φαντάσματα, αυτό ακριβώς είναι οι τράπεζες που δίνουν δάνεια!
    Ποια είναι η διέξοδος, αν, όπως είπατε σε μια ομιλία σας, «έχει το μέλλον Αριστερά»;
    Μού ζητάτε να απαντήσω ένα ερώτημα το οποίο πολύ πιο έξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Στίγκλιτς, δυσκολεύονται να απαντήσουν.Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν ριζικές λύσεις. Κι εκείνο που με ανησυχεί, είναι ότι μεταξύ των πολιτικών θεσμών που έχουμε στη διάθεση μας, δεν υπάρχει ούτε ένας που να είναι σε θέση να παράσχει μακροπρόθεσμες λύσεις. Όλες οι κυβερνήσεις υπόκεινται στους, κατά τον R.D.Laing[1], διπλούς δεσμούς, που στην περίπτωση των κυβερνήσεων, για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, συνίστανται στις πιέσεις που δέχονται. Από τη μία για να επανεκλεγούν πρέπει να αφουγκράζονται τα αιτήματα του λαού, εκούσια ή ακούσια, και να υποσχεθούν την ικανοποίησή τους. Από την άλλη, όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, αδυνατούν να τηρήσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις λόγω των χρηματιστηρίων και των τραπεζών. Για παράδειγμα, όταν η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί συναντήθηκαν μια Παρασκευή να διαβουλευτούν για το μνημόνιο της Ελλάδας, έλαβαν και κοινοποίησαν κάποιες αποφάσεις, και έτρεμαν όλο το σαββατοκύριακο μέχρι να ανοίξουν τα χρηματιστήρια τη Δευτέρα.
    Δεν ξέρω αν η άποψη του Laing είναι σωστή ή λάθος ως προς την οικογένεια, αλλά θεωρώ ότι έχω δίκιο όταν υποστηρίζω πως ισχύει στην περίπτωση των κυβερνήσεων.Ο κόσμος ψηφίζει από απογοήτευση. Εχουμε ολοένα και πιο συχνές εναλλαγές Δεξιάς και Αριστεράς. Στα πλαίσια της ίδιας κρίσης, ο αριστερός Θαπατέρο ηττήθηκε από τον δεξιό Ραχόι στην Ισπανία, ενώ στη Γαλλία ο δεξιός Σαρκοζί αντικαταστάθηκε από τον σοσιαλιστή Ολάντ. Αυτό ακριβώς εννοώ με τον όρο διπλοί δεσμοί. Από τη μία η πίεση του εκλογικού σώματος και από την άλλη το παγκόσμιο κεφάλαιο, χρηματιστήρια, τράπεζες, επενδυτές, που υπερβαίνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση.
    Μέχρι και οι ΗΠΑ είναι καταχρεωμένες. Φαντάζεστε να ζητήσουν οι δανειστές της αμερικανικής κυβέρνησης άμεση εξόφληση του χρέους; Η αμερικανική οικονομία θα καταρρεύσει εν ριπεί οφθαλμού. Σε συνθήκες διπλών δεσμών, τόσο στην ψυχολογία όσο και στην μακροοικονομία, δεν υπάρχει επιτυχής διαφυγή. Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκ βάθρων και αυτό χρειάζεται χρόνο.
    Ναι, χρειάζεται ριζική λύση. Ποιά η γνώμη σας για τα κινήματα στη Νότια Ευρώπη; Εμείς ελπίζουμε πως τα κινήματα βάσης φαίνονται να ενισχύονται ολοένα. Είναι η πρώτη φορά, που στην Ελλάδα παρατηρούνται ομοιότητες με τα μέσα της δεκαετίας του ’70, μετά την πτώση της δικτατορίας. Υπάρχει συσπείρωση των πολιτών και νομίζουμε πως είναι πολύ καλός οιωνός και ελπιδοφόρος.
    Είναι η μόνη ελπίδα. Στο «Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς» ο Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Κούτσι επανεξετάζει τις βασικές αρχές που διέπουν τη σκέψη μας, τα θεμέλια του στοχασμού μας, που θεωρούνται δεδομένα. Ο αρχαίος ελληνικός όρος είναι «δόξα» και υποδηλώνει τις ιδέες με βάση τις οποίες σκεπτόμαστε, που όμως δεν αμφισβητούμε (ΣτΜ «δοξασία» στα νέα ελληνικά). Μας διευκολύνουν να κατανοήσουμε τι γίνεται γύρω μας ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αλλά δεν υπόκεινται σε έλεγχο. Τις αποδεχόμαστε σιωπηρά. Ο Κούτσι τις θέτει σε αμφισβήτηση. Και λέει λοιπόν: «Αν θέλουμε πόλεμο, τον έχουμε. Αν επιθυμούμε ειρήνη, μπορούμε να την αποκτήσουμε. Αν αποφασίσουμε πως τα έθνη πρέπει να δρουν σε καθεστώς ανταγωνισμού και όχι φιλικής συνεργασίας, αυτό θα γίνει». Επομένως, κάθε αλλαγή είναι εφικτή.
    Είναι θέμα πολιτικής βούλησης…
    Στη θέση των ιδιωτικών επιχειρήσεων, μπορούμε να έχουμε συνεταιρισμούς. Oταν έκανα τη διατριβή μου για υφηγεσία στο LSE, το θέμα μου ήταν η κοινωνιολογική ανάλυση του βρετανικού εργατικού κινήματος. Πώς από την παρακμή του στο τέλος του 19ου αιώνα εδραιώθηκε και απέκτησε ισχύ τον 20ο. Δεν έγινε χάρη στις τράπεζες, ούτε χρηματοδοτήθηκε από ιδρύματα. Ενισχύθηκε όμως από το συνεταιρισμό καταναλωτών Ροτσντέιλ, που ήταν ο πρώτος συνεταιρισμός το 19ου αιώνα. Τα μέλη του αποφάσισαν να σταματήσουν να αγοράζουν από τα μαγαζιά, να μην πληρώνουν τους κεφαλαιούχους, αλλά να διανέμουν τα έσοδα του συνεταιρισμού στα μέλη του και στις τοπικές κοινότητες. Ο Ροτσντέιλ δεν ήταν ο μόνος, υπήρχαν κι άλλοι. Υπήρχαν τα ταμεία αλληλοβοήθειας, που με μια μικρή συνδρομή, τα μέλη σε περίπτωση δυσκολίας μπορούσαν να δανειστούν χρήματα και να μην καταφύγουν στην τράπεζα. Αυτά τα ταμεία δεν ήταν κερδοσκοπικά. Επομένως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Κούτσι, αλλά εφικτό το να γίνουν αλλαγές. Προΰποθέτουν όμως επανάσταση στο επίπεδο της κουλτούρας και νοοτροπίας.
    Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν παρόμοιες πρωτοβουλίες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, που παρακάμπτουν το μεσάζοντα και αγοράζουν από τους παραγωγούς και πωλούν σε τιμές κόστους απευθείας στους καταναλωτές. Μόνο έτσι μπορούν να αντεπεξέλθουν οι πολίτες , των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί στο μισό από τις αλλεπάλληλες περικοπές. Πρόκειται για έγκλημα…
    Αν τελικά η αλλαγή νοοτροπίας έχει αρχίσει, είναι μια αργή και μακροπρόθεσμη διαδικασία, που πρέπει να υπερνικήσει ισχυρότατους αντιπάλους. Ετσι όταν μιλάμε για λύσεις, το μείζον πρόβλημα δεν είναι το να βρούμε το τι είναι αναγκαίο να γίνει. Σ’ αυτό εύκολα μπορούμε να πετύχουμε σύγκλιση απόψεων. Το θέμα είναι το ποιός θα το κάνει.
    Μήπως οι αγανακτισμένοι πολίτες;
    Σίγουρα όχι τα πολιτικά κόμματα, οποιασδήποτε απόχρωσης. Ούτε οι κυβερνήσεις, που δεν ελέγχουν την οικονομία, οι δυνάμεις τις οποίας είναι παγκόσμιες. Τα κράτη είναι εξ ορισμού υποχρεωμένα να δρουν στα πλαίσια της επικράτειάς τους. Η οικονομία δεν ασχολείται πλέον με το τοπικό επίπεδο, τη νομοθεσία του τόπου, τις προτιμήσεις ή σύστημα αξιών των κατοίκων του. Μόλις διαπιστωθεί σύγκρουση, παίρνουν τα laptop, τα i-pad και i-phones και μετακομίζουν σε χώρες σαν το Μπανγκλαντές, όπου βρίσκουν απρόσκοπτη πρόσβαση σε εργατικά χέρια που κοστίζουν 2 δολάρια τη μέρα. Υπάρχει αυτό που ο Ισπανός κοινωνιολόγος Μανουέλ Καστέλς αποκαλεί «χώρο των ροών» (space of flows). Εκατομμύρια δολλάρια μεταφέρονται ελεύθερα, με το πάτημα ενός πλήκτρου στον υπολογιστή. Έτσι λοιπόν, από τη μια μεριά έχουμε την εξουσία που είναι απελευθερωμένη από τον πολιτικό έλεγχο, και από την άλλη έχουμε την πολιτική, που συνεχώς πάσχει από έλλειμα εξουσίας, μια και η εξουσία εξατμίζεται στον χώρο των ροών.
    Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…
    Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη. Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο. Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.
    Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.
    Γίνεται στις μέρες μας συχνά λόγος για δίκτυα…
    Ξέρετε, αντιμετωπίζω τον όρο αυτον με δυσπιστία. Τα δίκτυα έχουν να κάνουν με την επικοινωνία και η επικοινωνία περικλείει ταυτόχρονα τη δυναμική της σύνδεσης και τη δυναμική της αποσύνδεσης. Προτιμώ να μιλώ για κοινότητα, γιατί αυτός ο όρος εμπεριέχει την έννοια της δέσμευσης, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των δικτύων. Σήμερα, μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες φίλους σε ένα online δίκτυο και απλά κάποια στιγμή να σταματήσει να επικοινωνεί με κάποιους, χωρίς να χρειαστεί καν να εξηγήσει γιατί ή να ζητήσει συγγνώμη.
    Στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ποσοστό περίπου 27% για πρώτη φορά στην ιστορία. Η δέσμευσή του είναι ότι θα σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.
    Από μια άποψη ήταν ευτυχής συγκυρία που η Αριστερά δε μπόρεσε να γίνει κυβέρνηση. Μπορώ να φανταστώ τη δυσκολία της θέσης της απέναντι σε πολιτικές που έχουν επιβληθεί, όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από τις ανώνυμες δυνάμεις της αγοράς. Όσο ισχυρή θέληση και καλή οργάνωση και να έχουν τα κόμματα, δε νομίζω ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι αν δεν αλλάξει το σύστημα. Όπως ανέφερα, εκείνο που παρατηρείται σήμερα, είναι η αποκοπή της εξουσίας από την πολιτική.
    Ως εξουσία αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να κάνει κανείς κάποια πράγματα. Ως πολιτική αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να αποφασίζει κανείς τι πρέπει να γίνει. Παλιότερα, το ζητούμενο ήταν να επιβάλλει κανείς τη δική του πολιτική ατζέντα. Ήταν δεδομένο ότι το κράτος θα υλοποιούσε την όποια ατζέντα. Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν εννοώ ότι το κράτος είναι τελείως ανίσχυρο, αλλά ότι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Έτσι, μπορεί π.χ. να αποφασίσει ποιούς θα φορολογήσει περισσότερο, αλλά δεν έχει λόγο στα μεγάλα προβλήματα. Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, βασίζονταν στην αντίληψη ότι το κράτος είναι ικανό να διαχειριστεί την οικονομία, την άμυνα, όπως και τις πολιτισμικές νόρμες μιας κοινωνίας. Αλλά τώρα πια η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί αυταπάτη, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα έθνος που να είναι κυρίαρχο. Ακόμη και πολύ θαραλλέοι πολιτικοί, όπως ο Λούλα στη Βραζιλία, χρειάζεται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των αγορών όταν υιοθετούν τη μια ή την άλλη πολιτική.
    Αντίθετα, κυριαρχούν τα χρηματιστήρια που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παρακολουθούν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κι όταν εντοπίσουν μια αδυναμία, να τη διογκώνουν μέχρι να πάρει διαστάσεις τεράστιου προβλήματος, μέσω των ΜΜΕ και της πληροφορικής, ώστε να οδηγήσουν σε πτώση των μετοχών και υποτιμήσεις και να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοσκοπίας για το μεγάλο κεφάλαιο.
    Πώς μπορεί να επέλθει η αλλαγή; Πώς είναι δυνατόν το σύστημα της αγοράς να παραμένει τόσο σταθερό σ’ένα περιβάλλον γενικής ρευστότητας, για να χρησιμοποιήσουμε δικούς σας όρους;
    Όπως σάς είπα, δε βλέπω κάποια αρχή ικανή να επιβάλει κάτι διαφορετικό και πιστεύω ότι για να υπάρξει θα περάσουν δεκαετίες, δεν είναι κάτι που θε εμφανιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η μόνη ριζική λύση που βλέπω είναι να εδραιωθεί ένας τρόπος ζωής, που θα καταστήσει το υπάρχον σύστημα έκπτωτο. Δηλαδή, να σταματήσει το σκεπτικό τού να δανείζεται κανείς για την απόκτηση αυτοκινήτου ή σε επίπεδο κρατών, το να καταφεύγουν σε δανεισμό για να μειώσουν τους φόρους για τους πολύ πλούσιους, και να υιοθετηθεί ένας τρόπος ζωής, που θα παρέχει σε κάποιο βαθμό ασφάλεια σε όλους. Σε τέτοιο περιβάλλον οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.
    Δηλαδή ένας αντικαταναλωτικός τρόπος ζωής.
    Ακριβώς. Το μισό πρόβλημα είναι ο υπερβολικός καταναλωτισμός της σπατάλης, που κυριαρχεί. Γι’ αυτό και κανένα επίδοξο κόμμα εξουσίας δεν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως θα πατάξει τον καταναλωτισμό. Δεν μιλάμε φυσικά για λιτότητα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής, με έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών και όχι την ικανοποίηση των καταναλωτών. Ο κόσμος τότε δεν θα σπαταλάει χρήματα για την απόκτηση διάφορων gadgets, όπως για παράδειγμα το να αγοράζεις καινούριο κινητό, χωρίς το παλιό να έχει βλάβη…
    Αυτό γίνεται γιατί οι κατασκευαστές των gadgets διασφαλίζουν ότι μόλις εισαχθεί το νέο μοντέλο μιας συσκευής τα παλιότερα θα γίνουν παρωχημένης τεχνολογίας και αυτό ακριβώς τονίζουν όταν τα διαφημίζουν. Τέτοια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να παγιδεύουν τους καταναλωτές.
    Φυσικά. Τα διαφημιστικά κόλπα αρχίζουν από τις διαφημίσεις στην παιδική τηλεόραση, όταν π.χ. τα νέα μοντέλα αθλητικών παπούτσιών παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο, που κάνει τα παιδιά να αισθάνονται πως θα γίνουν ρεζίλι στο σχολείο αν εμφανιστούν με παλιότερα. Μ’αυτόν τον τρόπο ασκούνται πιέσεις από παντού και απαιτείται θάρρος και αντοχή για να αντισταθεί κανείς στον καταναλωτισμό. Κάποιοι το κατορθώνουν και δημιουργούνται μικροί πυρήνες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία υπάρχει το κίνημα «slow food», που έχει εξαπλωθεί σε 160 χώρες ή το «Cittaslow», που αποσκοπεί στην επιβράδυνση του ρυθμού ζωής στα αστικά κέντρα και στη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αντί για την ποιότητα της κατανάλωσης. Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν «νησάκια» σε ένα αρχιπέλαγος. Από αυτό το σημείο ως τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας είναι μακρύς ο δρόμος. Με παρηγορεί όμως η σκέψη πως κάθε πλειοψηφία στην ιστορία ξεκίνησε ως μειοψηφία κι έτσι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις κινήσεις που αναφέραμε. Δεν έχω δυστυχώς άλλο όραμα να σας προσφέρω.
    Ποιός θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των διανοούμενων σε αυτήν την προσπάθεια;
    Η διανόηση έχει γίνει κι αυτή ένα προϊόν που πωλείται και αγοράζεται και αυτό ισχύει για όλους, τόσο συντηρητικούς, όσο και προοδευτικούς. Παλιότερα, ας πούμε στη δεκαετία του ’30, υπήρχαν διανοούμενοι με κάποιο όραμα, κομμουνιστικό ή ακόμη και φασιστικό. Σήμερα οι διανοούμενοι με όραμα είναι πολύ λίγοι. Ο Μισέλ Φουκώ έχει πει ότι δεν υπάρχουν πια ολοκληρωμένοι διανοούμενοι: οι πανεπιστημιακοί στηρίζουν τα πανεπιστήμια, οι καλλιτέχνες τα θέατρα, οι γιατροί τα νοσοκομεία, η κάθε κατηγορία τα δικά της επαγγελματικά συμφέροντα. Λείπουν οι διανοούμενοι που θα στοχαστούν με πλαίσιο αναφοράς την ανθρωπότητα ολόκληρη.
    Αυτή η απουσία έχει να κάνει με τη σχετικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της γνώσης;
    Οι διαδικασίες της εμπορευματοποίησης, της απορρύθμισης, του ατομισμού χαρακτηρίζουν όλες τις πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας. Έτσι δεν υπάρχουν πια «κέντρα βάρους», σημεία συνεύρεσης, και «εργοστάσια αλληλεγγύης». Όλα είναι σκόρπια, ρευστά. Συνεργαζόμαστε στιγμιαία για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος και στη συνέχεια μεταπηδάμε σε κάτι άλλο, όταν βαρεθούμε, και όχι όταν το πρόβλημα έχει επιλυθεί. Δεν υπάρχει αγκυροβόλι.
    Αν λοιπόν, όπως περιγράφετε και στα βιβλία σας, ζούμε πια σε ένα μεταμοντέρνο, ρευστό κόσμο, μια ρευστή μετανεωτερικότητα, ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση;
    Χρησιμοποιώ, όπως ίσως ξέρετε, τον όρο interregnum, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τίτο Λίβιο για να περιγράψει την κατάσταση στη Ρώμη μετά το θάνατο του Ρωμύλου, που βασίλεψε για 37 χρόνια, όσο ήταν τότε ο μέσος όρος ζωής. Μετά το θάνατό του, ελάχιστοι Ρωμαίοι θυμούνταν τη Ρώμη πριν το Ρωμύλο. Οπότε επικρατούσε μια κατάσταση τραγικής αβεβαιότητας και έλλειψης προσανατολισμού, μέχρι να βρεθεί βασιλιάς.
    Ο Γκράμσι δανείστηκε τον όρο και τον προσάρμοσε για να περιγράψει μια κατάσταση όπου οι παλιές πρακτικές δεν είναι πια αποτελεσματικές, ενώ νέοι τρόποι δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψουμε ποιοί θα είναι αυτοί οι τρόποι. Ίσως σε άλλα σημεία της υδρογείου να έχουν ήδη βρεθεί και να μην το γνωρίζουμε. Αυτό το μαθαίνουμε πάντα εκ των υστέρων. Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ούτε ένα από τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας δεν είχε προβλεφθεί. Όλα αποτέλεσαν εκπλήξεις και ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως συνέβαιναν. Οταν μελετούσα την ιστορία του εργατικού κινήματος στη Βρετανία και έκανα έρευνα στα αρχεία της Guardian στο Μάντσεστερ, διαπίστωσα πως ούτε μια φορά μέχρι το 1870 δεν είχε γίνει αναφορά στην βιομηχανική επανάσταση, ούτε στην κοιτίδα της, το Μάντσεστερ. Ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί πως ζούσε τη βιομηχανική επανάσταση. Επομένως, αν τώρα ζούμε μια μετα-ρευστή επανάσταση, μόνο τα παιδιά σας θα τη συνειδητοποιήσουν.
    Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
    Ο συμπατριώτης σας Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν λόγω των ριζοσπαστικών του θέσεων ερωτήθηκε αν στόχος του ήταν να αλλάξει τον κόσμο, απάντησε «Ούτε κατά διάνοια. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό που επιθυμώ είναι να αλλάξει η ανθρωπότητα από μόνη της, όπως έκανε τόσες φορές στο παρελθόν». Αυτή είναι οπτική αισιόδοξου ανθρώπου.
    Την προσυπογράφετε σε τελική ανάλυση;
    Δεν θα προλάβω να το δω, γιατί είναι μακροπρόθεσμο. Όμως ελπίζω ο 21ος αιώνας να είναι αφιερωμένος στην επανασύνδεση εξουσίας και πολιτικής, μέσα από συλλογική δράση και κοινούς στόχους. Η διάκριση μεταξύ αισιόδοξης και απαισιόδοξης στάσης κατά τη γνώμη μου είναι λογικά εσφαλμένη, αφού δεν εξαντλεί όλες τις πιθανότητες. Ποιός είναι ο αισιόδοξος; Όποιος πιστεύει πως ο κόσμος ως έχει εδώ και τώρα, είναι ο καλύτερος δυνατός. Ποιός είναι ο απαισιόδοξος; Αυτός που σκέφτεται πως ίσως ο αισιόδοξος να έχει δίκιο.
    Υπάρχει και ο Καστοριάδης μεταξύ των δύο θέσεων, που λέει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και έλπιζε πως κάποτε θα πραγματοποιηθεί. Όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, η άποψη του είναι σωστή, όχι όμως όσον αφορά στο άμεσο μέλλον.
    Όσο για μένα, είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος και μακροπρόθεσμα αισιόδοξος. Δεν βλέπω ριζοσπαστικές αλλαγές σύντομα, αλλά είμαι σίγουρος, πως είναι στο πρόγραμμα.
    [1] Ο ψυχίατρος R.D. Laing, ορίζει ως «διπλούς δεσμούς», τα διαφορετικά αντιφατικά μηνύματα στα οποία είναι εκτεθειμένα τα μέλη της οικογένειας λόγω της ταυτόχρονης επιρροής της κοινωνίας και της οικογένειας και την ανάγκη να απαντήσουν σε πολύ συχνά παράλογες προκλήσεις για να μην τιμωρηθούν.

    Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

    Άλαν Λάιτμαν: Οι δύο χρόνοι του κόσμου

    «Σ’ αυτόν τον κόσμο συνυπάρχουν δύο χρόνοι. Ο κάθε χρόνος είναι αληθινός, όμως οι αλήθειες τους δεν είναι οι ίδιες»
    Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΟΙ.
    Ένας χρόνος μηχανικός και ένας σωματικός. Ο πρώτος είναι άκαμπτος και μεταλλικός, σαν ένα τεράστιο σιδερένιο εκκρεμές που αιωρείται πέρα δώθε, πέρα δώθε, πέρα δώθε.

    Ο δεύτερος στριφογυρίζει και σπαρταράει σαν χρυσόψαρο έξω από τη γυάλα. Ο πρώτος είναι αδυσώπητος, προκαθορισμένος. Ο δεύτερος αμφιταλαντεύεται και παίρνει τις αποφάσεις του καθ’ οδόν.
    ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μηχανικός χρόνος.
    Φορούν ρολόγια στα χέρια τους, όμως μόνο ως διακοσμητικά ή από ευγένεια προς όσους επιμένουν να κάνουν τέτοια δώρα. Στο σπίτι τους δεν έχουν ρολόγια. Προτιμούν να ακούνε τους χτύπους της καρδιάς τους. Βιώνουν τους ρυθμούς των διαθέσεων και των πόθων τους. Τρώνε όποτε πεινάσουν, πηγαίνουν στη δουλειά τους όποτε ξυπνήσουν, κάνουν έρωτα όλες τις ώρες της ημέρας. Και βέβαια γελούν στη σκέψη του μηχανικού χρόνου.
    ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΑ ΠΩΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΛΑ ΜΙΑ ΕΤΣΙ και μια αλλιώς.
    Ξέρουν πως ο χρόνος αγωνίζεται να προχωρήσει φορτωμένος με ένα βαρίδι δύο τόνων όταν τρέχουν με το πληγωμένο παιδί τους στο νοσοκομείο ή πρέπει να υπομείνουν το βλέμμα ενός δύστροπου γείτονα. Κι ακόμη, ξέρουν πως ο χρόνος χάνεται από τα μάτια τους σαν αστραπή όταν περνούν όμορφα με τους φίλους τους, δέχονται επαίνους ή φωλιάζουν στην αγκαλιά μιας κρυφής αγάπης.
    ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι αυτό που δεν υπάρχει είναι το σώμα τους.
    Η ζωή τους υπακούει στον μηχανικό χρόνο. Σηκώνονται το πρωί στις επτά. Τρώνε μεσημεριανό στις δώδεκα και βραδινό στις έξι. Φτάνουν σε κάθε ραντεβού στην ώρα τους, πιστοί στις προσταγές του ρολογιού τους. Κάνουν έρωτα μεταξύ οκτώ και δέκα το βράδυ.
    Δουλεύουν σαράντα ώρες κάθε εβδομάδα, διαβάζουν την εφημερίδα τους κάθε Κυριακή, παίζουν σκάκι κάθε Τρίτη βράδυ. Όταν γουργουρίζει το στομάχι τους, κοιτάζουν το ρολόι τους για να δουν αν είναι ώρα για φαγητό. Αν βρεθούν σε ένα κονσέρτο και κινδυνέψουν να απορροφηθούν από τη μουσική, κοιτάζουν το ρολόι πάνω από τη σκηνή για να δουν σε πόση ώρα πρέπει να επιστρέψουν σπίτι.
    Ο ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ, όμως οι αλήθειες τους δεν είναι οι ίδιες. Αποσπάσματα από το βιβλίο του Άλαν Λάιτμαν, Τα Όνειρα του Αϊνστάιν, εκδόσεις Κάτοπτρο.
    Ο Άλαν Λάιτμαν (28 Νοεμβρίου 1948) είναι Αμερικανός φυσικός και συγγραφέας. Διδάσκει φυσική και τέχνη του γραπτού λόγου στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Από τα πιο γνωστά του βιβλία είναι το διεθνές μπεστ σέλερ Τα Όνειρα του Αϊνστάιν, Mr G Το πείραγμα του Θεού και Η Διάγνωση.

    ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΜΕ: "ΟΙ ΗΠΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΧΡΗΣΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ

    Ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά αεροσκάφη Tu-95 "στοχοποίησαν" την νήσο Γκουάμ που αποτελεί αμερικανικό έδαφος.

    Σύμφωνα με το αμερικανικό πόρταλ freeBeacon.com, τα ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά αεροσκάφη Tu-95 καταγράφηκαν από στρατιωτικά ραντάρ να πετούν στον ουρανό κοντά στο νησί του Ειρηνικού Γκουάμ.
    Το νησί βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό.
    Η Αεροπορία των ΗΠΑ δεν ενεργοποιήθηκε για να αναχαιτίσει τα ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά για το λόγο ότι τα ρωσικά αεροσκάφη πετούσαν σε διεθνή εναέριο χώρο, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα συνεπώς στερούνταν οποιασδήποτε νομιμότητας να πράξουν οτιδήποτε πέραν της παρακολούθησης τους.
    Ωστόσο το σοκ για τους Αμερικανούς είναι τεράστιο καθώς από το 1990 και μετά είχαν συνηθίσει να "χορεύουν" μόνοι τους στον πλανήτη, καθώς η Ρωσία μέχρι τα τεελυταία χρόνια είχε σταματήσει τις στρατηγικές περιπολίες.
    Αυτό όμως σταμάτησε με τον ίδιο τον Β.Πούτιν να δηλώνει προ μηνός "Θα συνεχίσουμε να διεξάγουμε περιπολίες μακράς ακτίνας έξω από τα αμερικανικά σύνορα ακόμα και στον Κόλπο του Μεξικού"
    Και συνέχισε λέγοντας «Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και για πολλά χρόνια οι αμερικανοί εταίροι μας, συνέχιζαν τις πτήσεις των εξοπλισμένων με πυρηνικά αεροσκαφών τους, στις ίδιες περιοχές όπως και πριν, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών κοντά στα σύνορά μας. Ως εκ τούτου, πριν από μερικά χρόνια, βλέποντας ότι δεν υπήρχαν στον ορίζοντα θετικές εξελίξεις, αποφασίσαμε να τους συναντήσουμε στα «μισά του δρόμου», επαναλαμβάνοντας τις πτήσεις της στρατηγικής μας αεροπορίας σε απομακρυσμένες περιοχές. Οι ασκήσεις μας θα διεξάγονται αποκλειστικά σε διεθνή ύδατα και διεθνή εναέριο χώρο».
    Σύμφωνα με αμερικανούς αναλυτές γράφει το freeBeacon.com, οι συχνές πτήσεις των ρωσικών στρατηγικών αερομεταφορών μαρτυρούν την προφανέστατη «απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων» από τον ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, που απέστειλε την δική του «απάντηση» στις αμερικανικές κυρώσεις.
    Στο τέλος του άρθρου οι αμερικανοί δημοσιογράφοι του WFB, δήλωσαν ότι οι πτήσεις ρωσικών αεροσκαφών, αποτελούν διατάραξη και ενδεχόμενο κίνδυνο για την πολιτική αεροπορία.
    Σε λίγο θα μας πουν ότι προκαλούν και διατάρραξη "κοινής ησυχίας"
    Ο ρωσικός Τύπος αναρωτιέται με την σειρά του "εκτός από τα ρωσικά αεροσκάφη , οι πτήσεις των αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών δεν αποτελούν αποσταθεροποιητική κατάσταση για όλο τον κόσμο; Για παράδειγμα, η παρουσία των 800 στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη δεν είναι απειλή ;"
    Στην Ουάσιγκτον είχαν κακομάθει από την εποχή Μ.Γέλτσιν και έχουν υποστεί σοκ, που για άλλη μια φορά δεν αποτελούν την μόνη υπερδύναμη στον πλανήτη όπως ήταν κτά την δεκαετία του 90'.
    Το δε θράσος των ΗΠΑ έχει ξεφύγει οποιουδήποτε ορίου, καθώς πραγματοποιούν ασκήσεις με χιλιάδες στρατιώτες στα σύνορα της Ρωσίας, όπως κάνουν μήνες τώρα στη Λιθουανία, ενώ τα αμερικανικά πυρηνικά βομβαρδιστικά, περιπολούν συνεχώς στα ρωσικά σύνορα.
    Η εποχή Μ.Γέλτισν έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, αλλά ακόμα στην Ουάσιγκτον δεν μπορούν να το πιστέψουν.
    Ο Β.Πούτιν στέλνει σκληρό μήνυμα, ισοδύναμων τετελεσμένων σε όποια προκλητική ενέργεια των Αμερκανών. Αυτό σημαίνει ότι εάν προχωρήσουν στο μέλλον σε δημιουργία βάσης στην Δ.Ουκρανία, με σκοπό να μπει η Μόσχα στο πυρηνικό "στόχαστρο" των Αμερικανών, η Ρωσία θα απαντήσει με τη δημιουργία βάσεων στην ρωσόφιλη και φανατικά αντιαμερικανική Λατινική Αμερική (πλην Κολομβίας δεν θέλουν να βλέπουν Αμερικανούς ούτε ζωγραφιστούς), για να θεσει στο δικό της πυρηνικό "στόχαστρο" τις νότιες ΗΠΑ.
    Δεν είναι τυχαία η ανησυχία των ΗΠΑ για την σημερινή δήλωση στήριξης του ρωσικού ρουβλίου από το Πεκίνο, αλλά και την κινεζική δέσμευση ότι θα χτυπηθεί το δολάριο ανελέητα στα επόμενα χρόνια από το σύνολο των BRICS.
    H δε εκτόξευση του κινεζικού ICBM DF-41 προ μερικών ημερών προκάλεσε τρόμο στις ΗΠΑ, που φοβούνται ως ανυπέρβλητο εμπόδιο μια κοινή στρατιωτική συμμαχία Ρωσίας και Κίνας.
    Οι δύο υπερδυνάμεις έχουν καταλάβει τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον και ήδη προχωρούν στην αντεπίθεση

    Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

    ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΦΙΑΛΤΗ

    ΠΟΙΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΚΔΗΛΩΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ
    – Το σημερινό «διάγγελμα» Σαμαρά, επιχειρήθηκε να περιβληθεί με σημειολογικό φορτίο μεγαλύτερο από αυτό που αντέχουν τα πόδια ενός τρεμάμενου και ξοφλημένου ανδρεικέλου…

    Στην ουσία του δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια θλιβερή πρωτοβουλία μιας μαριονέτας που την έχουν εγκαταλείψει οριστικά οι προστάτες της. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που ανελήφθη στα πλαίσια της απέλπιδας προσπάθειάς του, να προσδώσει «πολιτικό πολιτισμό» στην πολιτική αποστασία, και να μετατοπίσει έστω και προσωρινά το πολιτικό ενδιαφέρον από την ατζέντα της βρωμιάς και της άθλιας συναλλαγής στην κατεχόμενη Ελλάδα.
    Οι μοναδικοί χαμένοι από αυτή την παρέμβαση του αίσχους, θα είναι αποκλειστικά και μόνο τα ανεξάρτητα πολιτικά σούργελα που βιάστηκαν να την επικαλεστούν προσχηματικά, για να πραγματοποιήσουν την τελευταία εξευτελιστική τους κωλοτούμπα, και φυσικά ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός. Όμως όπως όλα δείχνουν, το διακόπτη του πολιτικού αιφνιδιασμού τον κρατούν στα χέρια τους οι κατοχικοί χορογράφοι, και το πρόθυμο ανδρείκελο που θα κληθεί να τον ενεργοποιήσει ακούει και πάλι στο όνομα…
    Βενιζέλος. Εμείς στο «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ» μιλήσαμε έγκαιρα και σε ανύποπτο χρόνο για το βρώμικο σχέδιο του Βενιζέλου, και ίσως είναι η στιγμή να προσθέσουμε πως αυτό το σχέδιο έχει την απόλυτη στήριξη των δανειστών.
    Η Ελλάδα λοιπόν δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει στην τρίτη και φαρμακερή απόπειρα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών ο δόλιος Βενιζέλος ανταλλάσοντας την προσωπική και πολιτική του σωτηρία με τη διευκόλυνση των κατοχικών δυνάμεων στην πραγματοποίηση των εγκληματικών τους σχεδίων σε βάρος της χώρας, θα αποσύρει την πολιτική του στήριξη από τη συγκυβέρνηση, και θα εκβιάσει ανοικτά πλέον το Σαμαρά, έτσι ώστε η διαδικασία εκλογής προέδρου να ανακοπεί και να προκηρυχτούν εκλογές μέσα στο Γενάρη και πριν φτάσουμε καν στην τρίτη ψηφοφορία.
    Μια τέτοια κίνηση θα έχει σαν πρακτικό αποτέλεσμα το να επαναπαιτηθούν 180 βουλευτές για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, πράγμα που εκ των πραγμάτων θα αναγκάσει τη μετεκλογική κυβέρνηση σε ακραίες πολιτικές συγκλίσεις που θα διασφαλίσουν την απόλυτη επικυριαρχία στη συμμορία των δανειστών, τον απόλυτο πολιτικό διασυρμό του ΣΥΡΙΖΑ, και φυσικά έναν ακόμη ιδιαίτερο ρόλο για το Βενιζέλο στο ρευστό μετεκλογικό σκηνικό.
    Να θυμάστε λοιπόν ότι εμείς γι αυτό το βρώμικο σχέδιο σας προειδοποιήσαμε έγκαιρα, όταν όλοι οι άλλοι απλώς παπαγάλιζαν ειδησούλες.

    O επερχόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για να «επανεκκινηθεί» το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα!

    Η παγκόσμια οικονομία έχει ανάγκη πολέμους παγκόσμιας κλίμακας , για να επιταχύνει την ανάπτυξη της. Αυτό θεωρούν πολλές κορυφαίες αμερικανικές εφημερίδες, αμερικανοί οικονομικοί αναλυτές, και « διεστραμμένοι επενδυτές» αλλά και ινστιτούτα οικονομικής ανάλυσης , σε πλήθος άρθρων τους και ερευνών.

    Σε ένα από αυτά αναφέρεται ότι στα χρόνια μετά την οικονομική κρίση του 2008, πολλοί δυτικοί οικονομολόγοι, έχουν προσεγγίσει με εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους το γιατί η παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί να πάρει «μπροστά», και να αναπτυχθεί ταχύτερα. Η κακοκαιρία, οι «άπληστες» τράπεζες, οι «τεμπέληδες» Ευρωπαίοι, οι «πονηροί» Κινέζοι, απλά συμπληρώνουν έναν μακρύ κατάλογο με δικαιολογίες, για την παρατεταμένη οικονομική ύφεση που μεγαλώνει και συνεχώς μεγαλώνει, αναφέρει άρθρο στην ιστοσελίδα vestifinance.ru .
    Η ταχεία ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας υποτίθεται σύμφωνα με τους οικονομολόγους ότι ήταν έτοιμη να ξεκινήσει, αλλά αντ” αυτού, βλέπουμε μόνο σύντομες «εκρήξεις οικονομικής δραστηριότητας, μετά την τεράστια «έγχυση» κεφαλαίων από όλες τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, που τώρα έχει αντικατασταθεί από νέες φάσεις «αργής» ανάπτυξης. Και τώρα τι γίνεται; αναρωτιέται το άρθρο…
    Αυτό το θέμα είναι ένα ζήτημα τόσο παλιό όσο και η ανθρωπότητα. Η «Αποκάλυψη», το «τέλος του κόσμου», αποτελούν μια πηγή μεγάλου κέρδους για «κάποιους». Όσο μεγαλύτερη είναι η κλίμακα του πολέμου, τόσο πιο φιλόδοξη είναι επένδυση σε νέα στρατιωτικο-βιομηχανικά τράστ, με κύριο θέμα την στρατιωτική τεχνολογία, τα προϊόντα αυτών βιομηχανιών στη συνέχεια χρησιμοποιούνται στην πολιτική ζωή. Οι πιο καταστροφικές συνέπειες ενός πολέμου, αποτελούν την πιο φιλόδοξη προοπτική για τις μετέπειτα τεράστιες οικονομικές ευκαιρίες, για μια μεγάλη οικονομική ανασυγκρότηση.
    Κύριο παράδειγμα αποτελούν τα ευεργετικά αποτελέσματα του Β “Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με το άρθρο η «έλλειψη μεγάλων πολέμων μπορεί να βλάψει την οικονομική ανάπτυξη», πιέζει τρόπο τινά για μια οριστική απόφαση, σύμφωνα με την οποία, ή θα συνεχίσουμε σε μια αργή ανάπτυξη, ή θα εφαρμοσθεί ένα «σχέδιο» τύπου «Β “Παγκοσμίου Πολέμου», οι απώλειες του οποίου έφεραν στη συνέχεια μεγάλη ευημερία.
    Πολλοί διεθνείς οικονομολόγοι προσπαθούν να εξηγήσουν τι προκάλεσε αυτήν την μακρά περίοδο χαμηλής οικονομικής ανάπτυξης στις αναπτυγμένες χώρες. Τόνισαν ότι μπορεί να ευθύνεται η χαμηλή ζήτηση των καταναλωτών, η αυξανόμενη ανισότητα, ο ανταγωνισμός από την Κίνα, το υπερβολικό επίπεδο των ρυθμιστικών προτύπων σε διάφορες χώρες, οι ανύπαρκτες υποδομές καθώς και η έλλειψη νέων ιδεών και καινοτομιών. Τώρα όμως, τα διεθνή Funds, επικεντρώνονται με μεγάλη προσοχή σε μια άλλη εξήγηση, «στην παρατεταμένη περίοδο ειρήνης».
    Με βάση τα ιστορικά δεδομένα, τα τελευταία χρόνια, δεν υπήρξαν μεγάλοι πόλεμοι. Κρίνοντας από τις ειδήσεις και τις εικόνες των πολέμων σε Ιράκ, Συρία ή στην ανατολική Ουκρανία, ο κόσμος μας φαίνεται αρκετά «αιματοβαμμένος». Ωστόσο, ο αριθμός των θυμάτων μεταξύ του πληθυσμού σήμερα, ωχριά σε σύγκριση με τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στους δύο παγκόσμιους πολέμους, κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Ακόμη και σε σύγκριση με τον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι άνθρωποι από οποιοδήποτε άλλο πόλεμο, και στον οποίο συμμετείχαν πολλές από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες. Η ειρηνική συμβίωση, δεν «βοηθά», όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, στην επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης.
    Σύμφωνα με αυτή την «άποψη»!!!!, αυτό δεν σημαίνει ότι η συμμετοχή σε παγκόσμιους πολέμους πάντα βελτιώνει την κατάσταση της οικονομίας, διότι ο πόλεμος φέρνει τον θάνατο και την καταστροφή. Ο ισχυρισμός ότι ο πόλεμος βοηθά την οικονομία, ακολουθεί την λογική των υποστηρικτών του Maynard Keynes, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η προετοιμασία για πόλεμο, αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες και παρέχει χιλιάδες θέσεις εργασίας στους ανθρώπους. Αντίθετα, η πιθανότητα ενός πολέμου βοηθά σε σημαντικό βαθμό τις κυβερνήσεις να επικεντρώνονται σε σημαντικά έργα υποδομής.
    Προσπαθώντας να βρεθεί η θετική πλευρά στο σενάριο ενός παγκόσμιου πολέμου, αυτό το σχέδιο μπορεί να φαίνεται αποκρουστικό, αλλά σύμφωνα με τα παραδείγματα της ιστορίας των ΗΠΑ, καταδεικνύει ότι η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και αποδεικνύεται. Θεμελιώδεις καινοτομίες, όπως η πυρηνική ενέργεια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα αεροσκάφη της σύγχρονης πολεμικής αεροπορίας που αναπτύχθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, έγιναν με σκοπό την επίτευξη της νίκης κατά των δυνάμεων του Άξονα, και αργότερα της νίκης κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, τονίζει το δημοσίευμα.
    Το διαδίκτυο αρχικά είχε σχεδιαστεί για να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντέξουν σε έναν παρατεταμένο έναν πυρηνικό πόλεμο. Βασικά σχέδια της Silicon Valley τέθηκαν στο πλαίσιο των συμβάσεων με το αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, και όχι σύμφωνα με τις αρχές και τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.
    Η εκτόξευση σειράς δορυφόρων Sputnik από την Σοβιετική Ένωση είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ανάπτυξη της διαστημικής βιομηχανίας και των συναφών τεχνολογιών, οι οποίες θα επηρέαζαν θετικά την οικονομική ανάπτυξη στο μέλλον.
    Ο Πόλεμος στο σύνολό του εστιάζει σε προσπάθειες και σχέδια που οι κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να επιτύχουν σε καιρό ειρήνης. Για παράδειγμα, το «σχέδιο Manhattan», το οποίο διήρκεσε έξι χρόνια «κατανάλωσε» το 0,4% του ΑΕΠ των ΗΠΑ, στο απόγειο της ανάπτυξής του. Επέτρεψε την κατασκευή μιας πυρηνικής βόμβας από το μηδέν. Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ανάλογα προγράμματα με παρόμοια ταχύτητα και σημαντικά επιτεύγματα. Τα κύρια επιχειρήματα υπέρ του Β “Παγκοσμίου Πολέμου, άμεσα ή έμμεσα, αναφέρονται στο υλικό αμερικανικής εφημερίδας σε άρθρο με τίτλο « The Lack of Major Wars May Be Hurting Economic Growth» όπου κατά την διάρκεια ενός παγκόσμιου πολέμου είχαμε:
    1) εντατικοποίηση της αντιπαλότητας και του ανταγωνισμού με ένα ισχυρό εχθρό
    2) εγγυημένες εντολές για τις εταιρείες που συνδέονται με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα.
    3) σφαίρες επιρροής, ικανότητα διείσδυσης σε νέες αγορές που δεν είχαν προηγουμένως την δυνατότητα πρόσβασης.
    Οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν ένας από τους κορυφαίους δανειστές για πολλές χώρες του Κόσμου. Επισήμως οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο πιο κοντά στο τέλος του και υπέστησαν λιγότερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε σύγκριση με άλλους συμμετέχοντες στον πόλεμο.
    Την ίδια στιγμή η Αμερική ήταν σε θέση να αποκομίσει το μέγιστο δυνατό όφελος για τον εαυτό της. Πολλοί έχουν σημειώσει ότι η περίοδος που ονομάζεται (Roaring twenties) στις Ηνωμένες Πολιτείες, άρχισε με φόντο τη μετάβαση από την οικονομία του πολέμου σε μια βιομηχανική οικονομία.
    Ο Τίτλος ενός άρθρου στην γερμανική έκδοση του Spiegel, που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2014 αναφέρει πολλά για τα οφέλη που αποκόμισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες από την πρώτη παγκόσμια σύρραξη στον ΧΧ αιώνα: «Εμείς σώσαμε τον κόσμο»: Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η άνοδος της Αμερικής ως υπερδύναμης.
    Οι Ηνωμένες Πολιτείες συσσώρευσαν ένα τεράστιο όγκο των παγκόσμιων αποθεμάτων χρυσού. Η ΕΣΣΔ και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να πληρώσουν σε χρυσό την στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, ο Β “Παγκόσμιος Πόλεμος επέτρεψε στις ΗΠΑ να «εξέλθουν» από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ’30.
    Μέχρι το 1948, το μερίδιο της βιομηχανικής παραγωγής των ΗΠΑ σε σχέση με τις χώρες της δύσης ανερχόταν στο εκπληκτικό ποσοστό του 55%. Το μερίδιο της οικονομίας των ΗΠΑ αντιπροσωπεύει, το 50% της παγκόσμιας παραγωγής άνθρακα, το 64% του πετρελαίου, το 53% της παραγωγής χάλυβα, το 17% της παραγωγής σιτηρών, το 63% του καλαμποκιού. Μετά το Β “Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκέντρωσαν στα χέρια τους, περίπου τα 2/3 του παγκόσμιου χρυσού, το μερίδιο των εξαγωγών των ΗΠΑ προς το εξωτερικό εμπόριο στις δυτικές χώρες ανήλθε σε ποσοστό περίπου 30%.
    Η εφαρμογή του «Σχεδίου Μάρσαλ», ενός τιτάνιου προγράμματος για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων οικονομιών της Ευρώπης μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, κυριολεκτικά πλούτισε τις ΗΠΑ και άνοιξε νέες αγορές.
    Το άρθρο για την ολοκλήρωση της δυσοίωνης πρόβλεψης αφήνει ένα αίσθημα κατάθλιψης σε όσους το διαβάσουν. Εντυπωσιακή είναι επίσης και η υποκατάσταση των εννοιών: «Η οικονομία των ΗΠΑ είναι ισοδύναμη με «την παγκόσμια οικονομία», το όφελος για την οικονομία των ΗΠΑ ταυτίζεται με την ευημερία σε όλο τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση ένας μεγάλος αριθμός θυμάτων και τεράστιων καταστροφών στην Ευρώπη, με δεδομένου ότι μπορεί να ακούγεται φρικτό σαν ιδέα, είναι ιδιαίτερα «θετικό» για την Αμερική, αναφέρει Ρώσος αναλυτής.
    Τα επιχειρήματα των δυτικών μέσων ενημέρωσης για την παγκόσμια οικονομία (δηλαδή την οικονομία των ΗΠΑ) μετατρέπονται σε ένα αιμοβόρο πλάσμα σαν το ακόρεστο σημιτικό Μολώχ. Στο όνομα λοιπόν αυτής της απεχθούς «θεότητας», οι οικονομολόγοι, οι επενδυτές και οι πολιτικοί, διασφαλίζουν ότι η αύξηση του ΑΕΠ δεν θα είναι 2% ή 4%, για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να ασκηθεί πίεση για να «θυσιαστούν» εκατομμύρια άνθρωποι στο «βωμό του Μολώχ» και ίσως και ολόκληρες χώρες. Τα δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων που έχασαν τη ζωή στους παγκόσμιους πολέμους όμως, δεν θα είναι σε θέση ποτέ να «αξιολογήσουν» τα αποτελέσματα της «ταχείας ανάπτυξης».
    Ποια θα είναι η τιμή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, για τον οποίο φαίνεται να έχει «στρωθεί ο δρόμος» από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης; Ποιος θα πληρώσει αυτό το τίμημα;.. Και ποιοί θα καρπωθούν και πάλι τα οφέλη της οικονομικής αποκατάστασης ενός εντελώς κατεστραμμένου κόσμου;
    Εμείς στο Pentapostagma.gr σύμφωνα με ανάλυση θεωρούμε ότι, οι «αγορές» , τα ίδια δηλαδή «κοράκια» που κυβερνούν τον κόσμο από τον Μεσαίωνα , θα ελέγξουν και πάλι την παγκόσμια οικονομία. Για αυτό και θέλουν παγκοσμιοποίηση και πόλεμο, για να μπορούν με το πάτημα ενός κουμπιού να επιτυγχάνουν την υλοποίηση των αποφάσεων τους σε όλη την υδρόγειο.
     

    ΒΙΝΤΕΟΘΗΚΗ

    AGIOS GR VIDEO

    Text

    AGIOS GR BLOG Copyright © 2009 Community is Designed by Bie